روش‌های تست ارتعاش قطعات خودرو JIS D 1601

روش‌های تست ارتعاش قطعات خودرو JIS D 1601

در استاندارد «JIS D 1601 روش‌های آزمون ارتعاش برای قطعات خودرو» که توسط سازمان استانداردهای صنعتی ژاپن (JIS) تدوین شده است، روش‌های آزمون ارتعاش برای هر قطعه شرح داده شده است.

روش‌های تست ارتعاش قطعات خودرو JIS D 1601

این آزمایش‌ها به صورت زیر طبقه‌بندی می‌شوند:

  • آزمون تعیین فرکانس رزونانس: این روش آزمون برای تعیین فرکانس رزونانس هر قطعه طراحی شده است.
  • آزمون عملکرد ارتعاشی: این روش آزمون برای بررسی عملکرد هر قطعه تحت شرایط ارتعاشی طراحی شده است.
  • آزمون تحمل ارتعاش: این روش آزمون برای تعیین مقاومت هر قطعه در برابر ارتعاش در یک فرکانس ثابت طراحی شده است.
  • آزمون تحمل ارتعاش روبشی: این روش آزمون برای تعیین مقاومت هر قطعه در برابر ارتعاشی که فرکانس آن به طور مداوم با نرخ ثابت افزایش و کاهش می‌یابد، طراحی شده است.

شرایط ارتعاش برای آزمایش عملکرد ارتعاش و آزمایش تحمل ارتعاش به شرح زیر طبقه‌بندی می‌شوند:

  • شرایط ارتعاش قطعات بسته به نوع خودرویی که در آن نصب شده‌اند، به شرح زیر طبقه‌بندی می‌شوند:
    • نوع ۱: عمدتاً برای قطعات خودروهای سواری
    • نوع 2: عمدتاً برای قطعات اتوبوس
    • نوع ۳: عمدتاً برای قطعات وسایل نقلیه موتوری
    • نوع ۴: عمدتاً برای قطعات موتورسیکلت
  • شرایط ارتعاش قطعات بر اساس موقعیت نصب به شرح زیر طبقه‌بندی می‌شوند:
    • کلاس A: برای قطعاتی که در معرض ارتعاش نسبتاً کم هستند و روی بدنه یا فنرهای سیستم تعلیق نصب می‌شوند.
    • کلاس B: برای قطعاتی که در معرض ارتعاش نسبتاً زیاد هستند، برای نصب روی بدنه یا فنرهای سیستم تعلیق.
    • کلاس C: برای قطعاتی که در معرض ارتعاش نسبتاً کم هستند و قرار است روی سازه موتور نصب شوند.
    • کلاس D: برای قطعاتی که زیر فنرهای سیستم تعلیق یا روی سازه موتور نصب شده و در معرض ارتعاش نسبتاً زیاد هستند.

آزمایش‌ها باید به ترتیب آزمایش تشخیص فرکانس رزونانس، آزمایش عملکرد ارتعاش و آزمایش استقامت ارتعاش یا آزمایش استقامت ارتعاش جارویی انجام شوند. با این حال، آزمایش تشخیص فرکانس رزونانس و آزمایش عملکرد ارتعاش ممکن است به طور همزمان انجام شوند، یا آزمایش تشخیص فرکانس رزونانس، آزمایش عملکرد ارتعاش و آزمایش استقامت ارتعاش جارویی نیز می‌توانند به طور همزمان انجام شوند.

به عنوان یک قاعده، هر قطعه باید برای مدتی نزدیک به عمر مفید واقعی خود، روی پایه ارتعاش نصب شود.

به عنوان یک قاعده، آزمایش‌ها باید تحت شرایط عملیاتی واقعی انجام شوند.

حرکت هارمونیک ساده باید به ترتیب در جهت‌های عمودی، عرضی و طولی به صورت عمود بر قطعه مونتاژ شده اعمال شود. با این حال، محتوای هارمونیک نسبی حرکت هارمونیک واحد معمولاً باید 25 درصد یا کمتر از شتاب ارتعاش باشد.

شتاب ارتعاش ناشی از ارتعاش موج سینوسی و محتوای هارمونیک نسبی حرکت هارمونیک ساده باید مطابق با روش‌های ارائه شده در استاندارد محاسبه شود.

شتاب ارتعاش اجزا معمولاً باید در محل کارکرد واقعی آنها تعیین شود. با این حال، اندازه‌گیری می‌تواند بر اساس ارتعاش نیز انجام شود.

روش های تست زیر در این استاندارد تعریف شده است:

  • روش آزمون تعیین فرکانس رزونانس: فرکانس رزونانس قطعه باید با افزایش و کاهش مداوم فرکانس با نرخ ثابت در محدوده فرکانسی انتخاب شده از جدولی با عنوان «بخش محدوده فرکانس» با توجه به نوع قطعه مورد آزمایش، تعیین شود.
  • روش تست عملکرد ارتعاش: فرکانس ارتعاش باید در همان محدوده ارتعاش نشان داده شده در جدول باشد و عملکرد قطعات باید در سطح شتاب ارتعاش انتخاب شده از جدول آزمایش شود. با این حال، در صورت لزوم، شتاب ارتعاش می‌تواند توسط طرفین درگیر در تحویل مورد توافق قرار گیرد.
  • روش تست مقاومت ارتعاشی: تست مقاومت ارتعاشی قطعات باید بر اساس نوع خودرو، محل سرویس واقعی و ۱۴ مرحله تست ذکر شده در جدول انجام شود. تست‌ها باید با تمایز قائل شدن بین شرایط رزونانس و غیر رزونانس انجام شوند. علاوه بر این، جدول به طور کلی برای طبقه‌بندی شرایط ارتعاشی اعمال می‌شود. با این حال، در صورت لزوم، جهت ارتعاش و مدت زمان تست می‌تواند با توافق بین طرفین درگیر در تحویل تعیین شود.

