EN 1170 Prefabrykaty betonowe - Metoda badania cementu wzmacnianego włóknem szklanym

Europejska norma „EN 1170 Prefabrykaty betonowe – Metoda badania cementu zbrojonego włóknem szklanym” składa się z następujących podrozdziałów opublikowanych pod tym samym tytułem:

• Norma „EN 1170-1 Część 1: Pomiar konsystencji matrycy – Metoda badania opadu” opisuje metodę badawczą umożliwiającą sprawdzenie urabialności mieszanki i przydatności współczynnika woda/cement (przydatności do pompowania i zagęszczania) w cemencie zbrojonym włóknem szklanym. Dla celów niniejszej normy matryca oznacza skład cementu wzmocnionego włóknem szklanym bez włókien. Składa się z mieszanki piasku, cementu, wody oraz domieszek i dodatków. Przy interpretacji wyników, wartość optymalną ustala się biorąc pod uwagę metodę produkcji i rodzaj produktu, który ma być wytwarzany. Jest ona definiowana na etapie tworzenia projektu mieszanki. Jeżeli uzyskany wynik nie jest zgodny z określoną wartością optymalną, przed zmianą składu (np. bez zmiany ilości wody) przeprowadza się drugi test w celu weryfikacji wyniku.
• Norma „EN 1170-2 Część 2: Pomiar zawartości włókien w świeżym cemencie zbrojonym włóknem szklanym – Test płukania” opisuje metodę badania służącą do weryfikacji zawartości włókien i równomiernego rozmieszczenia w produktach gotowych oraz do monitorowania zużycia włókien. Przy interpretacji wyników optymalna wartość jest ustalana na podstawie specyfikacji i stanowi funkcję końcowego zastosowania. Jeżeli otrzymany wynik nie zgadza się ze wskazaną wartością, przeprowadzany jest drugi test w celu weryfikacji informacji przed wprowadzeniem zmian w procesie. Odchylenie pomiędzy zmierzonymi wartościami można ocenić dla każdego z trzech sit, jak pokazano w załączniku standardowym (załącznik B).
• Norma „EN 1170-3 Część 3: Pomiar zawartości włókien w natryskiwanym cemencie zbrojonym włóknem szklanym” opisuje metodę badania mającą na celu sprawdzenie zawartości włókien w natryskiwanym cemencie zbrojonym włóknem szklanym w trakcie produkcji. Zawartość włókna wyrażona w procentach wagowych jest ustalana na podstawie równania podanego w normie. Przy interpretacji wyników optymalna wartość jest ustalana na podstawie specyfikacji i stanowi funkcję końcowego zastosowania. Jeżeli otrzymany wynik nie zgadza się ze wskazaną wartością, przeprowadzany jest drugi test w celu weryfikacji informacji przed wprowadzeniem zmian w procesie. Deklarowana zawartość włókien (średnia zawartość włókien) ustalana jest przez producenta w zależności od zmienności produkcji, tak aby zawartość włókna szklanego w produktach była co najmniej równa deklarowanej wartości (załącznik A).
• Norma „EN 1170-4 Część 4: Pomiar wytrzymałości na zginanie – Uproszczona metoda badania wytrzymałości na zginanie” opisuje metodę badania, którą należy stosować do cementu zbrojonego włóknem szklanym, w celu sprawdzenia zgodności ze specyfikacją wytrzymałości na zginanie, oceny płynności procesu produkcyjnego i kontroli jednorodności zagęszczania.

