
W normie ISO 3689 opublikowanej przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) zdefiniowano metodę badawczą służącą do określania wytrzymałości na mokro papieru i tektury poprzez pomiar wytrzymałości na rozerwanie po zanurzeniu w wodzie na określony czas. Zasadniczo metodę tę można zastosować do większości rodzajów papieru i tektury, pod warunkiem, że zainteresowane strony uzgodnią odpowiedni czas zanurzania. Jeżeli jednak po pewnym czasie próbkę zbadamy ponownie, otrzymamy inne wyniki.

Na potrzeby normy ISO 3689,
Właściwości wytrzymałości mechanicznej, takie jak wytrzymałość na rozerwanie i wytrzymałość na rozdarcie, mierzy się za pomocą sprzętu w laboratorium badań fizycznych. Główne badane grupy produktów to:
Testy te przeprowadza się po standaryzowanym kondycjonowaniu lub po starzeniu pod wpływem ciepła, wilgoci lub światła.
Kiedy włókna celulozowe lub papiery nieklejone są wystawione na działanie cieczy, następuje szereg zmian w zależności od stopnia wnikania cieczy w włókna i mogą one zmieniać wiązania wewnątrzwłóknowe lub międzywłóknowe. Na przykład wytrzymałość papieru na rozciąganie zmniejsza się we wszystkich cieczach. W bardziej nieaktywnych płynach dzieje się to bez obrzęku.
Organizacja ISO opracowała wiele norm dotyczących opakowań . Jedną z nich jest norma ISO 3689.
Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania wytrzymałości papieru i tektury na rozrywanie po zanurzeniu w wodzie, w zakresie normy ISO 3689, przy pomocy przeszkolonych i doświadczonych pracowników personel i zaawansowany sprzęt technologiczny.
