EN 14509 Samonośne panele izolacyjne powierzchniowe z podwójną ścianką metalową - Produkty produkowane fabrycznie - Cechy

Europejska norma „EN 14509 Samonośne dwustronne płyty izolacyjne z okładziną metalową – Wyroby produkowane fabrycznie – Specyfikacja” opisuje wymagania dotyczące samonośnych, dwustronnych płyt izolacyjnych warstwowych z okładziną metalową, produkowanych fabrycznie, przeznaczonych do montażu kasetonowego w następujących zastosowaniach:

• Dachy i pokrycia dachowe
• Ściany zewnętrzne i okładziny ścienne
• Ściany (w tym ścianki działowe) i sufity w obrębie obudowy budynku

Materiały izolacyjne objęte tą normą to: sztywny poliuretan, polistyren spieniony, ekstrudowana pianka polistyrenowa, pianka fenolowa, szkło piankowe i wełna mineralna. Poliuretan (PUR) obejmuje poliizocyjanur (PIR).

Niniejsza norma obejmuje płyty, w których krawędziach zastosowano inne materiały niż główny rdzeń izolacyjny. Ponadto norma ta obejmuje panele stosowane w chłodniach. Panele wprowadzane do obrotu jako elementy chłodni, budynków lub zestawów obudów budynków są objęte „Przewodnikiem ETA 021 Zestawy do chłodni”.

Niniejsza norma nie obejmuje:

• Płyty warstwowe o deklarowanej wartości współczynnika przewodzenia ciepła większej niż 10 W/mK dla rdzenia izolacyjnego przy 0,06 stopniach
• Produkty składające się z dwóch lub więcej wyraźnie zdefiniowanych warstw różnych materiałów rdzenia izolacyjnego (wielowarstwowe)
• Panele z powierzchniami perforowanymi
• Panele zakrzywione

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Samoprzylepność oznacza samoprzylepność rdzenia do powierzchni bez użycia kleju.
• Nośność momentu zginającego to maksymalny moment zginający zarejestrowany podczas badania panelu.
• Wytrzymałość na zginanie to charakterystyczna wartość nośności na moment zginający, wyznaczana na podstawie serii badań.
• Wiązanie to przyczepność między powierzchniami i rdzeniem, zwykle uzyskiwana za pomocą kleju.
• Sufit jest pokryciem okrywającym przestrzeń wewnętrzną.
• Rdzeń stanowi warstwa materiału o właściwościach termoizolacyjnych, umieszczona pomiędzy dwiema powierzchniami metalowymi.
• Trwałość to zdolność panelu do wytrzymywania wpływów środowiskowych i kompensowania utraty wytrzymałości mechanicznej spowodowanej z upływem czasu przez takie czynniki, jak temperatura, wilgotność, cykle zamrażania i rozmrażania oraz różne kombinacje tych czynników.
• Krawędź podłużna to strona panelu, na której sąsiadujące panele spotykają się w tej samej płaszczyźnie.
• Powierzchnia jest cienką blachą o płaskiej powierzchni i lekkim profilu (mocno połączoną z rdzeniem)
• Powierzchnia płaska to powierzchnia bez żadnych wytłaczanych lub tłoczonych profili lub wystających żeber wzmacniających.
• Powierzchnia niecałkowicie połączona to powierzchnia metalu, której połączenie z rdzeniem jest wystarczające, aby uzyskać efekt warstwowy, ale nie obejmuje całej powierzchni rdzenia. Przykładem jest trapezoidalna powierzchnia profilowana z przerwami pomiędzy podniesionymi profilami a rdzeniem.
• Panel niekompletnie połączony to panel, którego jedna lub obie strony są niekompletnie połączone.
• Złącze to miejsce styku dwóch paneli, którego krawędzie złącza są zaprojektowane tak, aby umożliwić im zetknięcie się w tej samej płaszczyźnie. Połączenie może obejmować zazębiające się części, które poprawiają właściwości mechaniczne systemu, a także poprawiają parametry termiczne, akustyczne i ognioodporne, a także ograniczają ruch powietrza. Termin „styk” nie odnosi się do punktu połączenia między sobą ciętych paneli ani do punktu połączenia, w którym panele nie są zmontowane w tej samej płaszczyźnie.

Produkt musi być wytworzony z materiałów i komponentów zgodnych z niniejszą normą. Powłoki stalowe (z wyłączeniem stali nierdzewnej) muszą mieć granicę plastyczności co najmniej 220 N/mm2 i spełniać wymagania odpowiedniej normy określone w tabeli podanej w normie. Wybór organicznych powłok ochronnych powinien być dokonany na podstawie ich trwałości w środowisku zastosowania. Blachy stalowe powlekane organicznie muszą spełniać wymagania norm EN 10169-1, EN 10169-2 i EN 10169-3. Powłoki wielowarstwowe muszą spełniać wymagania normy EN 508-1. Producent paneli musi określić gatunek metalu, grubość i system tolerancji każdej powierzchni. Tolerancje grubości powinny być zgodne z tolerancjami specjalnymi lub normalnymi opisanymi w odpowiednich normach. Grubość blach okładzinowych należy określać zgodnie z normą EN 10143. Jednak nie wszystkie stale podane w tabeli nadają się do produkcji paneli warstwowych do wszystkich zamierzonych zastosowań.

Powierzchnie ze stali nierdzewnej muszą mieć minimalną granicę plastyczności 220 N/mm2. Skład chemiczny i właściwości fizyczne powierzchni ze stali nierdzewnej muszą być zgodne z normą EN 10088-1. Producent paneli musi określić gatunek metalu, grubość i system tolerancji każdej powierzchni. Tolerancje grubości powinny być zgodne z tolerancjami specjalnymi lub normalnymi opisanymi w odpowiednich normach. Grubość blach okładzinowych należy określać zgodnie z normą EN ISO 9445.

Nie wszystkie stale wymienione w normie EN 10088-1 nadają się do produkcji płyt warstwowych do wszystkich zamierzonych zastosowań końcowych. Właściwości powłoki stali nierdzewnej powlekanej Terne muszą być zgodne z normą EN 502. Nominalna masa powłoki to masa całkowita obejmująca obie strony i musi wynosić co najmniej 40 g/m2.

Podłoża aluminiowe muszą mieć minimalną wartość projektową 0,2 N/mm140 przy granicy odkształcenia 2% (granica plastyczności). Skład chemiczny, stan i właściwości mechaniczne aluminium muszą być zgodne z normami EN 485-2 lub EN 1396. Blachy aluminiowe powlekane organicznie muszą spełniać wymagania normy EN 1396. Producent paneli musi określić gatunek metalu, grubość i system tolerancji każdej powierzchni. Tolerancje grubości muszą być zgodne z tolerancjami specjalnymi lub normalnymi opisanymi w odpowiednich normach. Grubość blach aluminiowych okładzinowych należy określać zgodnie z normami EN 485-4 lub EN 1396. Jednakże nie wszystkie stopy aluminium objęte normami EN 485-2 i EN 1396 nadają się do produkcji płyt warstwowych do wszystkich zamierzonych zastosowań.

Podłoża miedziane muszą mieć minimalną wartość projektową 0,2 N/mm180 przy granicy odkształcenia 2% (granica plastyczności). Skład chemiczny, stan utwardzenia, właściwości mechaniczne i tolerancje grubości powierzchni miedzianych muszą być zgodne z normą EN 1172.

Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście świadczone są również usługi badawcze dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „EN 14509 Samonośne dwuścienne panele izolacyjne z metalu - Wyroby fabrycznie produkowane - Specyfikacje”.