بوی مواد روکش صندلی ولوو STD 429-0001 در خودروها - مواد آلی

بوی مواد روکش صندلی ولوو STD 429-0001 در خودروها - مواد آلی

استاندارد «Volvo STD 429-0001 بوی مواد روکش صندلی در وسایل نقلیه - مواد آلی» که توسط شرکت خودروسازی ولوو تدوین شده است، روشی را برای ارزیابی بو تحت تأثیر دما و رطوبت شرح می‌دهد. این روش روی مواد موجود در فضای داخلی خودرو و قطعاتی که با جریان هوای ورودی به فضای داخلی خودرو در تماس هستند، انجام می‌شود. عبارت «بو» برای نشان دادن حساسیت یک ماده به انتشار ترکیبات فرار همراه با بوی قابل درک پس از یک چرخه دمایی و رطوبتی خاص استفاده می‌شود.

بوی مواد روکش صندلی ولوو STD 429-0001 در خودروها - مواد آلی

در این آزمایش‌ها، از یک محفظه گرمایش در گردش هوا مطابق با استاندارد «ISO 188 لاستیک، ولکانیزه یا ترموپلاستیک - آزمون‌های پیری تسریع‌شده و مقاومت در برابر حرارت» استفاده می‌شود. ظروف شیشه‌ای ۱ یا ۳ لیتری با پلمپ و درب‌های خنثی از نظر بو به عنوان ظروف آزمایش استفاده می‌شوند. علاوه بر این، ظروف شیشه‌ای ۱ یا ۳ لیتری با درب و مهر و موم بو به عنوان ظروف آزمایش استفاده می‌شوند. به طور معمول ظرف ۱ لیتری انتخاب می شود و در صورت نیاز به دقت بالاتر، از ظرف ۳ لیتری استفاده می شود. این دقت بالاتر همچنین با مشارکت تعداد بیشتری از ارزیابان حاصل می‌شود. ظروف آزمایش باید قبل از هر آزمایش تمیز شوند.

در طول مرحله آماده‌سازی قطعات آزمایشی، آزمایش‌های اجزا باید حداکثر یک هفته و حداکثر چهار هفته پس از تاریخ تولید انجام شود. انبارداری قطعات از تاریخ تولید تا تاریخ آزمایش باید مشابه انبارداری قطعاتی باشد که برای تولید عرضه می‌شوند (مانند دما، رطوبت هوا و شرایط انبارداری یکسان). قطعات آزمایشی جدا شده از قطعات باید در همان روزی که رویه آزمایش شروع می‌شود، تولید شوند.

میزان مواد مورد استفاده در آزمایش در جدول ارائه شده در استاندارد مشخص شده و بر اساس میزان استفاده شده در قطعات داخلی خودرو است.

اگر ضخامت ماده یک قطعه همگن از 20 میلی‌متر بیشتر باشد، قطعات آزمایشی باید طوری تقسیم شوند که حداکثر ضخامت 20 میلی‌متر باشد. مواد ساندویچ باید با تمام اجزای موجود در محل آزمایش شوند. در مورد قطعات کوچک، در صورت لزوم می‌توان از چندین قطعه از این نوع استفاده کرد تا میزان آزمایش مورد نیاز به دست آید.

هنگام آزمایش، جدول ارائه شده در استاندارد، مقدار ماده ای را که باید در هر ظرف آزمایش باشد، نشان می دهد. هر ماده تحت دو شرایط آزمایش می‌شود، یعنی در ظروف آزمایش با آب و بدون آب. هر ارزیاب باید به ظرف مخصوص خود دسترسی داشته باشد.

دو ظرف آزمایش حاوی قطعات آزمایشی برای آزمایش استفاده می‌شوند. یکی از آنها یک بشر آزمایشگاهی ۱ لیتری حاوی ۵۰ میلی‌لیتر آب دیونیزه (یا یک بشر آزمایشگاهی ۳ لیتری حاوی ۱۵۰ میلی‌لیتر آب دیونیزه) است. دیگری یک بشر آزمایشگاهی ۱ لیتری (یا یک بشر آزمایشگاهی ۳ لیتری) بدون آب است. اگر آب در ظرف آزمایش وجود داشته باشد، نمونه‌ها باید طوری قرار داده شوند که از تماس مستقیم با آب جلوگیری شود.

