استاندارد « Porsche PN 11011 حفاظت سطحی برای قطعات فلزی - اطلاعات اولیه و مروری» که توسط شرکت خودروسازی فولکس واگن تدوین شده است، جایگزین استاندارد PN 11003-1 شده است. دستورالعمل خودروهای فرسوده اتحادیه اروپا 2000/53/EC استفاده از کروم شش ظرفیتی (Cr(VI)) را به عنوان عامل محافظت در برابر خوردگی ممنوع می‌کند. این امر مستلزم تغییر در سیستم‌های حفاظت سطحی است.
تمام سطوح باید الزامات استاندارد PN 1004 را برای جلوگیری از آلودگی برآورده کنند. انواع قبلی محافظت از سطح حاوی Cr(VI) دیگر معتبر نیستند. ساختار و سازماندهی استاندارد حفظ می‌شود. مخفف surface protection نشان‌دهنده سطح محافظت در برابر خوردگی خاص و رنگ پوشش است.
استاندارد پورشه PN 11011 برای حفاظت سطحی عمومی قطعات فلزی خودرو با استفاده از پوشش‌های فلزی و غیرفلزی اعمال می‌شود. اگر عملکرد یک قطعه مستقیماً به حفاظت سطحی بستگی داشته باشد، ممکن است اطلاعات اضافی اضافه شود. به عنوان مثال، سیستم‌های حفاظت سطحی خاص برای خطوط ترمز، چرخ‌ها و رنگ بدنه در استانداردها و مشخصات تحویل مشخص شده‌اند. این موارد در پیوست استاندارد (پیوست B) فهرست شده‌اند.
حفاظت سطحی با اختصارات در نقشه‌ها و اسناد فنی، همراه با شماره این استاندارد، نشان داده می‌شود. این اختصارات، یک پوشش خاص را با خواص مرتبط مانند مقاومت در برابر خوردگی و پرداخت مشخص می‌کنند. ساختار اختصار چهار رقمی در شکل ارائه شده در استاندارد نشان داده شده است. رقم اول فرآیند را مشخص می‌کند. رقم دوم کلاس مقاومت را مشخص می‌کند (انواع فرآیند و مقاومت در جداول ارائه شده در استاندارد ذکر شده است). رقم‌های سوم و چهارم، ویژگی‌های درون یک فرآیند حفاظت سطحی، مانند طراحی، ظاهر و پرداخت و کلاس مقاومت مربوطه را متمایز می‌کنند.
عملیات حفاظت سطحی به کلاس‌های مقاومتی زیر تقسیم می‌شوند:
عملیات‌های مختلف حفاظت سطحی با کلاس مقاومتی یکسان ممکن است منجر به خواص محافظت در برابر خوردگی و عملکردی متفاوتی شوند.
در فرآیند انتخاب محافظ سطح، تمایز قائل شدن بین انواع محافظ مشخص شده و انواع موجود در بازار بسیار مهم است.
انتخاب نوع حفاظت سطحی مشخص شده به موقعیت نصب، نوع تنش خوردگی و الزامات خاص قطعات عملیاتی بستگی دارد. این انواع حفاظت، همراه با اختصارات و الزامات آنها، در جدولی با عنوان "کلاس حفاظت، اختصارات و الزامات" که در استاندارد ارائه شده است، خلاصه شده است. انواع حفاظت قاب ضخیم برای قطعات استاندارد ترجیح داده می‌شوند.
برای برخی قطعات، مشخص کردن نوع حفاظت سطحی نه ممکن است و نه ضروری. در این موارد، کافی است حرف کد فرآیند و به دنبال آن رقم 010 را طبق جدول "انواع حفاظت موجود در بازار" که در استاندارد ارائه شده است، مشخص کنید (مثلاً c010 = گالوانیزه).
مقادیر مشخص شده در جداول، حداقل ضخامت پوشش هستند. در طول پوشش، سازنده باید اطمینان حاصل کند که ابعاد نهایی قطعات در محدوده مجاز قرار دارد. اگر در موارد موجه، ضخامت‌های پوشش خاص قابل تجاوز نباشند، حداکثر ضخامت مجاز پوشش باید در نقشه مشخص شود.
