DIN 51097 Obszary, na których dozwolone jest chodzenie boso po mokrych nawierzchniach – Metoda chodzenia – Test nachylenia

Norma „DIN 51097 Badanie wykładzin podłogowych – Określanie właściwości antypoślizgowych – Obszary, na których możliwe jest chodzenie boso po mokrych nawierzchniach – Metoda chodzenia – Badanie nachylenia”, opublikowana przez Niemiecki Instytut Normalizacyjny (DIN), służy do pomiaru odporności na poślizg. Jest to kąt krytyczny, przy którym dwóch testerów, ubranych w standardowe obuwie lub idących boso, osiąga bezpieczną granicę chodzenia po równi pochyłej, składającej się z badanej nawierzchni i zanieczyszczenia. Kąt poślizgu określa współczynnik tarcia. Norma ta przyznaje oceny A, B i C (chodzenie boso).

DIN 51097 to niemiecka norma opracowana w celu badania właściwości antypoślizgowych wykładzin podłogowych w miejscach, gdzie ludzie chodzą boso, a powierzchnie mogą być narażone na wilgoć. Norma ta była wielokrotnie aktualizowana na przestrzeni lat.

Mimo że została częściowo zastąpiona normą europejską „EN 16165 Oznaczanie odporności na poślizg powierzchni przeznaczonych dla pieszych – Metody oceny”, norma DIN 51097 jest nadal szeroko stosowana w branży podłogowej, w szczególności przy określaniu specyfikacji płytek, mat i pokryć w obiektach rozrywkowych i higienicznych.

Norma ta jest szczególnie ważna w środowiskach, w których poślizgnięcia stanowią poważne zagrożenie bezpieczeństwa ze względu na obecność wody, mydła lub innych zanieczyszczeń zmniejszających tarcie, takich jak baseny, prysznice, sauny, przebieralnie i strefy spa.

Badanie wg normy DIN 51097 wykorzystuje test rampy (metodą równi pochyłej) do pomiaru odporności na poślizg w realistycznych warunkach chodzenia boso. Badanie to zazwyczaj przebiega według następujących kroków:

• Próbka materiału podłogowego przymocowana jest do regulowanej rampy.
• Aby symulować śliskie, mydlane warunki, rampę zwilża się roztworem mydła (woda + neutralny środek zwilżający).
• Przeszkolony tester chodzi boso tam i z powrotem po rampie, która stopniowo nachyla się.
• Krytyczny kąt, pod jakim przesuwa się tester (kąt akceptacji), decyduje o zachowaniu materiału.

Test ten jest powtarzany wielokrotnie, a średni kąt nachylenia klasyfikuje wykładzinę podłogową. Metoda ta różni się od normy DIN 51130, która bada wykładzinę w warunkach noszenia butów (w butach) z użyciem oleju jako zanieczyszczenia i nadaje jej klasę R (od R9 do R13).

Pokrycia podłogowe klasyfikuje się do grup A, B i C w zależności od minimalnego kąta nachylenia, przy którym możliwe jest bezpieczne chodzenie:

• Grupa A: Minimalny kąt co najmniej 12 stopni. Typowe zastosowania to suche, dostępne dla pieszych obszary z minimalnym narażeniem na działanie wody, takie jak szatnie lub szafki. Wymagana podstawowa odporność na poślizg.
• Grupa B: Minimalny kąt co najmniej 18 stopni. Typowe zastosowania to obszary umiarkowanie wilgotne, takie jak ścieżki przy basenie, prysznice lub obszary wokół basenów, gdzie można spodziewać się rozpryskiwania wody.
• Grupa: Minimalny kąt co najmniej 24 stopnie. Typowe zastosowania obejmują bardzo wymagające obszary mokre lub zanurzone, takie jak podłogi basenów, pochyłe wejścia do basenów lub ruchliwe prysznice. Wymagana jest maksymalna odporność na poślizg.

Wyższe oceny oznaczają lepszą przyczepność i bezpieczeństwo w mokrych warunkach. Na przykład, klasa C jest zazwyczaj obowiązkowa na publicznych basenach, aby zminimalizować ryzyko wypadków.

