Norma „JIS K 6262 Guma wulkanizowana lub termoplastyczna – Oznaczanie odkształcenia po ściskaniu w temperaturze otoczenia, w wysokich lub niskich temperaturach” opracowana przez Japońską organizację ds. standardów przemysłowych (JIS) opisuje metody określania odkształcenia po ściskaniu wulkanizowanego i termoplastycznego kauczuku w temperaturze otoczenia, w wysokiej lub niskie temperatury.
Zasadniczo norma ta opiera się na dwóch następujących normach opracowanych przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO):
Norma ISO 815 opisuje metody określania właściwości odkształcenia po ściskaniu wulkanizowanych i termoplastycznych kauczuków w temperaturze otoczenia lub podwyższonej (w zależności od sposobu uwolnienia próbki pod koniec badania). Metody te mają na celu pomiar zdolności gum o twardości w zakresie od 10 IRHD do 95 IRHD do zachowania swoich właściwości elastycznych w określonych temperaturach po długotrwałym ściskaniu przy stałym odkształceniu (zwykle 25 procent) w jednym z opisanych zestawów alternatywnych warunków. W przypadku gum o twardości nominalnej 80 IRHD i większej stosuje się niższe naprężenie ściskające (80 procent dla twardości nominalnej od 89 IRHD do 15 IRHD i 90 procent dla twardości nominalnej od 95 IRHD do 10 IRHD).
Podczas wykonywania badań próbkę o znanej grubości ściska się do określonego naprężenia w standardowej temperaturze laboratoryjnej, a następnie utrzymuje nieruchomo przez określony czas w standardowej temperaturze laboratoryjnej lub stałej podwyższonej temperaturze. Ściśnięcie zostaje zwolnione i po pozostawieniu próbki do regeneracji przez pewien czas w standardowej temperaturze laboratoryjnej lub temperaturze podwyższonej, ponownie mierzy się grubość próbki.
W normie ISO 815 opisano dwie metody określania właściwości odkształcenia po ściskaniu gum wulkanizowanych i termoplastycznych w niskich temperaturach. Metoda 1 wywodzi się z metodologii stosowanej w normie ISO 815-1. Metoda 2 wykorzystuje specjalne urządzenie testujące, które umożliwia pomiar i rejestrację grubości badanego elementu podczas odzyskiwania. Ze względu na obciążenie przyłożone podczas odzyskiwania w metodzie 2 nie można ustalić korelacji pomiędzy wynikami uzyskanymi obiema metodami.
Stosując metodę 1, próbkę o znanej grubości ściska się do określonego odkształcenia w standardowej temperaturze laboratoryjnej, a następnie trzyma nieruchomo przez określony czas w stałej, niskiej temperaturze. Po całkowitym zwolnieniu ściskania i umożliwieniu swobodnego powrotu próbki do stanu pierwotnego w tej samej, stałej, niskiej temperaturze, ponownie mierzy się grubość próbki.
Stosując metodę 2, próbkę o znanej grubości ściska się do określonego odkształcenia w standardowej temperaturze laboratoryjnej, a następnie trzyma nieruchomo przez określony czas w stałej, niskiej temperaturze. Uwalnia się ściskanie i pozwala na powrót próbki do stanu pierwotnego w tej temperaturze pod danym ciśnieniem, zgodnie z normą ISO 23529 dotyczącą pomiaru grubości. Grubość mierzy się w odstępach czasu po zwolnieniu odkształcenia (aby ocenę właściwości odkształcenia można było uzyskać poprzez wykreślenie odkształcenia w funkcji czasu w niskiej temperaturze) lub w określonym czasie po zwolnieniu odkształcenia.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
