سیستم طبقه‌بندی استاندارد ASTM D2000 برای محصولات لاستیکی در کاربردهای خودرو

سیستم تعریف شده در استاندارد «سیستم طبقه‌بندی استاندارد ASTM D2000 برای محصولات لاستیکی در کاربردهای خودرو» که توسط انجمن آمریکایی آزمایش و مواد (ASTM) تدوین شده است، خواص مواد لاستیکی ولکانیزه شده (لاستیک طبیعی، لاستیک بازیافتی، لاستیک مصنوعی، به تنهایی یا ترکیبی) را که برای استفاده در محصولات لاستیکی برای کاربردهای خودرو در نظر گرفته شده‌اند، پوشش می‌دهد، از جمله، اما نه محدود به،

این سیستم طبقه‌بندی می‌تواند اکثر نیازهای سایر صنایع را، مشابه فولادهای انجمن مهندسان خودرو (SAE)، برآورده کند. با این حال، باید توجه داشت که این سیستم بسته به نیازهای خودروسازی قابل تجدیدنظر است. همیشه توصیه می‌شود از آخرین ویرایش استفاده شود.

این سیستم طبقه‌بندی بر این فرض استوار است که خواص همه محصولات لاستیکی را می‌توان بر اساس تعاریف مشخصه مواد سازماندهی کرد. این تعاریف به انواعی بر اساس مقاومت در برابر پیری حرارتی و کلاس‌هایی بر اساس مقاومت در برابر تورم روغن تقسیم می‌شوند. این امر سطوح پایه‌ای را تعیین می‌کند که همراه با مقادیری که الزامات اضافی را تعریف می‌کنند، امکان توصیف کاملی از کیفیت همه مواد الاستومری را فراهم می‌کند.

در تمام مواردی که مفاد این سیستم طبقه‌بندی با مشخصات تفصیلی یک محصول خاص در تضاد باشد، مورد اخیر اولویت خواهد داشت.

اگر قرار است از محصول لاستیکی برای مقاصدی استفاده شود که الزامات آن چنان خاص هستند که نمی‌توان آنها را به طور کامل توسط این سیستم طبقه‌بندی پیش‌بینی کرد، خریدار باید از قبل با تأمین‌کننده مشورت کند تا خواص مناسب، روش‌های آزمایش و محدودیت‌های آزمایش خواص را تعیین کند.

ASTM D2000 یک استاندارد شناخته شده است. این استاندارد که در درجه اول توسط انجمن مهندسان خودرو (SAE) تدوین شده است، یک سیستم طبقه بندی جامع برای محصولات لاستیکی مورد استفاده در کاربردهای خودرو ارائه می‌دهد. هدف اصلی آن ساده سازی مشخصات و توصیف مواد الاستومر است.

هدف از این سیستم طبقه‌بندی، راهنمایی مهندسان در انتخاب مواد لاستیکی کاربردی و تجاری موجود و ارائه روشی برای شناسایی این مواد با استفاده از یک نمادگذاری ساده برای فراخوانی خط است. این سیستم طبقه‌بندی به گونه‌ای توسعه داده شده است که امکان افزودن مقادیر توصیفی برای مواد لاستیکی آینده را بدون نیاز به طراحی مجدد کامل سیستم طبقه‌بندی فراهم کند و گنجاندن روش‌های آزمایشی پیشرفته و آینده‌نگر را برای همگام شدن با نیازهای متغیر صنعت تسهیل نماید.

در این استاندارد، هر ردیف که یک محصول را طبقه‌بندی می‌کند، از بخش‌های مختلفی تشکیل شده است که هر کدام نشان‌دهنده خواص خاصی از ماده هستند. هر ردیف شامل هفت بخش مختلف است. به عنوان مثال، ASTM-D2000-99 M 2 ​​​​HK 7 14 A1-10، B38، C12، EF31، E088، F15، Z1.

