تراکم ولوو STD 420-0003 - ماده آلی

استاندارد «Volvo STD 420-0003 مه‌پاشی - مواد آلی» که توسط ولوو تدوین شده است، روشی آزمایشی را برای تعیین خواص مه‌پاشی مواد مورد استفاده در فضای داخلی وسایل نقلیه موتوری توصیف می‌کند. این روش همچنین می‌تواند برای مواد اولیه مایع، خمیر، پودر یا جامد که اساس چنین موادی را تشکیل می‌دهند یا از آنها مواد ساخته می‌شوند، اعمال شود. این روش همچنین می‌تواند برای سایر مواد و محصولات نهایی اعمال شود. این روش می‌تواند برای اندازه‌گیری تراکم مه‌پاشی روی سطوح شیشه‌ای در محدوده شرایط آزمایش اعمال شود.

این آزمایش در شرایط زیر، مقادیر بازتاب‌سنج را به طور دقیق اندازه‌گیری نمی‌کند یا نمی‌تواند اندازه‌گیری کند:

• اگر کشش سطحی میعان کم باشد، باعث می‌شود که زودتر از موعد به شکل یک فیلم نازک و شفاف به هم بپیوندد.
• اگر تراکم به مقدار زیادی وجود داشته باشد که قطرات با هم ترکیب شده و یک لایه ضخیم، روغنی/شفاف تشکیل دهند (این لایه ضخیم باعث خوانش نادرست می‌شود).

در چنین مواردی، روش وزن سنجی ترجیح داده می‌شود.

در اصل، یک قطعه آزمایشی در یک بشر شیشه‌ای گرم می‌شود. سپس اجزای فرار روی یک صفحه شیشه‌ای خنک‌شده یا یک دیسک فویل آلومینیومی خنک‌شده متراکم می‌شوند.

• روش F: مقدار مه گرفتگی F نسبت درصد مقدار روشنایی قبل و بعد از آزمایش مه گرفتگی است. روشنایی با براقیت سنج با زاویه اندازه گیری 60 درجه اندازه گیری می شود.
• روش G: مقدار چگالش G جرم چگالش روی فویل آلومینیومی است، یعنی اختلاف میلی‌گرم بین جرم‌های فویل آلومینیومی قبل و بعد از آزمایش.

آزمایش‌های قطعات نباید زودتر از یک هفته و دیرتر از چهار هفته پس از تاریخ تولید انجام شوند. شرایط نگهداری قطعات از تاریخ تولید تا تاریخ آزمایش باید مشابه شرایطی باشد که قطعات برای تولید عرضه شده‌اند (دما، رطوبت، بسته‌بندی و غیره یکسان). قطعات آزمایشی استخراج شده از قطعات باید در روز شروع مراحل آزمایش تولید شوند. برای محصولات نهایی، قطعات آزمایشی دایره‌ای با قطر 80 میلی‌متر به اضافه/منهای 1 میلی‌متر از نمونه بریده می‌شوند. ضخامت قطعات آزمایشی می‌تواند تا 10 میلی‌متر باشد. مواد ضخیم‌تر در قسمت زیرین تا 10 میلی‌متر ماشینکاری می‌شوند (قسمت زیرین، طرفی است که از قسمت قابل مشاهده روی خودرو فاصله دارد). در صورت نیاز به ابعاد دیگر قطعه آزمایشی، این ابعاد ممکن است مطابق مشخصات محصول باشند. هنگام تهیه قطعات آزمایشی از موادی که نمی‌توان آنها را به قطعات آزمایشی دایره‌ای تبدیل کرد، مواد به قطعاتی به طول 80 میلی‌متر با پروفیل مناسب بریده می‌شوند. حداقل دو قطعه آزمایشی باید آزمایش شوند.

در دنیای تولید خودرو، تضمین کیفیت و ایمنی فضای داخلی خودرو از اهمیت بالایی برخوردار است. یک مسئله حیاتی که اغلب توسط مصرف‌کنندگان نادیده گرفته می‌شود، بخارگرفتگی است که در اثر تبخیر و میعان ترکیبات آلی فرار (VOC) از مواد داخلی مانند پلاستیک، پارچه و چسب روی سطوح شیشه‌ای مانند شیشه جلو ایجاد می‌شود. این امر نه تنها باعث اختلال در دید می‌شود، بلکه به کیفیت پایین هوای داخلی برای مسافران نیز کمک می‌کند. برای مقابله با این امر، ولوو استانداردهای آزمایش دقیقی از جمله استاندارد Volvo STD 420-0003 را تدوین کرده است که یک روش جامع برای ارزیابی خواص بخارگرفتگی مواد مورد استفاده در فضای داخلی خودرو است. این استاندارد جایگزین پروتکل‌های قبلی مانند استاندارد Volvo STD 1027-2711 و استاندارد Renault D45 1727 می‌شود. این استاندارد شامل یک روش آزمایش استاندارد برای اندازه‌گیری میزان مواد باقی مانده روی شیشه است و به تأمین‌کنندگان و تولیدکنندگان کمک می‌کند تا قطعات کم‌آلاینده را انتخاب کنند که الزامات سختگیرانه زیست‌محیطی و ایمنی ولوو را برآورده می‌کنند.