در مواردی که رزونانس وجود دارد، آزمایش مقاومت در برابر ارتعاش باید با اعمال ارتعاش عمودی به مدت ۱ ساعت و ارتعاشات عرضی و طولی به ترتیب به مدت ۰.۵ ساعت، در فرکانس رزونانس قطعه، با دامنه‌های نشان داده شده در شکل‌ها، انجام شود. سپس آزمایش‌های مشخص شده در جدول باید انجام شود. اگر دو یا چند فرکانس رزونانس وجود داشته باشد، باید از بالاترین فرکانس رزونانس استفاده شود.

  • روش آزمون تحمل ارتعاش روبشی: این روش آزمون با استفاده از ترکیبی از مقاطع (محدوده فرکانس) و مراحل (شتاب ارتعاش) مشخص شده در جداول انجام می‌شود. با این حال، مرحله خاص، انتخاب مقطع، جهت ارتعاش و مدت زمان آزمون با توافق بین طرفین درگیر در تحویل تعیین می‌شود.

در صنعت خودرو، دوام و عملکرد قطعات در شرایط واقعی بسیار مهم است. ارتعاش یک عامل حیاتی مؤثر بر قابلیت اطمینان است. این عامل یکی از علل رایج خستگی، سر و صدا و خرابی‌های مکانیکی است. برای پرداختن به این موضوع، استاندارد JIS D 1601 یک روش استاندارد برای آزمایش ارتعاش در صنعت خودرو ارائه می‌دهد. این استاندارد رویه‌هایی را برای انجام آزمایش‌های ارتعاش بر روی قطعات و سیستم‌های خودرو پوشش می‌دهد. هدف از این استاندارد شبیه‌سازی محیط ارتعاشی است که قطعات خودرو ممکن است در طول عملیات واقعی در جاده‌های ناهموار، بزرگراه‌ها یا تحت شرایط رانندگی خاص در معرض آن قرار گیرند.

این استاندارد به طور گسترده توسط تولیدکنندگان خودرو ژاپنی و تأمین‌کنندگان آنها مورد استفاده قرار می‌گیرد و اغلب در سراسر جهان هنگام آزمایش قطعات برای بازار ژاپن یا وسایل نقلیه توسعه‌یافته با استفاده از استانداردهای مهندسی ژاپن به آن ارجاع داده می‌شود.

این استاندارد شامل مشخصات دقیق برای موارد زیر است:

  • روش‌های آزمایش ارتعاش: هر دو روش آزمایش ارتعاش سینوسی و تصادفی را شرح می‌دهد.
  • شرایط آزمایش: شامل دما، رطوبت و سایر شرایط محیطی است که ممکن است بر نتایج آزمایش تأثیر بگذارد.
  • نصب و راه اندازی: دستورالعمل هایی در مورد نحوه نصب و جهت گیری نمونه های آزمایشی ارائه می دهد.
  • پروفایل‌های تست: شامل پروفایل‌های تست مختلف بسته به کاربرد (مثلاً بدنه، موتور، شاسی) است.
  • معیارهای ارزیابی: نحوه ارزیابی عملکرد و دوام اجزای آزمایش شده را مشخص می‌کند (مثلاً وجود ترک، از دست دادن عملکرد یا تغییر شکل).

استاندارد JIS D 1601، پروفایل‌های تست را به حالت‌های مختلفی تقسیم می‌کند که عموماً بر اساس موقعیت یا عملکرد قطعه است:

  • قطعات محفظه مسافر
  • قطعات محفظه موتور
  • اجزای پایین تنه
  • قطعات محفظه بار

هر دسته دارای محدوده فرکانس ارتعاش، سطوح شتاب و مدت زمان خاصی است که برای انعکاس واقع‌بینانه شرایط در آن بخش از وسیله نقلیه طراحی شده‌اند.

آزمایش ارتعاش سینوسی شامل اسکن یک قطعه در طیف وسیعی از فرکانس‌ها برای تعیین فرکانس‌های رزونانس و نقاط خستگی است. از سوی دیگر، آزمایش ارتعاش تصادفی از یک پروفایل ارتعاش استفاده می‌کند که ماهیت تصادفی (تصادفی) ارتعاشات جاده واقعی را تقلید می‌کند. این استاندارد بسته به کاربرد قطعه و محیط سرویس مورد انتظار، راهنمایی در مورد زمان استفاده از هر نوع ارائه می‌دهد.

رعایت استاندارد JIS D 1601 تضمین می‌کند که قطعات، استانداردهای دوام مورد نیاز تولیدکنندگان و سازمان‌های نظارتی را برآورده می‌کنند و به موارد زیر کمک می‌کند:

  • تخمین عمر محصول
  • افزایش قابلیت اطمینان و ایمنی
  • کاهش درخواست‌های گارانتی
  • تضمین رعایت الزامات خودروسازان ژاپنی

در نتیجه، استاندارد JIS D 1601 یک استاندارد اساسی در مهندسی خودرو، به ویژه برای قطعاتی که در معرض ارتعاش هستند، می‌باشد. این استاندارد با ایجاد پروتکل‌های تست واضح و شرایط محیطی، نقش مهمی در تضمین عملکرد قابل اعتماد قطعات خودرو در طول زمان و تحت شرایط جاده‌ای متغیر ایفا می‌کند.

سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، دارای تیمی قوی از کارکنان است که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش را مطابق با استاندارد "JIS D 1601 روش‌های آزمایش ارتعاش برای قطعات خودرو" ارائه می‌دهیم.

واتساپ