EN ISO 2812 Farby i lakiery - Oznaczanie odporności na ciecze

Norma „EN ISO 2812 Farby i lakiery – Oznaczanie odporności na ciecze”, która opiera się na normie europejskiej, a została opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), składa się z szeregu podrozdziałów opublikowanych pod tym samym tytułem. Mianowicie,

• Norma „ISO 2812-1 Część 1: Zanurzanie w cieczach innych niż woda” opisuje ogólne metody określania odporności jednowarstwowego lub wielowarstwowego systemu materiałów powłokowych na działanie cieczy innych niż woda lub produkty o konsystencji pasty (pośrednio zawartych w cieczach testowych). Metody te pozwalają testerom określić wpływ badanego płynu na powłokę i, jeśli to konieczne, ocenić stopień uszkodzenia podłoża. Podczas przeprowadzania testów powlekany panel testowy jest zasadniczo poddawany działaniu cieczy testowej poprzez zanurzenie go w cieczy testowej. Skutki narażenia ocenia się według ustalonych kryteriów.

W tych testach, oprócz konwencjonalnego sprzętu laboratoryjnego, używany jest pojemnik wykonany z materiału obojętnego, w którym można umieścić ciecz testową oraz panele testowe. Do przeprowadzania testów w wyższych temperaturach (w zakresie 40 stopni plus/minus 3 stopnie) stosuje się szafę grzewczą ze sztuczną wentylacją. Aby zapewnić ochronę przed wybuchem lub pożarem, należy obchodzić się ostrożnie z produktami zawierającymi lotne, łatwopalne ciecze.

W zależności od ustaleń stron zaangażowanych w badanie stosuje się jedną lub więcej cieczy testowych. Przykłady cieczy testowych podano w załączniku standardowym (Załącznik A). Do badań pobierana jest reprezentatywna próbka badanego materiału powłokowego zgodnie z normą ISO 15528. Każda próbka jest wstępnie testowana zgodnie z normą ISO 1513 i przygotowywana do dalszych badań.

• Norma „ISO 2812-2 Część 2: Metoda zanurzania w wodzie” opisuje metodę określania odporności na wodę jednowarstwowego lub wielowarstwowego systemu materiałów powłokowych poprzez częściowe lub całkowite zanurzenie. Metoda ta pozwala na określenie wpływu wody na powłokę i, jeśli to konieczne, ocenę stopnia uszkodzenia podłoża. Podczas przeprowadzania testów, co do zasady, powlekany panel testowy zanurza się w wodzie, a skutki zanurzenia ocenia się według kryteriów uzgodnionych wcześniej przez strony zaangażowane w test, które często mają charakter subiektywny.

Pobiera się reprezentatywną próbkę materiału powłokowego, który ma zostać poddany testowi, zgodnie z normą ISO 15528. Każda próbka jest wstępnie testowana zgodnie z normą ISO 1513 i przygotowywana do dalszych badań.

Jeżeli nie określono lub nie uzgodniono inaczej, panele testowe muszą być wykonane z polerowanej stali zgodnej z normą ISO 1514, mieć wymiary około 150 x 100 mm i grubość od 0,7 mm do 1,0 mm. Każdy panel testowy przygotowywany jest zgodnie z opisem zawartym w normie ISO 1514, a następnie pokrywany badanym produktem lub systemem przy użyciu określonej metody. Lepiej jest pokryć obie strony i zabezpieczyć krawędzie. Należy ustalić, czy tylna strona panelu powinna zostać pokryta wystarczająco trwałą powłoką, czy też obie strony panelu powinny zostać pokryte badanym materiałem powłokowym. Każdy powlekany panel testowy jest suszony lub wypiekany i poddawany starzeniu (jeśli ma to zastosowanie) przez określony czas w określonych warunkach. Procedurę testową należy wykonać możliwie jak najszybciej.

• Norma „ISO 2812-3 Część 3: Metoda z zastosowaniem ośrodka absorbującego” opisuje metodę określania odporności jednowarstwowego lub wielowarstwowego układu materiałów powłokowych na działanie cieczy lub produktów o konsystencji pasty z zastosowaniem ośrodka absorbującego. Metoda ta pozwala testerom określić wpływ substancji testowej na powłokę i, jeśli to konieczne, ocenić uszkodzenie podłoża. Podczas przeprowadzania testów, co do zasady, powlekany panel testowy jest wystawiany na działanie substancji testowej za pomocą medium absorbującego. Skutki narażenia ocenia się według ustalonych kryteriów.

W testach stosuje się jedną lub więcej substancji testowych, zgodnie z ustaleniami stron zaangażowanych w badanie. Przykłady zadań testowych znajdują się w załączniku standardowym (Załącznik A). Pobiera się reprezentatywną próbkę materiału powłokowego, który ma zostać poddany testowi, zgodnie z normą ISO 15528. Każda próbka jest wstępnie testowana zgodnie z normą ISO 1513 i przygotowywana do dalszych badań.

