
استاندارد "MBN 10526 روش های تست برای اجزای خود چسب" که توسط گروه مرسدس بنز توسعه یافته است، روش های آزمایشی را برای تعیین قدرت چسبندگی نوارهای چسب و فویل برای قطعات خود چسب توضیح می دهد.

روشهای مختلفی برای اندازهگیری استحکام چسبهای صنعتی وجود دارد. برخی از رایجترین آزمایشها، آزمایشهای همپوشانی، برش، کشش و لایهبرداری هستند. این آزمایشها تعیین میکنند که چه مقدار نیرو برای شکستن پیوند لازم است. به عنوان مثال، آزمایشهای برش برای مقایسه پیوندهای چسبی موادی مانند فویلها و ارزیابی چسبندگی یک لایه استفاده میشوند.
به طور کلی، این آزمایشهای برشی را میتوان در هر دو جهت کشش و فشار انجام داد، اگرچه آزمایشهای کششی مرسوم هستند زیرا انجام آنها سادهتر است. نتایج این آزمایش مقاومت برشی در برش صفحه است. هنگام آزمایش مواد نسبتاً نازک و انعطافپذیر، در نمونههای برشی تک لایه، خطاهای زاویهای در صفحه تنش میتواند به دلیل یک گشتاور خمشی مؤثر رخ دهد که منجر به توزیع ناهموار تنش و در نتیجه خطای اندازهگیری قابلتوجهی میشود.
اجزای خود چسب از ماده ای به نام پشتی یا حامل (کاغذ، فیلم پلاستیکی، پارچه، فوم، فویل) تشکیل شده است که با یک چسب و در صورت لزوم یک لایه بازکننده پوشش داده شده است. سپس لایه پشتی یا حامل پوشانده شده با چسب پیچیده می شود تا یک رول بلند از نوار تشکیل شود.
نوار چسب یا نوار حساس به فشار از یک چسب حساس به فشار تشکیل شده است که روی یک ماده پشتی مانند کاغذ، فیلم پلاستیکی، پارچه یا فویل فلزی پوشانده شده است. بدون هیچ گونه حرارت یا حلال برای فعال سازی، چسبنده بوده و با فشار کم به سطوح می چسبد. چسب های معمولی پلیمرهایی مانند آکریلات ها و لاستیک طبیعی و مصنوعی هستند. این نوارها معمولاً به یک عامل رها کننده در سطح پشتی خود یا یک لایه بازکننده برای پوشاندن چسب نیاز دارند.
استانداردهای MBN 10526 § 6.3 و MBN 10526 § 6.4 روش های تست مختلفی را برای اجزای خود چسب ارائه می دهند. استحکام چسب استحکام سطحی بین چسب و زیرلایه است و اغلب مهمترین نکته در طراحی یک اتصال چسبنده قوی است. با این حال، استحکام چسب تنها عامل حیاتی برای ایجاد یک پیوند موثر نیست. حتی اگر از بادوام ترین چسب دنیا استفاده شود، اگر چسب به سطح زیرلایه نچسبد، باند شکست خواهد خورد.
استحکام چسبندگی، استحکام داخلی یک چسب است، توانایی چسب برای نگه داشتن خود در برابر استرس. هر چه قدرت چسبندگی بیشتر باشد، چسب قوی تر است. استحکام چسبندگی توسط ترکیب شیمیایی چسب تعیین می شود. مقاومت چسب ها از چسب های حساس به فشار گرفته تا چسب های اپوکسی ساختاری و اکریلیک متغیر است.
در نظر گرفتن انواع خاصی از تنش که بر روی یک اتصال چسبنده اثر می گذارد، مهم است. تنش های رایج شامل برش، جداسازی، لایه برداری و کشش است. دانستن مقدار و فراوانی تنش هایی که کاربرد در معرض آن قرار می گیرد به انتخاب چسب با بهترین استحکام چسبندگی برای کار کمک می کند.
استحکام چسب تنها عاملی است که به اطمینان از اتصال قوی و بادوام کمک می کند. دوام باعث می شود که استحکام چسب در طول زمان خراب نشود. بنابراین، اگرچه دوام مهم است، یک پیوند قوی فقط به استحکام چسبندگی مربوط نمی شود.
در میان آزمایشها، اندازهگیریها، تحلیلها و ارزیابیهای متعددی که برای کسبوکارها در بخشهای مختلف ارائه میکند، سازمان ما همچنین خدمات صدور گواهینامه و آزمایش تعریف شده در استاندارد "MBN 10526 روشهای تست قطعات خودچسب" را با کادر آموزش دیده و متخصص ارائه میکند. تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته
