EN 1496 تجهیزات حفاظت شخصی از سقوط - دستگاه‌های بالابر نجات

استاندارد اروپایی "EN 1496 تجهیزات حفاظت از سقوط شخصی - دستگاه های بالابر نجات" الزامات، روش های آزمایش و اطلاعات علامت گذاری ارائه شده توسط سازنده برای دستگاه های بالابر نجات را شرح می دهد. دستگاه های بالابر نجات مطابق با این استاندارد به عنوان اجزا یا زیر سیستم های سیستم های نجات استفاده می شود.

دستگاه‌های بالابر نجات مطابق با این استاندارد اروپایی را می‌توان با سایر اجزا یا زیرسیستم‌ها ترکیب کرد، برای مثال دستگاه‌های فرود برای نجات (استاندارد EN 341) و سقوط‌گیرهای نوع جمع شونده (استاندارد EN 360).

حوادث ناشی از سقوط از جمله خطرناک ترین رویدادهای شغلی است. این مسئولیت کارفرما است که هنگام کار در ارتفاع، اقدامات احتیاطی مناسب برای جلوگیری از سقوط انجام شود. این ممکن است شامل نصب داربست و نرده های محافظ یا استفاده از آسانسور یا تجهیزات حفاظت شخصی از سقوط باشد. تجهیزات شخصی حفاظت از سقوط ممکن است در کارهای کوتاه مدت استفاده شود که در غیر این صورت کار را نمی توان به طور ایمن انجام داد. به طور کلی، تجهیزات حفاظت از سقوط شخصی به سه نوع اصلی طراحی می شوند:

• جلوگیری از سقوط افراد (مهار)
• تثبیت موقعیت کار در ارتفاع برای به حداقل رساندن سقوط (موقعیت کاری)
• گرفتن افراد در حال سقوط (دستگیری در پاییز)

استاندارد EN 1496 الزامات و روش‌های آزمایش دستگاه‌های بالابر نجات را با جزئیات شرح می‌دهد. این دستگاه‌ها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که کاربران را پس از سقوط از محل استراحت خود به محل امن برمی‌دارند و عموماً در دو نوع هستند:

• نوع A فقط وسایل بالابر هستند
• دستگاه های بالابر و پایین آوردن محدود نوع B

دستگاه های نوع b به جای طراحی شده برای پایین آوردن کاربران به زمین، برای بلند کردن و کاهش تلفات در فواصل کمتر از 2 متر برای پاک کردن موانع استفاده می شود.

این استاندارد شامل طراحی و الزامات مواد برای دستگاه، از جمله هر طناب یا سیم مورد استفاده با دستگاه است. همچنین شامل الزامات استحکام دستگاه است که حداقل ده برابر حداکثر بار نامی با نیروی آزمایشی حداقل 12 کیلو نیوتن (جرم کاربر 120 کیلوگرم) تعریف شده است. این به الزامات دستگاه های حمل انسان در شرایط عادی بالابر و پایین آوردن مرتبط است.

استاندارد EN 1496 همچنین شامل یک روش تست برای عملکرد دستگاه در شرایط اضافه بار است. طبق این استاندارد، دستگاه باید بتواند جرمی معادل 1,5 برابر حداکثر بار نامی دستگاه را بلند و نگه دارد. این استاندارد شامل تست ارگونومی نیز می باشد. دستگاه باید تحت حداکثر بار اعمالی 250 نیوتن (مثلاً بازوی بالابر) کار کند.

تست عملکرد پویا بر روی دستگاه های نوع B انجام می شود. دستگاه باید بتواند جرمی برابر با حداکثر بار نامی را پس از سقوط آزاد 600 میلی متر با حداکثر نیروی اعمال شده به جرم 6 کیلو نیوتن متوقف کند. این به عنوان یک اقدام احتیاطی در صورت گیرکردن دستگاه در حین استفاده و ایجاد مقدار کمی سقوط آزاد هنگام رها شدن قربانی گنجانده شده است. حداکثر نیروی مجاز 6 کیلو نیوتن تضمین می کند که کاربر در چنین شرایطی تحت فشار بیش از حد قرار نگیرد. در عمل، این معمولاً به این معنی است که یک دستگاه بالابر و پایین آوردن باید دارای سیستمی برای جذب انرژی باشد یا از طناب با کشش طبیعی (مانند طناب دینامیک) استفاده کند.

تجهیزات حفاظت فردی دستگیری سقوط معمولاً در بسیاری از مشاغل در ارتفاع استفاده می شود. اصل اساسی چنین تجهیزاتی این است که از برخورد کاربر با جسمی که باعث آسیب می شود با گرفتن آن در مراحل اولیه، یعنی قبل از رسیدن انرژی مرتبط با سقوط به سطوح نهایی، جلوگیری کند.

در میان آزمایش‌ها، اندازه‌گیری‌ها، تحلیل‌ها و ارزیابی‌های متعددی که برای کسب‌وکارها در بخش‌های مختلف ارائه می‌کند، سازمان ما همچنین خدمات تست تعریف شده در استاندارد «EN 1496 Personal Protection Protection - Rescue Lifting devices» را با کادری آموزش‌دیده و متخصص و پیشرفته ارائه می‌کند. تجهیزات تکنولوژیکی