Poślizgnięcia i upadki w mokrych pomieszczeniach są główną przyczyną obrażeń w przestrzeniach publicznych i komercyjnych. Norma DIN 51097 i podobne pomagają producentom, architektom i zarządcom obiektów dobierać odpowiednie materiały, aby zmniejszyć odpowiedzialność i zapewnić zgodność z przepisami BHP.

Wiele nowoczesnych produktów podłogowych, szczególnie płytki porcelanowe i maty antypoślizgowe, jest oznaczonych zgodnie z normą DIN 51097, a także testami wahadłowymi lub innymi metodami umożliwiającymi szerszą weryfikację.

W ostatnich latach norma EN 16165 skutecznie zaktualizowała normę DIN 51097 dotyczącą obszarów, po których chodzi się boso, wprowadzając podobne metody testowania na rampach. Jednak system klasyfikacji A, B i C zdefiniowany w normie DIN 51097 pozostaje praktycznym punktem odniesienia w branży.

W obszarach, w których nosi się obuwie, obowiązuje norma DIN 51130. Połączenie obu norm zapewnia kompleksowe bezpieczeństwo w różnych sytuacjach użytkowania.

Normę DIN 51097 uważa się za ważną z następujących powodów:

• Ryzyko wypadków jest wysokie w miejscach mokrych i bosych: Poślizgnięcia i upadki należą do najczęstszych wypadków w pobliżu basenów i obiektów mokrych. Mokre powierzchnie i bose stopy stwarzają niebezpieczne warunki, które mogą prowadzić do urazów, od siniaków i złamań, po urazy głowy, a w przypadku kontaktu z wodą lub wpadnięcia do niej, do utonięcia. Eksperci uważają, że najważniejszym czynnikiem zapobiegającym takim poślizgom są właściwości nawierzchni, ponieważ odpowiednio dobrane, antypoślizgowe powierzchnie zapewniają przyczepność nawet w stanie mokrym lub zabrudzonym.
• Standaryzowane testy dla realistycznych warunków: W przeciwieństwie do ogólnych testów poślizgu (np. DIN 51130 dla obszarów z tłustym obuwiem), norma DIN 51097 symuluje chodzenie boso po mydlanych, mokrych rampach. Zapewnia to wiarygodny i powtarzalny sposób klasyfikacji materiałów według ich właściwości w warunkach odpowiednich do rzeczywistego użytkowania.
• Zgodność z przepisami bezpieczeństwa i ograniczenie odpowiedzialności: Wiele wytycznych dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy odwołuje się do normy DIN 51097 lub podobnych norm dotyczących mokrych obszarów, po których chodzi się boso. Obiekty publiczne i komercyjne często wymagają minimalnych parametrów, aby spełnić przepisy budowlane i zmniejszyć ryzyko/odpowiedzialność za obrażenia. Odpowiednia, antypoślizgowa podłoga świadczy o należytej staranności w zapobieganiu przewidywalnym wypadkom.
• Promowanie bezpieczniejszych projektów z wykorzystaniem materiałów antypoślizgowych: Norma ta promuje stosowanie teksturowanych płytek lub mat o wysokiej przyczepności, które utrzymują przyczepność w mokrych warunkach i znacząco zmniejszają liczbę wypadków.

W związku z tym norma DIN 51097 zapewnia wiarygodny i znormalizowany sposób pomiaru odporności na poślizg bosych stóp w wilgotnych środowiskach, promując bezpieczniejsze konstrukcje basenów, łaźni i placówek służby zdrowia na całym świecie.

Nasza organizacja, z kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby klientów, oferując zaawansowane usługi badawcze, których potrzebują, a także pomagając we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi badawcze zgodnie z normą „DIN 51097 Badanie wykładzin podłogowych – Oznaczanie właściwości antypoślizgowych – Obszary, w których możliwe jest chodzenie boso po mokrych nawierzchniach – Metoda chodzenia – Badanie nachylenia”.