تراکم زمانی اتفاق می‌افتد که گرمای داخل یک وسیله نقلیه پارک شده یا در حال کار باعث تبخیر ترکیبات آلی فرار (VOC) از روکش داخلی، صندلی‌ها یا مواد داشبورد شود. سپس این بخارات ته نشین می‌شوند و یک لایه کدر روی سطوح شیشه‌ای خنک‌تر تشکیل می‌دهند که شفافیت را کاهش می‌دهد و به طور بالقوه ایمنی راننده را به خطر می‌اندازد. علاوه بر مشکلات دید، قرار گرفتن مزمن در معرض این آلاینده‌ها می‌تواند بر کیفیت هوا تأثیر بگذارد و منجر به مشکلات سلامتی مانند سردرد یا سوزش تنفسی شود.

ولوو و تولیدکنندگان مشابه خودرو، آزمایش‌های مه‌زدایی را در اولویت قرار می‌دهند تا با مقررات جهانی، مانند مقررات اتحادیه اروپا در مورد انتشار VOC، مطابقت داشته باشند و تعهد خود را به طراحی‌های پایدار و مناسب برای مسافران حفظ کنند. استاندارد Volvo STD 420-0003 به مواد این امکان را می‌دهد که تحت شبیه‌سازی کنترل‌شده‌ای از شرایط دنیای واقعی قرار گیرند و نوآوری را در جایگزین‌هایی که حاوی ترکیبات آلی فرار کم هستند، مانند پلاستیک‌های زیستی و چسب‌های کم انتشار، تقویت کند.

به طور خلاصه، استاندارد Volvo STD 420-0003 یک روش آزمایشی را مشخص می‌کند که با هدف تعیین خواص مه‌آلودگی مواد مورد استفاده در فضای داخلی وسایل نقلیه موتوری طراحی شده است. این روش هم برای مواد اولیه و هم برای قطعات نهایی اعمال می‌شود و توصیه می‌شود آزمایش بین یک تا چهار هفته پس از تولید انجام شود تا پروفایل‌های انتشار واقعی به دست آید.

این آزمایش چندوجهی است و دو متغیر اصلی را در بر می‌گیرد: مه‌پاشی F که بر پتانسیل کلی مه‌پاشی با استفاده از اندازه‌گیری‌های بازتاب تمرکز دارد؛ و مه‌پاشی G که بر آنالیز وزنی برای اندازه‌گیری دقیق باقیمانده بر اساس وزن تأکید دارد. این روش‌ها با استانداردهای صنعتی مانند ISO 17072 برای فضای داخلی خودروهای سواری سازگار هستند، اما با اکوسیستم ولوو، از جمله کامیون‌ها و اتوبوس‌های تحت پوشش گروه ولوو، سازگار شده‌اند.

این آزمایش‌ها تبخیر حرارتی را در یک محفظه کنترل‌شده شبیه‌سازی می‌کنند. اصل کار شامل گرم کردن یک نمونه ماده برای تسریع آزادسازی VOC و سپس جمع‌آوری و اندازه‌گیری باقیمانده متراکم شده روی یک صفحه شیشه‌ای خنک‌شده است. تفاوت در بازتاب (میزان نوری که از شیشه پوشیده شده با باقیمانده منعکس می‌شود) یا وزن، داده‌های قابل اندازه‌گیری را ارائه می‌دهد و نتایج به صورت درصد یا میلی‌گرم در هر متر مربع تبخیر بیان می‌شوند.

این سیستم، شرایط محیطی یک خودرو را شبیه‌سازی می‌کند: دمای بالا (معمولاً ۱۰۰ درجه به مدت ۳ ساعت) نشان‌دهنده گرمای تابستان است، در حالی که صفحه شیشه‌ای تقریباً تا ۲۰ تا ۲۵ درجه خنک می‌شود تا تراکم را افزایش دهد. این تفاوت باعث ایجاد مه می‌شود و به مهندسان اجازه می‌دهد عملکرد بلندمدت خودرو را پیش‌بینی کنند.

استاندارد ولوو STD 420-003 استفاده از موادی با خاصیت مه‌زدایی کم، کاهش انتشار VOC و همسو با اهداف خنثی‌سازی کربن ولوو تا سال 2040 را الزامی می‌کند.

سال‌هاست که سازمان ما با کادری مجرب و متخصص، نیازهای مشتریان خود را درک کرده، خدمات آزمایش پیشرفته مورد نیاز آنها را ارائه می‌دهد و در ایجاد، پیاده‌سازی و بهبود سیستم‌های مدیریتی یاری می‌رساند. در این چارچوب، ما همچنین خدمات آزمایش را مطابق با استاندارد "Volvo STD 420-0003 Condensation - Organic Matter" به مشاغل ارائه می‌دهیم.