روش آزمون Volvo STD 423-0030 - مقاومت در برابر خراش - خودکار Erichsen - مواد آلی

روش آزمون Volvo STD 423-0030 - مقاومت در برابر خراش - خودکار Erichsen - مواد آلی

استاندارد «روش آزمون ولوو STD 423-0030 - مقاومت در برابر خراش - خودکار Erichsen - مواد آلی» که توسط شرکت خودروسازی ولوو تدوین شده است، روشی برای تعیین مقاومت پلاستیک‌ها، رنگ‌ها و محصولات مرتبط در برابر خراشیدگی با یک جسم سخت و نوک‌تیز ارائه می‌دهد.

روش آزمون Volvo STD 423-0030 - مقاومت در برابر خراش - خودکار Erichsen - مواد آلی

این استاندارد جایگزین استاندارد STD 1024,3113 که قبلاً منتشر شده است، می‌شود، به جز اینکه کالیبراسیون با آزمایش کشش به آن اضافه شده است.

تجهیزات اصلی مورد استفاده در آزمایش‌ها عبارتند از:

  • ترازو: ترازوهایی با تقسیمات 0,01 گرم یا بهتر. از ترازو برای کالیبراسیون دستگاه سختی سنج استفاده می‌شود.
  • سوزن: این تجهیزات شامل یک دستگاه سختی‌سنج با یک سوزن حکاکی از جنس فلز سخت است. سوزن باید نیم‌کره باشد. قبل از هر آزمایش، نوک سوزن باید بررسی شود تا از عدم آسیب‌دیدگی آن اطمینان حاصل شود. جایگزین‌های سوزن زیر موجود است:
    • سوزن ۱: قطر ۰.۵ میلی‌متر
    • سوزن ۱: قطر ۰.۵ میلی‌متر
    • سوزن ۱: قطر ۰.۵ میلی‌متر

این استاندارد در درجه اول مربوط به استفاده از سوزن شماره ۲ است.

  • بار: باری از طریق فنری که می‌تواند در محدوده بار خاصی کنترل شود، به سوزن اعمال می‌شود. سه فنر با محدوده‌های بار متفاوت وجود دارد. هر فنر تا حدی با رنگی رنگ‌آمیزی شده است که با همان مقیاس رنگ روی دستگاه سختی‌سنج مطابقت دارد.
    • بهار ۱: ۰-۳ نیوتن (دقت ۰.۱ نیوتن) آبی
    • فنر ۲: ۳-۱۰ نیوتن (دقت ۰.۵ نیوتن) قرمز
    • فنر ۳: ۱۰-۲۰ نیوتن (دقت ۱.۰ نیوتن) زرد

دستگاه سختی سنجی که این الزامات را برآورده می‌کند، Erichsen Härteprüfstab 318 است.

باری به دستگاه سختی‌سنج اعمال می‌شود که با زاویه قائمه نسبت به ماده نگه داشته می‌شود. سپس دستگاه سختی‌سنج به پایین فشار داده می‌شود تا یقه آن با ماده تماس پیدا کند. اگر ماده بار را تحمل کند، سوزن در طول آزمایش خراش، فشرده باقی می‌ماند. برعکس، اگر ماده بار را تحمل نکند، نیروی فنر باعث می‌شود سوزن به داخل ماده فشار وارد کند و در طول آزمایش خراش ایجاد شود.

کالیبراسیون با فشار دادن سختی سنج به کفه ترازوی آزمایشگاهی انجام می‌شود. سوزن باید به یک ثابت کننده محکم شود تا هنگام حرکت نسبت به حلقه، خواندن آن آسان شود. سختی سنج نباید بتواند در ثابت کننده بلغزد. بار اعمال شده به سختی سنج باید با مقدار بدست آمده از ترازوی آزمایشگاهی مقایسه شود. بار روی سختی سنج بر حسب نیوتن داده شده است. این بدان معناست که مقدار خوانده شده روی ترازوی آزمایشگاهی باید در 9,81 ضرب شود. حاصل، نیروی اعمال شده توسط سختی سنج در مقدار تعیین شده است. کالیبراسیون باید با سه بار مختلف برای هر فنر انجام شود. کالیبراسیون را نمی‌توان با نگه داشتن دستی سختی سنج انجام داد.

