Test Scotta Bonda

Wiązanie Scotta służy do określania energii wymaganej do szybkiego rozwarstwienia próbki arkusza przy określaniu wewnętrznej wytrzymałości papieru lub tektury. Pęknięcie w kierunku Z jest inicjowane przez uderzenie wahadła o kontrolowanej masie i kontrolowanej prędkości. Geometria zastosowanego urządzenia powoduje, że naprężenie rozciągające ma charakter obrotowy przy znikomym naprężeniu ścinającym działającym na próbkę. Energia jest pochłaniana podczas wydłużania i rozciągania sieci włókien próbki przed jej zerwaniem. Badanie polega na pomiarze energii naprężenia na jednostkę powierzchni próbki, która jest proporcjonalna do pola pod krzywą naprężenia-odkształcenia.

Niniejsza metoda badawcza jest odpowiednia dla jedno- i wielowarstwowego papieru i tektury, arkuszy powlekanych oraz arkuszy laminowanych foliami z polimerów syntetycznych. Nie nadaje się jednak do papierów o gramaturze poniżej 40 g/m2.

Ogólnie rzecz biorąc, przeprowadza się test wiązania Scotta w celu określenia wytrzymałości kleju na połączenie dwóch materiałów pod napięciem. Po nałożeniu wiązania sprawdza się jego wytrzymałość, przykładając siłę do kleju w celu oddzielenia go od materiału.

Za całkowite wiązanie materiału uważa się siłę wiązania, która jest określona przez rodzaj wiązania i temperaturę, w której przeprowadza się badanie. Kierunek siły przyłożonej do wiązania wpływa również na jego wytrzymałość.

Mechaniczne zachowanie tektury na całej jej grubości ma fundamentalne znaczenie dla procesów przetwarzania produktów papierowych i wielu zastosowań końcowych. Wysoką jakość i jednolitość jej właściwości na całej grubości zapewniamy stosując metody kontroli jakości on-line i laboratoryjnej podczas produkcji tektury. Ważną metodą badawczą stosowaną do pomiaru wytrzymałości na rozwarstwianie tektury jest test typu spoiwa Scotta. W teście wiązania Scotta wahadło uderza w aluminiowy kątownik przyklejony do próbki papieru. Potencjalną stratę energii wahadła w wyniku rozerwania kartki papieru interpretuje się jako wytrzymałość materiału papierowego na rozwarstwianie. Odchylenia i rozproszenie wartości wiązań Scotta kierują produkcją w celu utrzymania pożądanej wytrzymałości materiału.

Normą, na której opierają się testy wiązania Scotta, jest „TAPPI T 569 Wewnętrzny test siły wiązania” opracowany przez Stowarzyszenie Techniczne Przemysłu Celulozowego, Papierniczego i Przetwórczego (TAPPI). Norma ta jest normą branżową stosowaną do pomiaru energii wymaganej do szybkiego rozwarstwienia próbki arkuszowej. Ta wewnętrzna metoda badania przyczepności jest regularnie stosowana w testach rozwiązań dla szerokiej gamy materiałów opakowaniowych i dostarcza niezbędnych informacji dotyczących jakości na temat tego, jak arkusz będzie się zachowywał pod wpływem naprężeń.

Metody badawcze opisane w normie TAPPI T 569 nadają się do arkuszy powlekanych jedno- i wielowarstwowym papierem i tekturą lub arkuszy laminowanych foliami z polimerów syntetycznych i mogą badać wiązania wewnętrzne szerokiej gamy materiałów. Od tektury i papieru falistego po kleje, folie i folie – istnieje rozwiązanie testowe umożliwiające określenie wewnętrznej siły wiązania.

Podczas wykonywania badań próbkę należy umieścić pomiędzy dwoma podwójnie pokrytymi podłożami taśmowymi. Następnie spadające wahadło lub ciężar zostaje upuszczone, powodując uderzenie z dużą prędkością. Mierzy się całkowitą energię wymaganą do rozdzielenia włókien wewnętrznych próbki na dwie warstwy w kierunku typu Z w celu określenia wewnętrznej siły wiązania próbki. Wymagany ciężar wahadła różni się w zależności od rodzaju badanej próbki. Niektóre maszyny testujące mogą testować wiele próbek jednocześnie, a większość oferuje funkcję automatycznego prasowania i cięcia próbek, oszczędzając czas przygotowania.

Aby zbadać wiązanie wewnętrzne płyty metodą TAPPI T 569, próbkę należy poddać działaniu środowiska o stosunkowo wysokim ciśnieniu i umieścić pomiędzy dwoma podłożami z dwuwarstwowej taśmy. Metoda ta nie nadaje się do badania materiałów porowatych, miękkich lub o małej gęstości, o niskiej gramaturze (poniżej 40 g/m2).

Inną normą stosowaną do określenia wewnętrznej siły wiązania tektury jest norma „ISO 16260 Papier i tektura – Oznaczanie wewnętrznej siły wiązania” opracowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO).

W skrócie, w teście typu spoiwa TAPPI T 569 Scott mierzy się energię potrzebną do szybkiego rozwarstwienia próbki tektury o wymiarach 25,4 mm x 25,4 mm.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania obligacji Scott dzięki przeszkolonemu i fachowemu personelowi oraz zaawansowanemu sprzętowi technologicznemu.