فرآیندهای پوشش‌دهی مورد استفاده برای اعمال پوشش‌های روی پوسته‌ای روی قطعات با جنس توده‌ای، اغلب نیاز به مصالحه‌ای در یکنواختی ضخامت پوشش دارند. حتی اگر ضخامت پوشش یکنواخت و از نظر ابعادی پایدار در بیشتر سطح حاصل شود، تجمع مواد می‌تواند بیش از حد مجاز تحمل مشخص شده، به ویژه در ریشه دندانه و روی سطوح تماس (به عنوان مثال، زیر سر پیچ) رخ دهد. با این حال، این بدان معنا نیست که قطعات غیرقابل استفاده هستند. در چنین مواردی، دقت ابعادی قطعات رزوه‌دار پوشش داده شده دیگر با استفاده از ابزارهای اندازه‌گیری قابل تعیین نیست، بلکه فقط از طریق اندازه‌گیری‌های جداگانه قابل تعیین است. بنابراین، هنگام آزمایش با استفاده از گیج حلقه‌ای، اگر گیج حلقه‌ای را بتوان با حداکثر گشتاور سفت کردن پیچ کرد، دقت ابعادی همچنان حاصل شده تلقی می‌شود.
مگر اینکه توافق دیگری شده باشد، برای قطعات رزوه‌داری که پرداخت نهایی شده‌اند یا برای افزایش مقاومت خستگی پرداخت نهایی شده‌اند، باید فرآیند پوشش‌دهی با دمای پخت حداکثر ۲۲۰ درجه سانتیگراد انتخاب شود. این محدودیت در مورد قطعات رزوه‌دار سخت‌کاری‌شده با رویه نیز اعمال می‌شود. در غیر این صورت، می‌توان انتظار کاهش قابل توجه مقاومت خستگی قطعه رزوه‌دار را داشت.
به طور کلی، فقط انواع خاصی از محافظ سطح و سطوح پوشش داده شده با پوشش الکتریکی بدون روان کننده برای اتصال، پوشش دهی مجدد و آب بندی مناسب هستند.
بست‌های مکانیکی رزوه‌دار طبق استانداردهای PTL 7540 یا VDA 235-101 نیاز به روانکاری دارند. ضریب اصطکاک کل باید در محدوده 0,09 تا 0,14 باشد. تأثیر روان‌کننده‌ها بر اثربخشی پوشش‌های چسبی (مثلاً میکروکپسولاسیون) برای اهداف اتصال یا آب‌بندی باید در نظر گرفته شود.
فقط انواع خاصی از محافظ‌های سطحی رسانای الکتریکی هستند. سایر انواع آب‌بندها عایق هستند. پوشش‌های روی‌پرک برای اتصالات الکتریکی مناسب نیستند. مقاومت داخلی به دلیل اکسیداسیون روی‌پرک‌ها تحت تنش خوردگی افزایش می‌یابد.
به طور خلاصه، استاندارد پورشه PN 11011 یک مشخصات داخلی است که الزامات حفاظت از سطح قطعات فلزی مورد استفاده در خودروهای پورشه را شرح می‌دهد. این استاندارد، سیستم‌های پوشش مختلف و کاربردهای آنها را تشریح می‌کند و مقاومت در برابر خوردگی و انطباق با استانداردهای زیست‌محیطی را تضمین می‌کند. این استاندارد، مروری جامع بر روش‌های حفاظت از سطح قطعات فلزی ارائه می‌دهد و به سایر استانداردها برای سیستم‌های پوشش خاص و حوزه‌های کاربرد اشاره می‌کند.
این استاندارد سیستم‌های پوششی مختلفی مانند پوشش‌های روی-آهن و روی-نیکل را با مشخصات مربوط به ضخامت، غیرفعال‌سازی و فرآیندهای آب‌بندی پوشش می‌دهد.
علاوه بر این، این استاندارد بر استفاده از پوشش‌هایی که عاری از کروم شش ظرفیتی (Cr(VI)) هستند و با دستورالعمل محدودیت مواد خطرناک (RoHS) مطابقت دارند، تأکید دارد و با مقررات زیست‌محیطی و ایمنی سازگار است.
اساساً، این استاندارد معیارهای عملکرد برای مقاومت در برابر خوردگی را مشخص می‌کند. به عنوان مثال، برخی از سیستم‌های پوشش روی پوسته‌ای به گونه‌ای طراحی شده‌اند که بسته به پوشش و کاربرد خاص، تا ۴۸۰ ساعت بدون زنگ قرمز در برابر آزمایش اسپری نمک مقاومت کنند.
به طور خلاصه، استاندارد PN 11011 به عنوان راهنمایی برای تأمین‌کنندگان و تولیدکنندگان عمل می‌کند تا از طریق عملیات سطحی مناسب، اطمینان حاصل شود که اجزای فلزی، استانداردهای کیفیت و دوام پورشه را برآورده می‌کنند.
سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، دارای تیمی قوی از کارکنان است که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش را مطابق با استاندارد "Porsche PN 11011 Surface Protection for Metal Parts - Basic Information and Overview" ارائه می‌دهیم.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