می‌توان از یک دستگاه تست کشش برای کالیبراسیون استفاده کرد. این دستگاه برای حرکت دادن دستگاه تست سختی روی یک سطح صاف فولادی استفاده می‌شود. دستگاه تست سختی به دستگاه تست کشش متصل است و نیرو به طور مداوم در طول آزمایش اندازه‌گیری می‌شود. با تماس حلقه دور سوزن با سطح صاف فولادی، نیرو افزایش می‌یابد و یک زانو روی نمودار ایجاد می‌شود. نتیجه آزمایش، نتیجه‌ای است که در نقطه شکست (زانو) روی نمودار اندازه‌گیری می‌شود. بار اعمال شده به دستگاه تست سختی با نتیجه به دست آمده از تجهیزات اندازه‌گیری در دستگاه تست کشش مقایسه می‌شود. کالیبراسیون برای هر فنر با سه بار مختلف انجام می‌شود. هنگامی که از دستگاه تست سختی استفاده نمی‌شود، هیچ باری به فنرها اعمال نمی‌شود.

قطعه آزمایشی ترجیحاً باید یک قطعه تکمیل‌شده باشد. اگر این امر امکان‌پذیر نیست، مانند بدنه‌های رنگ‌شده، قطعات آزمایشی باید ساخته شوند. این قطعات آزمایشی باید تحت همان شرایطی که برای قطعات تکمیل‌شده استفاده می‌شوند، تولید شوند. قطعه آزمایشی باید طولی داشته باشد که امکان آزمایش را فراهم کند. اگر ماده مورد آزمایش با برس روی یک زیرلایه اعمال شود، مقاومت در برابر خراش باید در زاویه قائمه نسبت به جهت برس زدن آزمایش شود.

قبل از آزمایش، قطعه آزمایشی باید حداقل به مدت 24 ساعت در دمای 23 درجه سانتیگراد (75 درجه فارنهایت) به اضافه یا منهای 2 درجه سانتیگراد و رطوبت نسبی 50٪ (75 درجه فارنهایت) به اضافه یا منهای 5٪ (5٪) قرار گیرد. در برخی موارد که قطعه در شرایط محیطی شدید نگهداری می‌شود، پارامترهای اضافی برای شرایط لازم است. این پارامترها باید در گزارش مستند شوند.

این آزمایش تحت همان شرایط تهویه انجام می‌شود. دستگاه سختی‌سنج باید در طول آزمایش عمود بر ماده نگه داشته شود. حلقه سختی‌سنج باید بدون اعمال فشار بیش از حد، کاملاً با ماده در تماس باشد تا از خراشیدن ماده جلوگیری شود. ترجیحاً از سوزن شماره ۲ استفاده می‌شود.

اندازه‌گیری‌ها باید برای هر آزمایش سه بار انجام شوند. طول آزمایش باید با توجه به بافت سطح تنظیم شود. در صورت امکان، طول اندازه‌گیری باید بین 20 میلی‌متر و 40 میلی‌متر انتخاب شود. با این حال، حداقل طول مجاز 5 میلی‌متر است. سرعت پیشروی باید تقریباً 10 میلی‌متر بر ثانیه باشد. روش آزمایش شرح داده شده را می‌توان به دو روش انجام داد:

  • روش الف: آزمایش زمانی تایید یا رد می‌شود که بار مشخصی به سوزن اعمال شود.
  • روش ب: با اعمال بار فزاینده به سوزن، هدف تعیین حداقل باری است که در آن نفوذ دائمی با کشش حاصل می‌شود.

روش الف را می‌توان در بازرسی ورودی استفاده کرد، در حالی که روش ب را می‌توان در توسعه محصول به کار برد.

مقاومت در برابر خراش یک ماده، حداقل باری را نشان می‌دهد که در آن یک خراش دائمی رخ می‌دهد. در طول توسعه محصول، مقاومت در برابر خراش باید به عنوان میانگین مقدار سه آزمایش گزارش شود. از آنجا که برخی از مواد می‌توانند بهبود یابند، ارزیابی باید 30 دقیقه پس از اتمام آزمایش انجام شود.

به طور خلاصه، این استاندارد برای ارزیابی مقاومت پوشش‌های آلی (مانند رنگ روی قطعات خودرو) در برابر خراش‌های ناشی از ابزار تیز به عنوان شاخصی از سایش در دنیای واقعی طراحی شده است.

این استاندارد به دلایل زیر مهم تلقی می‌شود:

  • کنترل کیفیت: تضمین می‌کند که پوشش‌ها مطابق با مشخصات ولوو برای مقاومت در برابر خراش هستند، که برای حفظ کیفیت زیبایی‌شناسی و محافظت از مواد زیرین بسیار مهم است.
  • استانداردسازی: آزمایش‌های مداوم و تکرارپذیر را در بین تأمین‌کنندگان و مراکز تولیدی فراهم می‌کند و عملکرد یکنواخت پوشش را تضمین می‌کند.

سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، دارای تیمی قوی از کارکنان است که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش را مطابق با استاندارد "روش آزمایش Volvo STD 423-0030 - مقاومت در برابر خراش - قلم Erichsen - مواد آلی" ارائه می‌دهیم.

واتساپ