استاندارد «روش آزمایش SAE J1737 برای تعیین هدررفت هیدروکربن از لوله‌ها، شیلنگ‌ها، اتصالات و مجموعه‌های خط سوخت با روش بازیافت» که توسط انجمن مهندسان خودرو آمریکا (SAE) تدوین شده است، روشی را برای تعیین هدررفت سیالات هیدروکربنی از طریق نشت از دیواره‌های قطعات و همچنین از طریق ریزنشت‌ها در سطوح مشترک قطعات مونتاژ شده، ضمن کنترل مستقل دما و فشار، شرح می‌دهد.
این آزمایش در یک سیستم چرخشی انجام می‌شود که در آن عناصر سوخت آزمایشی که از دیواره‌های نمونه نفوذ کرده و از فصل مشترک‌ها عبور می‌کنند، توسط جریان کنترل‌شده‌ای از نیتروژن خشک به یک نقطه اندازه‌گیری منتقل می‌شوند. این نقطه اندازه‌گیری وسیله‌ای مانند ظرف حاوی کربن فعال یا روش جمع‌آوری یا انباشت دیگر است. در اینجا، تلفات هیدروکربن با تغییر وزن اندازه‌گیری می‌شود یا با روش مناسب دیگری تجزیه و تحلیل می‌شود.
در خودروهای مدرن، گازهای خروجی تبخیری منبع قابل توجهی از آلودگی هیدروکربنی از سیستم سوخت‌رسانی هستند. این گازهای خروجی عمدتاً از طریق نفوذپذیری، جایی که مولکول‌های سوخت (به‌ویژه هیدروکربن‌های سبک‌تر از بنزین) به آرامی از دیواره‌های اجزای حامل سوخت مانند شلنگ‌های لاستیکی یا پلاستیکی، لوله‌ها، اتصالات و مجموعه کامل خطوط سوخت‌رسانی عبور می‌کنند، رخ می‌دهند.
استاندارد SAE J1737 یک روش آزمایش آزمایشگاهی استاندارد برای اندازه‌گیری دقیق و تکرارپذیر این تلفات نفوذپذیری ارائه می‌دهد. این روش به تولیدکنندگان در زمینه‌های زیر کمک می‌کند:
این آزمایش سال‌هاست که به عنوان مرجع در مقرراتی مانند مقررات مربوط به موتورهای زمینی کوچک، موتورهای دریایی جرقه‌ای، وسایل نقلیه جاده‌ای و برنامه‌های انتشار گازهای تبخیری EPA مورد استفاده قرار می‌گیرد.
این روش آزمایش از تکنیک گردش مجدد برای اندازه‌گیری نفوذپذیری تحت شرایط کنترل‌شده استفاده می‌کند:
بسیاری از مقررات، حداکثر نرخ نفوذپذیری را برای خطوط سوخت مشخص می‌کنند. به عنوان مثال، حداکثر نرخ ۱۵ گرم بر متر مربع در روز، هنگام آزمایش با بنزین مجاز در حداقل ۴۰ درجه، رایج است. محدودیت‌های پایین‌تر در برنامه‌های سختگیرانه‌تر یا برای شلنگ‌های مانع اعمال می‌شود.
با توجه به تمرکز روزافزون امروزی بر روی وسایل نقلیه با انتشار کم تبخیر، سیستم‌های هیبریدی و سوخت‌های جایگزین، استاندارد SAE J1737 همچنان یک روش اساسی برای ارزیابی شلنگ‌های چندلایه، لوله‌های پوشش داده شده با فلوروپلیمر و سایر فناوری‌های با نفوذپذیری کم است که به رعایت استانداردهای جهانی انتشار تبخیر کمک می‌کند.
این استاندارد برای کسانی که در زمینه طراحی سیستم سوخت، صدور گواهینامه نظارتی یا انتخاب مواد برای کاربردهای خودرو، دریایی و موتورهای کوچک و خارج از جاده فعالیت می‌کنند، بسیار مهم است، زیرا به عنوان روش آزمون استاندارد اولیه برای اندازه‌گیری نفوذپذیری هیدروکربن از طریق خطوط سوخت، شیلنگ‌ها، لوله‌ها، اتصالات و اجزایی که به طور قابل توجهی در انتشار تبخیر نقش دارند، عمل می‌کند. این استاندارد یکی از مهمترین پروتکل‌های آزمون در زمینه انتشار تبخیر است.
انتشار تبخیری ناشی از هیدروکربن‌های سوختی (ترکیبات آلی فرار، VOCs) است که به آرامی از دیواره‌های اجزای سیستم سوخت عبور می‌کنند (منتشر می‌شوند)، حتی زمانی که وسیله نقلیه یا تجهیزات در حال کار نیستند. آنها به طور قابل توجهی در کل آلودگی هیدروکربنی ناشی از وسایل نقلیه و تجهیزات بنزینی نقش دارند. آنها به عنوان پیش‌سازهای ازن سطح زمین (دود) و آئروسل‌های آلی ثانویه (ذرات ریز، PM2.5) عمل می‌کنند.
تبخیر کلی می‌تواند بخش بزرگی از انتشار هیدروکربن‌ها را تشکیل دهد، که گاهی اوقات برابر یا بیشتر از انتشار گازهای خروجی در سیستم‌های قدیمی‌تر یا با کنترل ضعیف است. از آنجا که تلفات تبخیر کنترل نشده از سیستم‌های سوخت، جو را حتی زمانی که موتورها خاموش هستند (مثلاً وسایل نقلیه پارک شده، تجهیزات انبار شده) آلوده می‌کند، کاهش نفوذپذیری برای دستیابی به اهداف هوای پاک بسیار مهم است.
تولیدکنندگان باید از استاندارد SAE J1737 برای اهداف زیر استفاده کنند:
قطعات نمی‌توانند بدون گذراندن آزمون استاندارد SAE J1737 در بازارهای تحت نظارت قانونی فروخته یا مونتاژ شوند. این امر مستقیماً بر تأیید محصول، دسترسی به بازار و رعایت گارانتی تأثیر می‌گذارد.
سال‌هاست که سازمان ما با تیم متخصص و باتجربه خود، نیازهای مشتریان خود را درک کرده، خدمات تست پیشرفته مورد نیاز آنها را ارائه می‌دهد و در ایجاد، پیاده‌سازی و بهبود سیستم‌های مدیریتی به آنها کمک می‌کند. در این چارچوب، ما همچنین خدمات تست مطابق با استاندارد SAE J1737 ارائه می‌دهیم.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