Na początku badania, próbka panelowa bez warstwy montażowej (tj. wykonana w całości z cementu wzmocnionego włóknem szklanym ) jest przygotowywana przez natryskiwanie lub wstępne mieszanie na płaskiej płycie w takich samych warunkach, jak rzeczywista produkcja, którą reprezentuje. Po 24 godzinach jest ona wyjmowana z formy i przechowywana w takich samych warunkach, jak rzeczywista produkcja, którą reprezentuje, aż do ukończenia sześciu dni. Osiem próbek do badań jest wycinanych w odległości 50 mm od krawędzi w miejscach wskazanych w normie. Próbki do badań mogą być również wycinane w dniu wyjmowania z formy. Wymiary próbek do badań, szerokość i długość, są podane w niniejszej normie dla maszyny wytrzymałościowej ze stałą odległością między podporami i dla maszyny wytrzymałościowej z regulowaną odległością między podporami. Po sześciu dniach przechowywania ośmiu próbek do badań, są one zanurzane w zbiorniku wypełnionym wodą o temperaturze 20 stopni plus/minus 2 stopnie na 24 godziny, w ten sposób są przechowywane przez siedem dni podczas badania. Badanie powinno być wykonane nie później niż pół godziny po wyjęciu próbek do badań z wody. Naprężenie pękające powstałe w wyniku zginania oblicza się w megapaskalach, korzystając z równania podanego w normie.

• Norma „EN 1170-5 Część 5: Pomiar wytrzymałości na zginanie – Metoda badania przy pełnym zginaniu” opisuje metodę badania mającą na celu określenie wytrzymałości na rozciąganie i odkształcenia na granicy proporcjonalności oraz w momencie zniszczenia składu cementu zbrojonego włóknem szklanym poddanego zginaniu. Tę metodę stosuje się również do określania zależności między wytrzymałością konwencjonalną po 28 dniach a wytrzymałością po 7 dniach dla danego składu cementu zbrojonego włóknem szklanym.

Na początku testu próbki paneli są przygotowywane kolejno na dwóch płaskich płytach, bez żadnej warstwy powłoki (tylko stały cement wzmocniony włóknem szklanym), w tych samych warunkach, natryskowo lub z mieszanką wstępną dostosowaną do rzeczywistej produkcji, którą reprezentują. Po 24 godzinach dwa panele próbne wyjmuje się z formy i przechowuje przez 6 dni w takich samych warunkach, jakie są wymagane w rzeczywistej produkcji, którą reprezentują. Próbki można również wycinać w dniu rozformowywania. Osiem próbek testowych wycięto w odległości 50 mm od krawędzi w miejscach pokazanych na rysunku podanym w normie. Wymiary próbek testowych podano jako szerokość i długość. Zmiany grubości próbek do badań nie powinny przekraczać 5 procent i powinny być ograniczone do 0,5 mm. Aby spełnić ten wymóg, może być konieczna zmiana grubości próbki testowej.

Po sześciu dniach przechowywania próbek z pierwszego panelu zanurza się je w zbiorniku wypełnionym wodą o temperaturze 20 stopni plus/minus 2 stopnie na 24 godziny. W ten sposób przechowuje się je przez siedem dni podczas testu. Po sześciu dniach starzenia próbek z drugiego panelu, są one przechowywane w laboratorium przez 20 dni w temperaturze 3 stopni plus/minus 60 stopnie i wilgotności względnej 5 procent plus/minus 21 procent, starzenie trwa zatem 27 dni. Następnie zanurza się go na 28 godziny w wodzie o temperaturze 20 stopni plus/minus 2 stopnie w celu przeprowadzenia 24-dniowego testu. W obu przypadkach badanie należy wykonać nie później niż pół godziny po wyjęciu próbek z wody. Po wyjęciu z wody, a przed przeprowadzeniem badania, próbki testowe przeciera się wilgotną szmatką, aby usunąć wodę z ich powierzchni.

Norma „EN 1170-6 Część 6: Oznaczanie absorpcji wody przez zanurzenie i oznaczanie gęstości suchej” opisuje metodę badania służącą do określania gęstości suchej i absorpcji wody określonej kompozycji cementu zbrojonego włóknem szklanym. Interpretując wyniki badania absorpcji wody przez zanurzenie, absorpcję wody przez zanurzenie, wyrażoną jako procent masy, wyznacza się za pomocą równania podanego w normie . W przypadku formulacji zawierających polimery oblicza się ją dla 24 godzin i 7 dni. Interpretując wyniki badania gęstości suchej, stosuje się równanie podane w normie. Wyniki zależą od właściwości (takich jak granulometria piasku, zawartość polimeru) i wykonania (zagęszczanie) kompozycji cementu zbrojonego włóknem szklanym.

