ISO 9924 Guma i wyroby gumowe – Oznaczanie składu związków wulkanizowanych i nieutwardzonych metodą termograwimetrii

ISO 9924 Guma i wyroby gumowe – Oznaczanie składu związków wulkanizowanych i nieutwardzonych metodą termograwimetrii

Norma „ISO 9924 Guma i wyroby gumowe – Oznaczanie składu związków wulkanizowanych i nieutwardzonych metodą termograwimetrii”, wydana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), składa się z następujących podrozdziałów opublikowanych pod tym samym tytułem:

ISO 9924 Guma i wyroby gumowe – Oznaczanie składu związków wulkanizowanych i nieutwardzonych metodą termograwimetrii

  • Norma „ISO 9924-1 Część 1: Kauczuki butadienowe, kopolimerowe i terpolimerowe etylenowo-propylenowe, izobutenowo-izoprenowe, izoprenowe i styrenowo-butadienowe” opisuje metodę termograwimetryczną oznaczania całkowitej zawartości materii organicznej, sadzy i popiołu w mieszankach wulkanizowanych i nieutwardzonych. Ubytek masy w temperaturze 300 stopni Celsjusza stanowi przybliżoną wartość orientacyjną zawartości substancji lotnych w mieszance.

Metoda ta nadaje się do analizy mieszanek gumowych i gum wulkanizowanych zawierających następujące rodzaje gumy, zarówno pojedynczo, jak i w mieszankach:

  • Poliizopren pochodzenia naturalnego lub syntetycznego
  • polibutadien
  • Kopolimery styrenu i butadienu
  • Kopolimery izobutylenu i izoprenu
  • Kopolimery etylenowo-propylenowe i pokrewne terpolimery.

Obszar zastosowania metody można również rozszerzyć na analizę związków zawierających gumy inne niż podane tutaj, pod warunkiem wcześniejszego przetestowania przydatności metody z użyciem znanych związków lub wulkanizatorów o podobnym składzie. Inne związki omówiono w normie ISO 9924-2.

Zasadniczo, zważoną próbkę testową podgrzewa się w strumieniu azotu od 70°C do 300°C zgodnie z ustalonym harmonogramem i utrzymuje w temperaturze 300°C przez 10 minut. Utrata masy wskazuje w przybliżeniu całkowitą zawartość lotnej materii organicznej niebędącej gumą w temperaturze 300°C. Zasadniczo wartość ta nie jest równoważna wartości ekstraktu rozpuszczalnikowego.

Następnie temperaturę pieca podnosi się do 550 stopni Celsjusza pod strumieniem azotu i utrzymuje się w tej temperaturze przez 15 minut. Niedestylowana materia organiczna i polimery są usuwane poprzez destylację w temperaturze 300 stopni Celsjusza, a utrata masy w przedziale od 70 do 550 stopni Celsjusza odzwierciedla całkowitą zawartość materii organicznej.

Temperaturę pieca obniża się do 300 stopni Celsjusza pod strumieniem azotu, a następnie gaz zmienia się z azotu na powietrze lub tlen albo mieszaninę powietrza i tlenu. Następnie temperaturę pieca podnosi się do 650 stopni Celsjusza i utrzymuje się ją przez 15 minut lub do momentu, aż nie będzie już widać utraty masy. Sadza jest spalana, a utrata masy w atmosferze utleniającej w temperaturze 650 stopni Celsjusza odzwierciedla zawartość sadzy. W temperaturze 850 stopni Celsjusza, jeśli obecny jest grafit, zapewniony jest zrównoważony przepływ gazu w całym procesie, aby uniknąć efektu wyporu.

Masa pozostałości w temperaturze 650 stopni stanowi popiół (w temperaturze 850 stopni, jeśli obecny jest grafit).

  • Norma „ISO 9924-2 Część 2: Kauczuki akrylonitrylowo-butadienowe i halobutylowe” opisuje metodę termograwimetryczną oznaczania całkowitej zawartości materii organicznej, sadzy, pozostałości węglowych i popiołu w zwulkanizowanych i nieutwardzonych mieszankach zawierających polimery, które podczas pirolizy tworzą pozostałości węglowe. Ubytek masy w temperaturze około 300 stopni Celsjusza stanowi przybliżoną wartość orientacyjną zawartości substancji lotnych w danej mieszance.

Metoda ta nadaje się do analizy mieszanek gumowych i wulkanizatów zawierających polimery i kopolimery węglowodorowe z grupami polarnymi tworzącymi pozostałości węglowe podczas pirolizy, zgodnie z normą ISO 9924-1:

  • Kopolimery akrylonitrylu i butadienu
  • Karboksylowane kopolimery akrylonitrylu i butadienu
  • Uwodornione kopolimery akrylonitrylu i butadienu
  • Chlorowane kopolimery izobutylenu i izoprenu
  • Bromowane kopolimery izobutylenu i izoprenu

Zasadniczo, zważoną próbkę badawczą podgrzewa się w strumieniu azotu od 40 do 600 stopni Celsjusza, zgodnie z ustalonym harmonogramem, aż do momentu pirolizy całej materii organicznej. W obecności kopolimerów nitrylowo-butadienowych, niewielka część polimeru ulegnie pirolizie, tworząc osad węglowy, który należy zidentyfikować, aby uzyskać prawidłową całkowitą zawartość materii organicznej.

W tym celu temperaturę pieca obniża się do 400 stopni Celsjusza pod strumieniem azotu i utrzymuje się w tej temperaturze przez 5 minut. Następnie strumień gazu zmienia się z azotu na powietrze lub tlen, a temperaturę pieca powoli podnosi się do 800 stopni Celsjusza. Podczas tego ogrzewania w atmosferze utleniającej zachodzą dwie różne straty masy w wyniku spalania. Pierwsza wynika ze spalania pozostałości węglowej, której ilość jest oznaczana i dodawana do straty wcześniej określonej w temperaturze 600 stopni Celsjusza w azocie, aby uzyskać prawidłową wartość całkowitej zawartości substancji organicznych. Druga wynika z normalnego spalania sadzy.

