ISO 10074 Anodowanie aluminium i stopów - Specyfikacja twardych anodowych powłok utleniających na aluminium i stopach

Norma „ISO 10074 Anodowanie aluminium i jego stopów – Specyfikacja twardych anodowych powłok utleniających na aluminium i jego stopach” opracowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) opisuje wymagania, w tym metody badań, dotyczące twardych anodowych powłok utleniających na aluminium i jego stopach. jego stopy. Dodatkowo w załączniku standardowym znajdują się informacje, które Klient musi przekazać anodatorowi (Załącznik A).

Nie ma zastosowania do powłok wytwarzanych w procesach zwanych utlenianiem elektrolitycznym plazmowym, utlenianiem mikrołukowym, plazmowo-chemicznym utlenianiem anodowym, anodowym osadzaniem iskrowym lub anodowaniem iskrowym.

Na potrzeby niniejszej normy, oprócz terminów i definicji wyjaśnionych w normie ISO 7583, stosuje się następujące definicje:

• Partia odnosi się do produktów, które mają ten sam nominalny skład i konsystencję i są przetwarzane razem.
• Testowanie akceptacyjne partii odnosi się do testów przeprowadzanych na partii produkcyjnej w celu ustalenia jej zgodności z określonymi wymaganiami.

Na właściwości i właściwości twardych anodowych powłok utlenianych istotny wpływ ma zarówno stop, jak i metoda produkcji. W związku z tym na potrzeby niniejszej normy materiały klasyfikuje się na pięć grup stopów w następujący sposób:

• Klasa 1: Wszystkie stopy do obróbki plastycznej z wyjątkiem tych w klasie 2.
• Klasa 2(a): stopy serii 2000 i inne stopy zawierające więcej niż 5 procent miedzi.
• Klasa 2(b): stopy serii 2 i stopy serii 5000 zawierające 7000 procent lub więcej magnezu.
• Klasa 3 (a): Stopy odlewnicze zawierające mniej niż 2 procent miedzi i/lub 8 procent krzemu.
• Klasa 3 (b): Pozostałe stopy odlewnicze.

Informacje, które klient ma przekazać anodatorowi, muszą być zgodne z załącznikiem standardowym (załącznik A).

Powierzchnia istotna pod względem wyglądu musi być całkowicie anodowana. Wygląd powinien być zasadniczo gładki. Nie powinno być żadnych wycieków, pęcherzyków lub zakurzonych (spalonych) miejsc. Kontrola wizualna uzależniona jest od licznych testów akceptacyjnych. Pęknięcia lub mikropęknięcia zwykle nie są powodem do odrzucenia.

Pomiary grubości należy wykonywać na ważnych powierzchniach, a nie w odległości 5 mm od śladów obijania lub w bezpośrednim sąsiedztwie ostrej krawędzi. Pomiar należy wykonać nieniszczącą metodą prądów wirowych opisaną w normie ISO 2360 lub niszczycielską metodą mikroskopową opisaną w normie ISO 1463. W przypadku braku porozumienia należy zastosować metodę mikroskopową. Pomiar grubości lub, w stosownych przypadkach, wymiarów końcowych przeprowadza się w badaniu akceptacji partii.

Gęstość powierzchniowa (masa powłoki na jednostkę powierzchni) mierzona zgodnie z normą ISO 2106 na nieuszczelnionych anodowych powłokach utleniających o grubości nominalnej 50 μm plus/minus 5 μm, musi mieć minimalne wartości z tabeli podanej w standard. Jeżeli grubość powłoki nie wynosi 50 µm, należy proporcjonalnie skorygować gęstość powierzchniową. Metoda określona w normie ISO 2106 wymaga użycia odczynnika zawierającego chrom(VI). Chrom(VI) jest toksyczny, a jego roztwory są niebezpieczne dla środowiska i poważnie niebezpieczne dla wody.

Odporność na zużycie należy mierzyć na nieuszczelnionych anodowych powłokach utleniających. Ze względu na dobrą korelację z innymi właściwościami, badanie odporności na zużycie należy przeprowadzić metodą badania zużycia ściernic opisaną w normie ISO 8251.

Odporność na zużycie można mierzyć na uszczelnionych anodowych powłokach utleniających, ale uszczelnianie hydrotermiczne lub malowanie może zmniejszyć odporność na zużycie o ponad 50 procent.

Jeżeli metoda badania zużycia ściernicy nie jest odpowiednia (szczególnie na niektórych zakrzywionych powierzchniach), należy zbadać odporność na ścieranie metodą strumienia ściernego opisaną w normie ISO 8251. Badanie to daje średnią dla całkowitej grubości powłoki.

Metoda badania zużycia ściernicy ocenia odporność na zużycie. Metoda badania strumieniem ściernym ocenia odporność na ścieranie (erozję). Dlatego wyniki niekoniecznie są porównywalne.

Odporność na zużycie należy określić mierząc ubytek grubości powłoki lub ubytek masy powłoki. Powinna to być średnia z co najmniej trzech badań metodą badania koła ściernego opisaną w normie ISO 8251. Utrata grubości powłoki lub masy powłoki musi wykluczać jakąkolwiek utratę wynikającą ze zużycia przed badaniem.

Wartości akceptacji muszą być zgodne z tabelą podaną w normie. Próbkę standardową zgodną z niniejszą normą należy badać codziennie w tych samych warunkach, jakie zastosowano dla próbki do badań. Jeżeli stosuje się utratę grubości powłoki, każda wartość grubości powinna być średnią z 10 odczytów w obszarze testowym. Odstęp między twardym anodowaniem a testem zużycia powinien wynosić co najmniej 24 godziny. W tym okresie próbki testowe są przechowywane w środowisku testowym.

W metodzie badania strumieniem ściernym odporność na ścieranie określa się masą węglika krzemu lub czasem potrzebnym na penetrację powłoki. Wartość ostateczna, określona metodą badania strumieniem ściernym opisaną w normie ISO 8251, stanowi średnią z co najmniej trzech badań. Wartości akceptacji muszą być zgodne z tabelą podaną w normie. Odstęp między twardym anodowaniem a testem zużycia powinien wynosić co najmniej 24 godziny. W tym okresie próbki testowe są przechowywane w środowisku testowym.

Nasza organizacja, wśród licznych testów, pomiarów, analiz i badań oceniających, które przeprowadza dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, dysponując wyszkoloną i fachową kadrą oraz zaawansowanym sprzętem technologicznym, definiuje normę „ISO 10074 Anodowanie aluminium i jego stopów – Specyfikacja twardych anodowe powłoki utleniające na aluminium i jego stopach”. Świadczy także usługi badawcze.