Jeżeli nie uzgodniono inaczej, stosuje się płyty testowe o wymiarach około 150 mm x 100 mm i grubości od 0,7 mm do 1,0 mm, odpowiadające wymaganiom normy ISO 1514. Każdy panel testowy przygotowywany jest zgodnie z opisem w normie ISO 1514, a następnie pokrywany powłoką zgodnie z metodą aplikacji uzgodnioną z badanym produktem lub systemem. Każdy powlekany panel testowy jest suszony lub wypiekany i poddawany starzeniu (jeśli ma to zastosowanie) przez określony czas w określonych warunkach. Grubość suchej powłoki określa się w mikronach, stosując jedną z nieniszczących metod określonych w normie ISO 2808.

• Norma „ISO 2812-4 Część 4: Metody wykrywania” opisuje metody barwienia służące do określania odporności pojedynczej warstwy lub wielowarstwowego układu materiałów powłokowych na działanie cieczy lub produktów o konsystencji pasty. Metody te pozwalają badaczom określić wpływ badanej substancji na powłokę i, jeśli to konieczne, ocenić uszkodzenie podłoża. Podczas przeprowadzania testów, co do zasady, powlekany panel testowy jest wystawiany na działanie substancji testowej metodą punktową. Skutki narażenia ocenia się według ustalonych kryteriów.

Testy wykorzystują jeden lub więcej elementów testowych zgodnie z ustaleniami stron zaangażowanych w test. Przykłady zadań testowych znajdują się w załączniku standardowym (Załącznik A). Pobiera się reprezentatywną próbkę materiału powłokowego, który ma zostać poddany testowi, zgodnie z normą ISO 15528. Każda próbka jest wstępnie testowana zgodnie z normą ISO 1513 i przygotowywana do dalszych badań.

Jeżeli nie uzgodniono inaczej, stosuje się płyty testowe zgodne z wymaganiami normy ISO 150 o wymiarach około 100 mm x 0,7 mm i grubości od 1,0 mm do 1514 mm. Każdy panel testowy przygotowywany jest zgodnie z opisem zawartym w normie ISO 1514, a następnie pokrywany powłoką przy użyciu metody aplikacji określonej dla badanego produktu lub systemu. Każdy powlekany panel testowy jest suszony lub wypiekany i poddawany starzeniu (jeśli ma to zastosowanie) przez określony czas w określonych warunkach. Grubość suchej powłoki określa się w mikronach, stosując jedną z nieniszczących metod określonych w normie ISO 2808.

• Norma „ISO 2812-5 Część 5: Metoda pieca z gradientem temperatury” opisuje metodę określania odporności jednowarstwowego lub wielowarstwowego układu materiałów powłokowych na działanie cieczy lub produktów o konsystencji pasty przy użyciu pieca z gradientem temperatury. Metoda ta pozwala testerom określić wpływ substancji testowej na powłokę i, jeśli to konieczne, ocenić uszkodzenie podłoża. Podczas przeprowadzania testów substancja testowa jest zasadniczo nakładana na powlekany panel testowy zgodnie z określoną procedurą. Panel testowy umieszczany jest w piecu gradientowym. Skutki narażenia ocenia się według ustalonych kryteriów.

Testy wykorzystują jeden lub więcej elementów testowych zgodnie z ustaleniami stron zaangażowanych w test. Przykłady zadań testowych znajdują się w załączniku standardowym (Załącznik A). Pobiera się reprezentatywną próbkę materiału powłokowego, który ma zostać poddany testowi, zgodnie z normą ISO 15528. Każda próbka jest wstępnie testowana zgodnie z normą ISO 1513 i przygotowywana do dalszych badań.

Jeżeli nie uzgodniono inaczej, należy stosować stalowe płyty testowe o wymiarach około 560 mm x 100 mm i grubości od 0,7 mm do 1,0 mm. Każdy panel testowy przygotowywany jest zgodnie z opisem zawartym w normie ISO 1514, a następnie pokrywany powłoką przy użyciu metody aplikacji określonej dla badanego produktu lub systemu. Każdy powlekany panel testowy jest suszony lub wypiekany i poddawany starzeniu (jeśli ma to zastosowanie) przez określony czas w określonych warunkach. Grubość suchej powłoki określa się w mikronach, stosując jedną z nieniszczących metod określonych w normie ISO 2808.

Ogólnie rzecz biorąc, celem normy EN ISO 2812 jest określenie metod określania odporności powłok na działanie cieczy, w tym wody, substancji chemicznych i innych cieczy testowych. Normy te pomagają ocenić, jak dobrze farba, lakier lub podobna powłoka opiera się degradacji fizycznej lub chemicznej pod wpływem określonych substancji. Testy te są istotne w takich gałęziach przemysłu jak motoryzacja, budownictwo i przemysł morski, ponieważ pozwalają sprawdzić trwałość i wydajność powłok powierzchniowych.

Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście świadczone są również usługi badawcze dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „EN ISO 2812 Farby i lakiery – Oznaczanie odporności na ciecze”.