
Norma ISO 2808 Farby i lakiery – Oznaczanie grubości powłoki, opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), opisuje metody pomiaru grubości powłok nakładanych na podłoże. Norma ta obejmuje metody określania grubości mokrej warstwy, grubości suchej warstwy i grubości nieutwardzonych warstw proszkowych. Dla każdej opisanej metody norma ta podaje przegląd dziedziny zastosowania, obowiązujących norm i czułości. Informacje dotyczące pomiaru grubości powłoki na powierzchniach chropowatych i pomiaru grubości powłoki na podłożach drewnianych zawarto w załącznikach standardowych (załącznik B i załącznik C).

Dla celów niniejszej normy, oprócz terminów i definicji podanych w normie „ISO 4618 Farby i lakiery – Słownik”, stosuje się następujące definicje:
Załącznik do normy zawiera przegląd metod stosowanych do określania grubości mokrej warstwy (załącznik A).
W mechanicznych metodach określania grubości mokrej warstwy urządzenie pomiarowe umieszczane jest zasadniczo na powierzchni podłoża powłoki. Różnica między punktami styku a powierzchnią powłoki dotkniętą przez górną część urządzenia pomiarowego odpowiada odczytanej grubości mokrej warstwy. Zasada mechaniczna jest odpowiednia dla wszystkich kombinacji folii i podłoża. Podłoże musi być płaskie przynajmniej w jednym kierunku w miejscu dokonywania pomiaru. Dopuszczalne jest zakrzywienie powierzchni w jednej płaszczyźnie (np. powierzchnia wewnętrzna lub zewnętrzna rur).
Klasyfikacja metody jako niszczącej lub nieniszczącej zależy od:
Ponieważ nie można wykluczyć możliwości pozostawania cząstek pigmentu pomiędzy urządzeniem pomiarowym a podłożem, wszystkie metody mechaniczne obarczone są systematycznym błędem: wyświetlana grubość warstwy jest mniejsza od rzeczywistej grubości mokrej warstwy co najmniej o średnią średnicę cząstek pigmentu. W przypadku pomiaru koła, koło musi być zwilżone materiałem pokrywającym. W przeciwnym razie stanowi to kolejne źródło błędu systematycznego, który może prowadzić do zawyżonych odczytów i jest funkcją: napięcia powierzchniowego i właściwości reologicznych materiału powłoki, materiału czujnika koła oraz prędkości, z jaką obraca się koło.
Główne stosowane metody mechaniczne to:
Inną metodą stosowaną do określania grubości mokrej warstwy jest metoda wagowa (Metoda 2 oparta na różnicy mas). Metodę tę stosuje się zasadniczo do powłok, a jej grubość określa się, dzieląc masę powłoki przez jej gęstość i powierzchnię pokrycia. Grubość mokrej warstwy oblicza się w mikrometrach. Gęstość nakładanego materiału powłoki ciekłej można określić zgodnie z normami ISO 2811-1, ISO 2811-2, ISO 2811-3 lub ISO 2811-4. Zasada grawimetrii ma ogólne zastosowanie, jeżeli zawartość substancji wysoce lotnych w materiale powłoki ciekłej jest niewielka.
Inną metodą stosowaną do określania grubości mokrej warstwy jest metoda fototermiczna (Metoda 3. Określanie grubości mokrej warstwy z wykorzystaniem właściwości termicznych).
W niniejszej normie określono następujące metody określania grubości suchej powłoki:
Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście świadczone są również usługi badawcze dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „ISO 2808 Farby i lakiery – Oznaczanie grubości powłoki”.