• ویرایش مشخصات: این به سال ویرایش D2000 اشاره دارد که خط راهنما به آن اشاره دارد. برای این مثال، ویرایش مشخصات ASTM-D2000-99 است. عدد "99" در انتهای شماره استاندارد، سالی را نشان می‌دهد که این نسخه خاص از استاندارد منتشر یا مجدداً تأیید شده است.
• تعریف واحدهای اندازه‌گیری: اگر M در خط راهنما وجود داشته باشد، نشان می‌دهد که از واحدهای متریک برای اندازه‌گیری مقاومت کششی، دما و مقاومت پارگی استفاده خواهد شد. اگر M وجود نداشته باشد، از واحدهای انگلیسی استفاده می‌شود. برای مثال، اندازه‌گیری‌ها بر اساس واحدهای متریک نشان داده شده‌اند.
• شماره کلاس: کلاس پس از مشخصات واحد اندازه‌گیری مشخص می‌شود. این نشان دهنده سطح الزامات آزمایشی است که یک ماده می‌تواند در معرض آن قرار گیرد. کلاس ۱ نشان می‌دهد که فقط خواص اساسی مورد نیاز است، در حالی که کلاس‌های ۲ تا ۹ به معیارهای آزمایش اضافی مانند تردی در دمای پایین یا آزمایش‌های ویژه پیرسازی حرارتی نیاز دارند. در مثال، ماده باید برخی یا همه الزامات کلاس ۲ را برآورده کند. شماره‌های کلاس برای همه انواع و کلاس‌های مواد اعمال نمی‌شوند.
• نوع و درجه: این بخش کلیدی از نامگذاری ASTM D2000 است و با یک حرف مشخص می‌شود. نوع، نشان‌دهنده‌ی قابلیت‌های استحکام کششی الاستومر پس از پیرسازی حرارتی برای مدت زمان ثابت در دمای خاص است. حرف تکی بعد از نوع، درجه نامیده می‌شود. درجه، مقاومت الاستومر در برابر تورم پس از غوطه‌وری در روغن ASTM برای مدت زمان ثابت در دمای خاص را نشان می‌دهد. نوع و درجه با هم، پلیمر را نشان می‌دهند. در مثال، نوع و درجه "HK" هستند که نشان‌دهنده‌ی فلوروالاستومرها است. رایج‌ترین پلیمرهای مورد استفاده برای هر نوع در جدول ارائه شده در استاندارد فهرست شده‌اند.
• سختی یا سختی‌سنج: این معیار، مقاومت ماده را در برابر فرورفتگی یا تغییر شکل دائمی اندازه‌گیری می‌کند. این معیار اغلب به عنوان معیاری برای انعطاف‌پذیری یا سختی کلی ماده استفاده می‌شود. این معیار یکی از ویژگی‌های کلیدی مشخص شده در نامگذاری‌های استاندارد ASTM D2000 است. سختی معمولاً با استفاده از مقیاس Shore A در زمینه محصولات لاستیکی یا الاستومری اندازه‌گیری می‌شود. سختی‌سنج Shore A رایج‌ترین وسیله برای اندازه‌گیری سختی الاستومرها، لاستیک، پلاستیک و مواد غیرفلزی است. به عنوان مثال، یک کش لاستیکی ممکن است سختی حدود 25 Shore A، یک تایر ماشین ممکن است سختی حدود 70 و یک چرخ اسکیت‌بورد پلاستیکی سخت ممکن است سختی حدود 98 Shore A داشته باشد. سختی یک ماده می‌تواند بر عملکرد آن در کاربردها تأثیر بگذارد، بنابراین درک عدد سختی‌سنج در این استاندارد می‌تواند به شما در انتخاب ماده مناسب برای نیازهای خاص خود کمک کند. به عنوان مثال، یک ماده سخت‌تر ممکن است در برابر سایش یا تغییر شکل مقاومت بهتری داشته باشد، اما انعطاف‌پذیری کمتری نیز داشته باشد. در مثال، عدد «۷» است که نشان‌دهنده‌ی سختی ۷۰ (به‌علاوه/منهای ۵) در واحد Shore A است. این بدان معناست که ماده باید سختی بین ۶۵ تا ۷۵ در مقیاس Shore A داشته باشد.
• استحکام کششی: این مورد بلافاصله پس از Durometer قرار می‌گیرد و بر اساس واحد اندازه‌گیری مشخص می‌شود. در مثال، استحکام کششی ماده ۱۴ مگاپاسکال است. استحکام کششی به حداکثر مقدار تنش کششی (کششی) که یک ماده می‌تواند قبل از شکست یا شکستن تحمل کند، اشاره دارد. این یک نکته مهم برای الاستومرهای مورد استفاده در کاربردهای آب‌بندی است زیرا می‌تواند به طور قابل توجهی بر عملکرد و دوام آنها تحت فشار تأثیر بگذارد. استحکام کششی بالاتر عموماً نشان دهنده یک ماده قوی‌تر و بادوام‌تر است، در حالی که استحکام کششی پایین‌تر می‌تواند نشان دهنده یک ماده نرم‌تر و انعطاف‌پذیرتر باشد. با این حال، مهم است به یاد داشته باشید که استحکام کششی به تنهایی تصویر کاملی از عملکرد یا مناسب بودن یک ماده برای یک کاربرد خاص ارائه نمی‌دهد. این تنها یکی از چندین ویژگی مانند سختی، ازدیاد طول و مقاومت در برابر محیط‌های خاص است که باید هنگام انتخاب یک ماده برای یک کاربرد خاص در نظر گرفته شود.
• پسوندهایی برای الزامات اضافی: پسوندها ترکیبی از حروف و اعداد هستند که معیارهای آزمایش و عملکرد یک ماده را مشخص می‌کنند. هر جفت حرف-عدد مربوط به یک الزام خاص است. در مثال، این پسوندهای الزام عبارتند از A1-10، B38، C12، EF31، E088، F15 و Z1. این پسوندها به ترتیب نشان‌دهنده‌ی آزمون مقاومت حرارتی، آزمون فشردگی، مقاومت در برابر ازن، مقاومت در برابر سوخت، مقاومت در برابر روغن و روان‌کننده، معیارهای شکنندگی در دمای پایین و یک معیار خاص هستند که باید به طور مفصل مشخص شود.

به طور خلاصه، استاندارد ASTM D2000 یک سیستم طبقه‌بندی یکنواخت برای توصیف خواص فیزیکی مواد لاستیکی ارائه می‌دهد و تعیین مشخصات مواد را برای تولیدکنندگان، تأمین‌کنندگان و مهندسان آسان‌تر می‌کند.

سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، دارای تیمی قوی از کارکنان است که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش را مطابق با سیستم طبقه‌بندی استاندارد ASTM D2000 برای محصولات لاستیکی در کاربردهای خودرو ارائه می‌دهیم.