Test korozji ozonowej

Cały sprzęt i rurociągi mające kontakt z ozonem muszą być wykonane z materiału odpornego na ozon, który jest w stanie wytrzymać penetrujące i utleniające działanie ozonu. Ozon może powodować pękanie, kruchość, utratę wytrzymałości i inne formy degradacji materiałów.

Materiały, które nie nadają się do stosowania w kontakcie z ozonem to: kauczuk naturalny, kauczuk polibutadienowy, pianka poliuretanowa, PCV (polichlorek winylu) i styropian.

Odporność na ozon odnosi się do odporności materiału na działanie ozonu, wysoce reaktywnej formy tlenu. Materiały odporne na ozon mogą wytrzymać narażenie na ozon bez degradacji i rozkładu, dzięki czemu są trwalsze i trwalsze.

Na przykład teflon (politetrafluoroetylen lub PTFE) jest odporny na ozon. Teflon jest znany ze swojej doskonałej odporności na ozon i inne czynniki środowiskowe, takie jak ciepło, wilgoć i chemikalia. Tworzywa sztuczne nie są odporne na ozon. Ozon może z czasem rozkładać tworzywa sztuczne. Materiały z tworzyw sztucznych mogą utracić wytrzymałość i inne właściwości mechaniczne nawet przy bardzo niskim poziomie ozonu. Dodatki mogą zwiększać odporność na ozon niektórych tworzyw sztucznych. Elastomery i gumy są szczególnie podatne na uszkodzenia ozonowe. Stal nierdzewna jest ogólnie uważana za materiał o wysokiej odporności na ozon, jednak w pewnych warunkach, zwłaszcza stale o dużej zawartości chromu i niklu, może reagować z ozonem, powodując wżery i korozję.

Ozon może działać żrąco. Kiedy ozon reaguje z powierzchnią materiału, wytwarza substancje utleniające, które atakują powierzchnię i powodują korozję. Ponieważ ozon może przyspieszyć proces korozji, może również powodować korozję materiałów, które są już skorodowane lub zniszczone.

Odporne na ozon są następujące typy rur:

• Rury teflonowe: Ten typ rurek jest wykonany z rodziny fluoropolimerów syntetycznych polimerów, które są wysoce odporne na ozon. Zdecydowanie zaleca się stosowanie ozonu gazowego.
• Stal nierdzewna (seria 316): Rury ze stali nierdzewnej wykonane z tego materiału są powszechnie stosowanym materiałem stosowanym w zastosowaniach z mokrym ozonem ze względu na jego doskonałą odporność na ozon, wytrzymałość i trwałość.
• Rurki silikonowe: Jest to elastyczny materiał na rurki powszechnie stosowany w zastosowaniach medycznych i spożywczych. Silikon jest znany ze swojej wysokiej odporności na gazowy ozon.

Stopień, w jakim narażenie na ozon wpływa na foki, zależy od kilku czynników, w tym stężenia ozonu, temperatury, wilgotności i czasu trwania narażenia. Uszczelki wykonane z materiałów bardziej odpornych na ozon są mniej podatne na uszkodzenia niż uszczelki wykonane z naturalnego kauczuku lub innych materiałów mniej odpornych na ozon.

Uznane na arenie międzynarodowej metody badawcze stosowane do naukowego pomiaru odporności na ozon to norma „EN/ISO 1431 Kauczuk wulkanizowany lub termoplastyczny – Odporność na pękanie ozonowe”, która jest oparta na normie europejskiej i opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO). Opisane metody badawcze obejmują umieszczenie próbek pasów gumowych w komorze do badania ozonu pod napięciem (np. wydłużenie o 20%) i wystawienie próbek na działanie silnie stężonego ozonu przez określony czas (np. do 96 godzin).

Niniejsza norma składa się z następujących sekcji pod tym samym tytułem:

• W normie „ISO 1431-1 Część 1: Statyczna i dynamiczna próba rozciągania” materiał wulkanizowany lub termoplastyczny poddaje się działaniu powietrza zawierającego określone stężenie ozonu pod statycznym lub dynamicznym naprężeniem rozciągającym, w określonej temperaturze i, jeśli to konieczne, w temperaturze Opisano procedury przeznaczone do stosowania w przewidywaniu odporności gumy na pękanie w warunkach określonej wilgotności względnej, w warunkach bez wpływu bezpośredniego światła. Procedury te wykorzystują obserwację wizualną lub analizę obrazu w celu oceny powstawania i wzrostu pęknięć. Metodą tą można również określić zmiany właściwości fizycznych lub chemicznych wynikające z narażenia. Metody referencyjne i alternatywne oznaczania stężenia ozonu opisane są w normie ISO 1431-3.
• Norma „ISO 1431-2 Część 2: Dynamiczne badanie rozciągania” opisuje metodę przeznaczoną do oceny odporności na pękanie gumy wulkanizowanej lub termoplastycznej pod dynamicznym naprężeniem rozciągającym, przy braku wpływu bezpośredniego światła, w powietrzu zawierającym ozon w określonej temperaturze i określonym stężeniu. W tym przypadku należy zachować szczególną ostrożność, próbując powiązać wyniki testów z wydajnością użytkową, ponieważ względna odporność na ozon różnych gum może się znacznie różnić w zależności od warunków, zwłaszcza stężenia ozonu i temperatury.
• Norma „ISO 1431-3 Metody referencyjne i alternatywne do oznaczania stężenia ozonu w laboratoryjnych pomieszczeniach testowych” opisuje trzy metody badawcze do określania stężenia ozonu w laboratoryjnych pomieszczeniach testowych:
  • Metoda A Absorbancja UV: Jest to metoda referencyjna i służy jako narzędzie kalibracyjne dla alternatywnych metod B i C.
  • Metoda B Techniki instrumentalne: B1 Elektrochemiczna i B2 Chemiluminescencja
  • Metoda C Techniki mokrej chemii: Procedura I, Procedura II i Procedura III

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi badania korozji ozonu dzięki przeszkolonemu i fachowemu personelowi oraz zaawansowanemu sprzętowi technologicznemu.