استاندارد "مشخصات تست MBN 10518 برای اطمینان از چسبندگی اتصالات مونتاژ" توسعه یافته توسط گروه مرسدس بنز عمدتا بر اساس استاندارد "چسب های ISO 9142 - راهنمای انتخاب شرایط استاندارد پیری آزمایشگاهی برای آزمایش اتصالات چسب" است که توسط سازمان بین المللی استاندارد (ISO). این استاندارد بین‌المللی شرایط پیری آزمایشگاهی را پوشش می‌دهد که در آن اتصالات چسب ممکن است در معرض تأثیرات مختلف محیطی، اقلیمی یا شیمیایی قرار گیرند، و برای ارزیابی اثرات این تأثیرات بر خواص خاص استفاده می‌شود.
باندینگ چسبی فرآیندی است که در آن اتصال بین دو یا چند قسمت با انجماد یا سفت کردن یک ماده چسبنده غیرفلزی که بین سطوح به هم پیوسته قطعات قرار می گیرد، حاصل می شود. سطوح متصل شده ذوب نمی شوند، اما می توانند گرم شوند.
شرایط پیری برای مجموعه‌های چسبانده شده اعمال می‌شود و می‌توان از آن برای ایجاد یک باتری آزمایشی برای ارزیابی یک چسب استفاده کرد. نتایج به‌دست‌آمده با استفاده از روش‌های توصیف‌شده در این استاندارد ممکن است برای تعیین طول عمر یک مجموعه متصل معتبر نباشد، زیرا هیچ رابطه مستقیمی بین نتایج آزمایش و رفتار یک مجموعه متصل در یک دوره زمانی تحت شرایط سرویس وجود ندارد. با این حال، برای برخی کاربردهای خاص، تجربه با رویه ها ممکن است امکان ایجاد یک ارتباط را فراهم کند. شرایط پیری ترجیحاً باید به کاربرد خاص چسب مربوط باشد.
استاندارد MBN 10518 § 6.7 بر پیری متناوب آب و هوای گرم تمرکز دارد. پیری حرارتی یک فرآیند طولانی مدت و برگشت ناپذیر است که بر ساختار، ترکیب و مورفولوژی ترکیبات مختلف در دماهای بالا که در شرایط سرویس با آن مواجه می شوند، تأثیر می گذارد. این پدیده ناشی از ترکیبی از استرس مکانیکی و تغییرات شیمیایی است که اکسیداسیون ناشی از اکسیژن اتمسفر عامل اصلی کمک کننده است. دماهای بالا باعث گسستن زنجیر در زنجیره‌های بلند به‌ویژه در مواد پلاستیکی می‌شود که باعث برهم‌کنش بین زنجیره‌های پلیمری و متعاقب آن کاهش طول زنجیره می‌شود که وزن مولکولی و توزیع را تغییر می‌دهد. این تغییرات بر خواص پلیمر تأثیر منفی می‌گذارد، از جمله کاهش شکل‌پذیری، شکنندگی، گچی‌شدن، تغییر رنگ، ترک خوردگی و تغییر در سایر خواص فیزیکی مطلوب.
نیروهای چسبندگی عموماً بر اساس برهمکنش‌های فیزیکی، مانند برهمکنش‌های بین گروه‌های قطبی یا قطبی‌شونده، پیوندهای هیدروژنی یا نیروهای واندروالس هستند. هنگام اتصال پلاستیک‌ها، به ویژه با چسب‌های مبتنی بر حلال، فرآیندهای انتشار نیز می‌توانند نقش داشته باشند. در این حالت، پلاستیک روی سطح زیرلایه توسط حلال موجود در چسب حل می‌شود. این امر منجر به افزایش تحرک زنجیره‌های پلیمری پلاستیک می‌شود که به نوبه خود به زنجیره‌های چسب اجازه نفوذ می‌دهد. در نتیجه، برهمکنش‌های اضافی بین زنجیره‌های پلیمری چسب و زیرلایه رخ می‌دهد. پس از تبخیر حلال، یک ترکیب جامد تشکیل می‌شود. پیوندهای شیمیایی در ترکیبات خاص چسب/زیرلایه نیز مهم هستند، به عنوان مثال، هنگام اتصال شیشه با استفاده از چسب‌های سیلیکونی، چوب با استفاده از چسب‌های پلی اورتان و آلومینیوم با استفاده از چسب‌های اپوکسی. پیوند شیمیایی منجر به چسبندگی قابل توجهی بالاتر از پیوند فیزیکی می‌شود. علاوه بر این، نفوذ چسب مایع به زیرلایه‌ها می‌تواند چسبندگی اضافی را پس از خشک شدن فراهم کند.
دستیابی به چسبندگی بین چسب و زیرلایه نه تنها نیاز به چسبی با ترکیب مناسب برای بستر دارد، بلکه نیازهای زیادی را روی سطح بستر ایجاد می کند. با توجه به دامنه کوتاه نیروهای چسبندگی، ماهیت لایه سطحی زیرلایه بسیار مهم است. باید به اندازه کافی محکم به بدنه زیرلایه وصل شود. به عنوان مثال، بسیاری از چسب ها به خوبی به سطح فولادی خورده می چسبند. با این حال، لایه خوردگی (زنگ) محکم به بستر چسبیده نیست. تحت بار، شکست می تواند در مواد فرسوده یا بین لایه زنگ زدگی و فولاد فرسوده رخ دهد. همین امر در مورد محصولات پوشش داده شده نیز صدق می کند. چسب باید چسبندگی به پوشش را ایجاد کند. پوشش همچنین باید به اندازه کافی محکم به بستر بچسبد.
استاندارد MBN 10518 یک روش آزمایشی مکرر برای تعیین قدرت چسبندگی اتصالات مونتاژ مختلف ارائه می دهد.
در میان آزمایش‌ها، اندازه‌گیری‌ها، تحلیل‌ها و ارزیابی‌های متعددی که برای کسب‌وکارها در بخش‌های مختلف ارائه می‌کند، سازمان ما همچنین خدمات صدور گواهینامه و تست تعریف شده در استاندارد «مشخصات تست MBN 10518 برای اطمینان از چسبندگی اتصالات مونتاژ» را با آموزش دیده و متخصص ارائه می‌کند. کارکنان و تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