علاوه بر ظروف آزمایش حاوی قطعات آزمایش، یک ظرف آزمایش ۱ لیتری باید با ۵۰ میلی‌لیتر آب دیونیزه پر شود (که به آن ظرف آزمایش صفر می‌گویند). آب برای آزمایش صفر باید از همان منبع آب آزمایش دیگر تهیه شود.

سپس ظروف آزمایش محکم بسته شده و درون محفظه گرم کننده قرار می‌گیرند و به مدت 24 ساعت (به اضافه/منهای 1 ساعت) در آن نگهداری می‌شوند. مگر اینکه خلاف آن ذکر شده باشد، دمای ۴۰ درجه به اضافه/منهای ۱ درجه باید در محفظه گرمایش حفظ شود.

برای پوشش پنل‌های نبافته و مواد حاوی چسب یا چسباننده، می‌توان از دمای ۷۰ درجه سانتیگراد به علاوه/منهای ۱ درجه سانتیگراد استفاده کرد.

ارزیابی باید بلافاصله پس از خارج کردن ظروف آزمایش از محفظه گرم کننده انجام شود. برای اعتبارسنجی آزمایش، کلاس ۱ برای ظرف آزمایشی که فقط حاوی آب است، مورد نیاز است.

در مورد آزمایش تحویل، ارزیابی باید حداقل توسط سه ارزیاب انجام شود. اگر ارزیابی‌های فردی بیش از دو نمره با هم تفاوت داشته باشند، باید آزمون دیگری با حداقل پنج ارزیاب انجام شود. در صورت عدم توافق، آزمون‌ها همیشه با حداقل پنج ارزیاب انجام می‌شوند.

هر ارزیاب در یک برنامه آموزشی خاص شرکت می‌کند تا توانایی خود را در ارزیابی بوها افزایش دهد. برای حفظ این توانایی، ارزیاب حداقل ماهی یک بار آموزش منظم می‌بیند.

الزامات زیر برای ارزیابان اعمال می‌شود: آنها باید غیرسیگاری باشند، حس بویایی طبیعی داشته باشند و در طول آزمایش هیچ گونه اختلالی در ظرفیت بویایی خود نداشته باشند.

ارزیابی بو برای همه انواع ممکن در مقیاس درجه‌ای از ۱ تا ۶ انجام می‌شود، که در آن نیم درجه نیز امکان‌پذیر است.

مقیاس درجه به شرح زیر است:

  • درجه ۱ نامحسوس
  • درجه ۲: قابل توجه، اما نه آزاردهنده
  • درجه ۳: به وضوح قابل مشاهده است، اما هنوز آزاردهنده نیست.
  • درجه ۴ ناخوشایند
  • درجه ۵: بسیار نگران کننده
  • کلاس ششم غیرقابل تحمل

ویژگی‌های بو با گرد کردن امتیاز به نزدیکترین نیم درجه، با توجه به روش آزمایش مورد استفاده و متغیرهایی مانند میانگین حسابی درجه‌ی مربوطه، مشخص می‌شوند.

سازمان ما دارای کارکنان قوی است که از نزدیک تحولات حوزه علم و فناوری در جهان را دنبال می‌کنند و دائماً خود را بهبود می‌بخشند. در میان آزمایش‌ها، اندازه‌گیری‌ها، تحلیل‌ها و ارزیابی‌های متعددی که برای شرکت‌ها در بخش‌های مختلف انجام می‌شود، خدمات آزمایشی مطابق با استاندارد «Volvo STD 429-0001 بوی مواد روکش خودرو - مواد آلی» نیز وجود دارد.

واتساپ