EN 1062 Farby i lakiery - Materiały powłokowe i systemy powłokowe do zewnętrznych konstrukcji murowanych i betonowych

Europejska norma „EN 1062 Farby i lakiery – Materiały powłokowe i systemy powłokowe do zewnętrznych powierzchni murowanych i betonowych” składa się z szeregu podnorm o tym samym tytule:

• Norma „EN 1062-1 Część 1: Klasyfikacja” opisuje ogólny system klasyfikacji materiałów elewacyjnych i systemów elewacyjnych służących do dekoracji i ochrony nowych i starych, okładzinowanych lub nieokładanych zewnętrznych murów. Norma ta obejmuje również opcjonalny system klasyfikacji oparty na pewnych właściwościach fizycznych.

Niniejsza norma ma zastosowanie do wszystkich materiałów powłokowych i systemów powłokowych do murów, łącznie z materiałami przeznaczonymi do stosowania z tynkami na bazie spoiwa organicznego i systemami izolacji cieplnej. Zalecenia dotyczące konkretnych systemów powłokowych do murów zawarto w załączniku do normy (załącznik A).

• Norma „DIN EN 1062-2 Część 2: Określanie i klasyfikacja współczynnika przepuszczalności pary wodnej (przepuszczalności)” opisuje metodę określania współczynnika przepuszczalności pary wodnej powłok, systemów powłokowych i powiązanych produktów przeznaczonych do stosowania na zewnątrz budynków, na murach i betonie. Metodę tę można stosować do powłok i systemów powłokowych na podłożach porowatych, takich jak cegła, beton i tynki. Procedura wykorzystująca podłoże porowate nie ma zastosowania w przypadku powłok o grubości suchej warstwy mniejszej niż 80 µm, ustalonej na podstawie obliczeń.
• Norma „DIN EN 1062-2 Część 3: Oznaczanie przepuszczalności wody ciekłej” opisuje metodę oznaczania przepuszczalności wody ciekłej powłok, systemów powłokowych i powiązanych produktów przeznaczonych do murów zewnętrznych oraz ich klasyfikację według normy EN 1062-1. Metodę tę stosuje się do powłok i systemów powłokowych nakładanych na powierzchnie porowate, takie jak cegła, beton i tynki. Jeżeli przepuszczalność wody przez ciecz jest większa od określonej wartości, nie można jej dokładnie zmierzyć metodą badawczą opisaną w niniejszej normie.
• Norma „DIN EN 1062-2 Część 6: Oznaczanie przepuszczalności dwutlenku węgla” opisuje dwie metody określania przepuszczalności dwutlenku węgla powłok, systemów powłokowych i powiązanych produktów przeznaczonych do stosowania na zewnątrz muru i betonu. Metody te stosuje się do powłok i systemów powłokowych nakładanych na tynk, beton i podobne powierzchnie porowatych.
  • Metoda A Metoda wagowa. Powleczoną stronę badanego elementu wystawia się na działanie gazu pomiarowego, w wyniku czego mierzy się ilość emitowanego dwutlenku węgla. W próbce testowej znajduje się komora testowa zawierająca pochłaniacz dwutlenku węgla, dzięki czemu komora staje się gazoszczelna w kontakcie ze środowiskiem. Komora testowa jest utrzymywana w suchej atmosferze dwutlenku węgla i powietrza w temperaturze 23 stopni plus/minus 2 stopnie i ważona w regularnych odstępach czasu. Przepuszczalność dwutlenku węgla oblicza się na podstawie wzrostu masy. Określenie jest zakończone, gdy osiągnięty zostanie stan ustalony, tzn. gdy przyrost masy nie zmienia się już w czasie. W celach kontrolnych w każdej serii oznaczeń mierzona jest folia odniesienia (standard) o znanej przepuszczalności dwutlenku węgla.
  • Metoda B Metoda gazu nośnego. Powleczony element testowy umieszczany jest pomiędzy dwiema połówkami komórki przepuszczalności, dzięki czemu obie połówki stają się gazoszczelne zarówno względem siebie, jak i względem środowiska. Podczas gdy gaz pomiarowy przepływa przez jedną połowę ogniwa permeacyjnego, strumień gazu nośnego (najlepiej azotu lub powietrza, wolnego od dwutlenku węgla) przepływa przez drugą połowę. Strumień gazu nośnego transportuje rozproszony dwutlenek węgla do układu detekcji opartego na spektrometrii w podczerwieni lub chromatografii gazowej. Oznaczenie wykonuje się w temperaturze 23 stopni plus/minus 2 stopnie i kończy się ono po osiągnięciu stanu ustalonego, tzn. gdy przepuszczalność dwutlenku węgla nie zmienia się już w czasie.

Oba gazy (gaz pomiarowy i gaz nośny) można nawilżać w razie potrzeby. W celach kontrolnych w każdej serii oznaczeń mierzona jest folia odniesienia (standard) o znanej przepuszczalności dwutlenku węgla. Obie metody są wykonywane izostatycznie, tzn. próbka badana jest poddawana różnicy ciśnień cząstkowych, a nie różnicy ciśnień bezwzględnych.

W przypadku metody A można używać wyłącznie suchej mieszanki dwutlenku węgla i powietrza, ponieważ absorbent reaguje z wilgocią zawartą w gazie pomiarowym. Dlatego też, gdy przepuszczalność dwutlenku węgla musi być znana przy innym poziomie wilgotności, na przykład przy 50 procentach wilgotności względnej, odpowiednia będzie tylko metoda B.

• Norma „DIN EN 1062-2 Część 7 Oznaczanie zdolności mostkowania rys” opisuje dwie metody stosowane do określania zdolności mostkowania rys materiałów powłokowych, systemów powłokowych i powiązanych produktów przeznaczonych do stosowania na zewnątrz muru i betonu. Niniejszą normę należy czytać łącznie z normą EN 1062-1 oraz „N 1504-2 Wyroby i systemy do ochrony i naprawy konstrukcji betonowych – Definicje, wymagania, kontrola jakości i ocena zgodności – Część 2: Systemy ochrony powierzchni betonu”. Norma ta podaje również klasyfikację powłok ze względu na ich właściwości mostkowania pęknięć. Strony zaangażowane powinny uzgodnić metodę, która ma być stosowana w przypadku konkretnego produktu lub systemu.
• Norma „DIN EN 1062-11 Część 11: Metody kondycjonowania przed badaniem” opisuje cztery metody kondycjonowania próbek do badań, przygotowanych do badania odporności na warunki atmosferyczne materiałów powłokowych i systemów powłokowych do murów zewnętrznych i betonu. Podane metody kondycjonowania uwzględniają szeroki zakres warunków pogodowych, co oznacza, że ​​stosowanie różnych metod kondycjonowania jest konieczne jedynie w wyjątkowych przypadkach.

Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych prac badawczych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych świadczonych na rzecz przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi badawcze zgodne z normą „EN 1062 Farby i lakiery – Materiały powłokowe i systemy powłokowe do murów zewnętrznych i betonu”.