• Norma „EN 1170-7 Część 7: Pomiar ekstremalnych zmian wymiarów spowodowanych zawartością wilgoci” opisuje metodę badania mającą na celu określenie maksymalnych zmian wymiarów (trwałego skurczu hydraulicznego i odwracalnej ekspansji) składu cementu zbrojonego włóknem szklanym, które mogą być spowodowane zmianami zawartości wody, na jakie mogą być narażone produkty wystawione na działanie czynników atmosferycznych.

Na początku testu do obu powierzchni każdego elementu testowego przymocowuje się dwie podkładki lokalizacyjne za pomocą żywicy epoksydowej nadającej się do utrwalania odcisków. Każda twarz jest oznaczona. Każda próbka jest ważona. Mierzy się odległość między płytkami na każdej powierzchni próbki testowej.

Podczas pomiaru skurczu resztkowego podczas suszenia, trzy próbki testowe umieszczane są w wentylowanym piecu nastawionym na temperaturę 33 stopni plus/minus 3 stopnie. Próbki umieszcza się z boku, tak aby gorące powietrze mogło swobodnie krążyć nad dwiema powierzchniami pomiarowymi. Po 21 dniach próbki testowe wyjmuje się z pieca i umieszcza w laboratorium w temperaturze 20 stopni plus/minus 3 stopnie. Po 6 godzinach utrwalania każdą próbkę waży się i mierzy odległość między podkładkami po każdej stronie.

Podczas pomiaru odwracalnego rozszerzania się przez zanurzenie, trzy próbki testowe umieszczane są w zbiorniku wypełnionym wodą o temperaturze 20 stopni plus/minus 2 stopnie. Odkłada się próbki testowe na bok i całkowicie je zanurza. Po zanurzeniu w wodzie o temperaturze 20 stopni plus/minus 2 stopnie przez 96 godzin próbki testowe wyjmuje się i przeciera wilgotną szmatką. Następnie każdą próbkę waży się i mierzy odległość między płytkami po każdej stronie.

Przy interpretacji wyników wartości skurczu, wartość skurczu resztkowego każdej próbki testowej stanowi średnią arytmetyczną wartości otrzymanych dla każdej powierzchni i jest obliczana przy użyciu równania podanego w normie. Wartość skurczu mieszanki cementowo-włóknistej charakteryzuje się średnią arytmetyczną wartości skurczu trzech próbek badawczych.

Przy interpretacji wyników wartości rozszerzalności, wartość rozszerzalności każdego badanego elementu równa jest średniej arytmetycznej dwóch wartości, obliczonych na podstawie równania podanego w normie. Wartość rozszerzalności mieszanki cementowo-włóknistej charakteryzuje się średnią arytmetyczną wartości rozszerzalności trzech próbek badawczych.

• Norma „EN 1170-8 Część 8: Badanie odporności na ścieranie cykliczne” opisuje metodę badawczą mającą na celu określenie wpływu czynników środowiskowych, takich jak woda i temperatura, na zmianę właściwości mechanicznych danej formuły cementu zbrojonego włóknem szklanym (składniki formuły i ich proporcje). W przypadku innych warunków narażenia, na przykład takich, w których występuje zamarzanie, rozmrażanie i działanie rozpuszczającej się soli, stosuje się tę metodę badawczą.

Na początku testu należy pobrać 2 x 8 próbek, zgodnie z „Lokalizacją i identyfikacją próbek” podaną w normie. Do pobierania próbek i określania ich długości stosuje się normę EN 1170-5.

Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście świadczone są również usługi badawcze dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „EN 1170 Prefabrykaty betonowe – Metoda badania cementu zbrojonego włóknem szklanym”.