Całkowitą zawartość kauczuku oblicza się, odejmując wartość ekstraktu rozpuszczalnikowego, określoną zgodnie z normą ISO 1407, od całkowitej zawartości substancji organicznych, pod warunkiem że wszystkie składniki inne niż kauczuk są ekstrahowalne.

W temperaturze 800 stopni masa pozostałości stanowi popiół.

  • Norma „ISO 9924-3 Część 3: Kauczuki węglowodorowe, kauczuki halogenowane i kauczuki polisiloksanowe po ekstrakcji” opisuje metodę termograwimetryczną oznaczania głównych składników mieszanek gumowych, takich jak elastomery, sadza i wypełniacze mineralne. Tworzy ona „odcisk palca” badanego materiału. Jednak wynik nie zawsze dokładnie odpowiada teoretycznemu wzorowi kauczuku.

Metodę tę można stosować do gumy surowej lub mieszanej, gumy wulkanizowanej i niewulkanizowanej, po wstępnej ekstrakcji.

Metoda ta ma zastosowanie do kauczuków na bazie węglowodorów, stosowanych samodzielnie lub w mieszankach. W przypadku mieszanek zawartość polimeru odpowiada całkowitej zawartości kauczuku i zazwyczaj nie jest możliwa identyfikacja poszczególnych polimerów.

Metoda ta ma zastosowanie do kauczuków halogenowanych węglowodorami lub kauczuków zawierających azot i ich mieszanek. Jednakże kauczuki te często tworzą pozostałości węglowe, które utrudniają analizę. Zastosowanie odpowiedniej procedury minimalizuje te przeszkody.

Metodę tę można stosować również do gum z szkieletem polisiloksanowym i gum niewymienionych powyżej.

Zasadniczo, zważoną próbkę testową ogrzewa się w znanej atmosferze zgodnie z ustalonym harmonogramem. Najpierw zachodzi piroliza w atmosferze obojętnej (azocie), a następnie spalanie w atmosferze utleniającej. Reakcje, które zazwyczaj powodują zmiany masy, to rozkłady, utlenianie lub reakcje odparowywania składnika. Utrata masy w funkcji temperatury zapewnia ilościowo użyteczny termogram, który wskazuje charakterystyczne właściwości materiału.

W skrócie, ISO 9924 to międzynarodowa norma definiująca metodę analizy termograwimetrycznej (TGA) do określania składu gumy wulkanizowanej (wulkanizatów) i nieutwardzonych mieszanek gumowych. Mierzy ona podstawowe składniki poprzez monitorowanie kontrolowanego nagrzewania i utraty masy:

  • Całkowita zawartość organiczna (polimery + oleje + dodatki organiczne)
  • Zawartość sadzy (najczęściej stosowany wypełniacz wzmacniający)
  • Popiół (wypełniacze nieorganiczne, takie jak krzemionka i tlenek cynku)
  • W niektórych sekcjach występują pozostałości węglowe pochodzące z niektórych polimerów.

Związki gumowe to złożone mieszanki i w większości przypadków, zwłaszcza po wulkanizacji, ich dokładnego składu nie da się wiarygodnie ustalić wizualnie ani za pomocą prostych testów chemicznych.

Norma ta została wprowadzona z kilku ważnych powodów praktycznych:

  • Kontrola jakości w produkcji: Zapewnia, że ​​każda partia zawiera oczekiwaną ilość drogiej sadzy i polimeru. Niewielkie odchylenia powodują znaczne zmiany właściwości mechanicznych (wytrzymałość na rozdarcie, odporność na ścieranie, retencję ciepła).
  • Rozwiązywanie problemów: Gdy opona, uszczelka, wąż, pasek lub element antywibracyjny ulegnie przedwczesnej awarii, producenci i użytkownicy końcowi analizują części konkurencji lub zwrócone części, aby ustalić, czy przyczyną problemu jest niewłaściwa formuła (zbyt mała ilość sadzy, nieprawidłowa mieszanka polimerów, zbyt tanie wypełniacze).
  • Inżynieria odwrotna i analiza konkurencji: Bardzo powszechne w przemyśle gumowym, firmy chcą wiedzieć, czego mniej więcej używają ich konkurenci.
  • Weryfikacja dostawców i kontrola przychodzących materiałów: Duzi nabywcy (producenci oryginalnego wyposażenia samochodowego, producenci opon) wymagają od dostawców udowodnienia, że ​​dostarczane mieszanki są zgodne z uzgodnionym składem.
  • Spójność między laboratoriami na całym świecie: Bez znormalizowanej procedury TGA (szybkości nagrzewania, skoki temperatury, przejścia atmosferyczne z azotu w tlen, metoda obliczeniowa) różne laboratoria podają bardzo różne zawartości sadzy w tej samej próbce (co prowadzi do rozbieżności w transakcjach handlowych). Norma ISO 9924 zapewnia ten sam protokół dla wszystkich, gwarantując porównywalność i powtarzalność wyników.

W związku z tym przemysł gumowy potrzebuje szybkiej, powtarzalnej i akceptowanej na całym świecie metody pomiaru najważniejszych składników w utwardzonej i nieutwardzonej gumie, w szczególności zawartości sadzy i polimerów, w celu zapewnienia jakości, analizy uszkodzeń i przestrzegania uczciwych praktyk handlowych. Norma ISO 9924 jest w tym zakresie niezbędna.

Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe zgodne z normą ISO 9924.

WhatsApp