Norma „ISO 813 Guma wulkanizowana lub termoplastyczna – Określanie przyczepności do sztywnego podłoża – Metoda odrywania pod kątem 90 stopni” opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) opisuje metodę określania wytrzymałości adhezyjnej gumy wulkanizowanej lub termoplastycznej przyklejonej do sztywnego podłoża przy użyciu próbki testowej składającej się z paska gumy przyklejonego do pojedynczej płyty wykonanej ze sztywnego materiału.
Metodę tę wykonuje się pod kątem 90 stopni. Metodę tę stosuje się do próbek testowych przygotowywanych w laboratorium w standardowych warunkach, które można stosować przede wszystkim w celu uzyskania danych niezbędnych do doboru mieszanek gumowych lub układów klejowych, opracowywania takich materiałów oraz kontroli procesów produkcyjnych. Metoda ta nie nadaje się do gum o dużej twardości, zwykle przekraczającej 85 IRHD.
Zasadniczo podczas tego testu mierzona jest siła niezbędna do spowodowania oderwania paska gumy przyklejonego do sztywnego podłoża. Kąt rozdzielenia wynosi 90 stopni, a szerokość i grubość gumy oraz twardego materiału są ustalone w określonych granicach.
Sprzęt używany w tych testach obejmuje:
Standardowy element testowy składa się z paska gumy o grubości 6 mm plus/minus 0,1 mm, szerokości 25 mm plus/minus 0,1 mm i długości 125 mm w obszarze testowym, przyklejonego do kwadratowego obszaru o długości 25 mm i szerokości 25 mm plus/minus 0,1 mm na powierzchni sztywnego paska podłoża. Wymiary próbki do badań należy określać zgodnie z normą ISO 23529. Podłoże musi być na tyle grube, aby nie ulegało odkształceniom podczas testu (zaleca się minimalną grubość 1,5 mm). Szerokość powinna wynosić 25 mm plus/minus 0,1 mm, a długość 60 mm plus/minus 1 mm. Każdy element testowy należy przygotować tak, aby powierzchnia klejenia o długości 25 mm i szerokości 25 mm (plus/minus 0,1 mm) znajdowała się mniej więcej pośrodku podłoża, jak pokazano na rysunku.
Do przygotowywania próbek testowych można używać dwóch rodzajów form: form do kilku próbek testowych lub form do pojedynczych próbek testowych. Jeżeli próbki testowe mają być wykonane przy użyciu jednego rodzaju gumy i jednego rodzaju systemu klejącego, jedną formę można wykorzystać do produkcji kilku próbek testowych. Wymiar wewnętrzny formy równoległy do osi podłużnej paska podłoża powinien wynosić 125 mm. Wymiar odpowiadający osi poprzecznej paska podłoża można zmieniać w zależności od liczby próbek testowych przygotowywanych jednorazowo. Wymiar prostopadły do osi podłużnej i poprzecznej podłoża można zmieniać, np. stosując płytki metalowe o różnej grubości w zależności od grubości podłoża, tak aby uzyskać głębokość 6 mm plus/minus 0,05 mm na gumę. Jeżeli z danej gumy ma zostać wykonany tylko jeden wycinek do badań, należy posłużyć się formą określoną powyżej, przy czym wymiar odpowiadający osi poprzecznej powinien być ograniczony szerokością wycinka do badań.
Z mieszanki gumowej wycinane są arkusze o odpowiednich wymiarach i odpowiedniej grubości do formy (długość 125 mm, szerokość odpowiadająca liczbie przygotowywanych próbek), tak aby podczas przygotowywania próbki do badań zapewnić maksymalne ciśnienie pomiędzy gumą a podłożem.
Podczas przygotowywania próbki do badań, powierzchnie przeznaczone do łączenia muszą być czyste, wolne od kurzu, wilgoci i innych ciał obcych. Powierzchnię, do której będą przyklejane paski podłoża o wymaganych wymiarach, przygotowuje się zgodnie z wymaganiami rozważanego systemu klejenia. Oba końce należy zabezpieczyć taśmą samoprzylepną, dzięki czemu do łączenia można wykorzystać wyłącznie określony obszar. Powierzchnię gumową, która ma zostać sklejona, czyści się rozpuszczalnikiem lub inną techniką, zależnie od rodzaju rozpatrywanego systemu klejowego. Następnie nakłada się klej i łączy podłoże z paskami gumy. Zespół umieszczany jest w formie, podłożem do dołu. Jeżeli jednocześnie przygotowuje się kilka próbek testowych, paski podłoża należy rozmieścić w odległości około 3 mm, aby umożliwić późniejsze oddzielenie próbek testowych.
W przypadku gumy sklejonej klejem utwardzanym na gorąco, proces wulkanizacji lub łączenia przeprowadza się poprzez podgrzanie formy pod ciśnieniem w odpowiedniej prasie przez czas i w temperaturze wymaganej przez rozpatrywany system. Zanim próbki do badań ostygną, są ostrożnie wyjmowane z formy, aby zapobiec narażeniu łączonych powierzchni na nadmierne naprężenia.
W testach wykorzystano cztery elementy testowe. Odstęp czasu między przygotowaniem próbek do badań a przeprowadzeniem badania musi być zgodny z wymaganiami normy ISO 23529. Po uformowaniu powinno upłynąć co najmniej 16 godzin. Próbki do badań kondycjonuje się zgodnie z wymaganiami normy ISO 23 przez co najmniej 2 godzin w standardowej temperaturze (27 stopnie plus/minus 2 stopnie lub 16 stopni plus/minus 23529 stopnie) bezpośrednio przed badaniem.
Gdy konieczne jest przeprowadzenie badania poza standardową temperaturą laboratoryjną, przeprowadza się dodatkowe kondycjonowanie w tej temperaturze przez wystarczająco długi czas, aby doprowadzić materiał do wymaganej temperatury.
Jeżeli nie zaznaczono inaczej, badania przeprowadza się w standardowej temperaturze laboratoryjnej.
Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście świadczone są również usługi testowe dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „ISO 813 Guma wulkanizowana lub termoplastyczna - Oznaczanie przyczepności do sztywnego podłoża - Metoda odrywania pod kątem 90 stopni”.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
