ISO 10952 Rury i kształtki z termoutwardzalnego tworzywa sztucznego wzmocnionego włóknem szklanym (GRP) - Oznaczanie odporności wewnętrznej części odcinka zgiętego na atak chemiczny

W normie „ISO 10952 Rury i kształtki z termoutwardzalnego tworzywa sztucznego wzmocnionego włóknem szklanym (GRP) – Oznaczanie odporności wnętrza przekroju pochyłego na atak chemiczny” opracowanej przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), tworzywa termoutwardzalne wzmocnione włóknem szklanym ( GRP) stosuje się dla średnic nominalnych DN 100 i większych) opisuje metodę badawczą służącą do określania właściwości odporności chemicznej rur i kształtek w stanie odkształconym.

W połączeniu z normą „ISO 10928:2024 Systemy rur z tworzyw sztucznych – Rury i kształtki z termoutwardzalnego tworzywa sztucznego wzmocnionego włóknem szklanym (GRP) – Metody analizy regresji i ich zastosowanie” norma ta stanowi, że po pewnym czasie będzie obecne środowisko chemiczne na wnętrzu rury lub kształtki zapewnia metodę oceny jego wpływu. Warunki badań i wymagania są określone w odpowiedniej normie międzynarodowej. Do tej normy odnosi się norma ISO 23856 Systemy rur z tworzyw sztucznych do podciśnieniowego i bezciśnieniowego zaopatrzenia w wodę, drenażu lub ścieków – Systemy z termoutwardzalnych tworzyw sztucznych wzmocnionych włóknem szklanym (GRP) na bazie nienasyconej żywicy poliestrowej (UP).

Stwierdzono, że działanie środowisk chemicznych może być przyspieszane przez naprężenia powstałe w wyniku ugięcia, dlatego takie efekty często nazywane są korozją naprężeniową.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Średnia średnica to średnica okręgu odpowiadająca środkowi odcinka ścianki rury. Wzór na średnią średnicę podany jest w normie.
• Awaria wycieku to stan awarii, który staje się widoczny, gdy ciecz testowa przechodzi przez ściankę rury. Stwierdzono uszkodzenia próbki w położeniu linii sprężyny, bez wycieku cieczy testowej. Nawet jeśli nie zostanie zaobserwowany żaden wyciek, można to uznać za uszkodzenie próbki testowej, ponieważ poziom naprężenia w próbce ulegnie zmianie i unieważni dalsze badania. Test można odrzucić lub opcjonalnie zaliczyć jako usterkę występującą podczas zerwania linki sprężyny.

Zasada jest taka, że ​​wnętrze próbki poddaje się działaniu żrącej cieczy testowej o określonej temperaturze, utrzymując ją w stanie stałego odchylenia poprzecznego. Badanie powtarza się przy kilku poziomach odchyleń, za każdym razem wykorzystując nowy element testowy i rejestrując czas do wystąpienia uszkodzenia nieszczelności przy każdym odchyleniu. Wyniki służą do obliczenia ekstrapolowanej wartości odchylenia dla określonego okresu czasu.

Alternatywnie można przeprowadzić ekstrapolację przy użyciu obliczonych lub zmierzonych odkształceń. Odkształcenie można mierzyć za pomocą tensometrów. Zastosowanie odkształcenia pozwala na badanie próbek o różnej grubości i klasie twardości. Ugięcie i odkształcenie można powiązać ze sobą za pomocą obliczeń.

Przyjmuje się, że norma międzynarodowa odwołująca się do tej normy określa następujące parametry badawcze:

• Skład cieczy testowej
• Liczba i długość próbek testowych
• Należy zastosować przygotowanie wstępne
• Temperatura testowa
• Jeżeli usterki nie występują, podane poziomy odchyleń i odpowiednie minimalne odstępy czasu
• Kiedy ekstrapolować dane

Ciecz testowa musi odpowiadać specyfikacji określonej w powołanej normie międzynarodowej. Ilość jest wystarczająca do osiągnięcia i utrzymania określonej głębokości w próbce badanej przez cały czas trwania badania.

Rama obciążająca stosowana w tych badaniach składa się z dwóch równoległych sekcji stalowych i prętów gwintowanych zdolnych do utrzymania stałego ugięcia badanego elementu (typowy układ testowy pokazano na rysunku zawartym w normie). Przekroje muszą być na tyle sztywne, aby podczas ściskania badanego odcinka nie doszło do widocznego ich zgięcia lub odkształcenia. Każdy odcinek powinien mieć długość równą długości próbki do badań, plus co najmniej 30 mm2 i szerokość co najmniej 100 mm.

Urządzenia do pomiaru wielkości powinny określać:

• Wymiary próbek do badań (długość, średnica i grubość ścianki). Urządzenia muszą być skalibrowane z dokładnością plus/minus 1,0 procent.
• Zmiana średnicy próbki w kierunku pionowym. Urządzenie należy skalibrować z dokładnością plus/minus 1,0%.
• Jeżeli stosuje się tensometry, to są to tensometry foliowe, jednoelementowe, dostosowane do maksymalnego oczekiwanego poziomu odkształcenia, o długości odpowiadającej średnicy rury.

Stwierdzono, że tensometry o długości 6 mm i 12 mm są skuteczne w przypadku rur o średnicach od 300 mm do 600 mm. Aby uzyskać zalecenia dotyczące długości miernika dla innych średnic rur, należy skontaktować się z producentem tensometru.

Nasza organizacja, dysponująca wyszkolonym i specjalistycznym personelem oraz zaawansowanym sprzętem technologicznym, wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które przeprowadza dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, „ISO 10952 Rury i kształtki z termoutwardzalnego tworzywa sztucznego wzmocnionego włóknem szklanym (GRP) – Część wewnętrzna przekroju pochyłego” Świadczy także usługi badawcze określone w normie „Oznaczanie odporności na agresję chemiczną”.