
استاندارد GMW 3205 که توسط شرکت جنرال موتورز توسعه یافته است، یک روش آزمایشی را برای تعیین انتشار بو از مواد داخلی خودرو هنگام قرار گرفتن در معرض دماهای بالا و رطوبت بالا توصیف می کند. این استاندارد به عنوان مثال، پارچه ها، پارچه های پوشش داده شده مانند پلی وینیل کلراید (PVC)، پلی اورتان و الفین ترموپلاستیک، فرش ها، پرکننده ها، عایق ها، نمدها، قطعات پلاستیکی و رنگ های داخلی را پوشش می دهد.

اساساً هر عبارتی در استاندارد GMW 3205 جایگزین مقررات قانونی قابل اجرا نمی شود. با روش تست تعریف شده در این استاندارد، بوی متصاعد شده از مواد و اجزای پوشش داخلی داخل خودرو تشخیص داده می شود. این روش تست برای تعیین اینکه آیا قطعات و مواد مورد استفاده در یک وسیله نقلیه دارای بوی نامناسب یا زننده هستند طراحی شده است.
هنگام تعیین مقاومت مواد داخلی در برابر پخش بو، کل فضای داخلی خودرو برای تعیین خصوصیات بوی کلی وسیله نقلیه ارزیابی می شود. با این روش تست، می توان هر جزء که باعث ایجاد بوی نامطبوع می شود را پیدا کرد. در آزمایشگاههای پیشرفته، رایجترین روشها برای ارزیابی بو عبارتند از: بویایی سنجی با کروماتوگرافی گازی، بویایی سنجی دینامیک یا رقیقسازی، و آزمایش با استفاده از آرایههای حسگر شیمیایی و یک پانل حسی آموزش دیده. به طور خلاصه، مواد تزئینی داخلی در تولید خودرو بسیار مهم هستند.
استاندارد دیگری که در این رابطه به آن اشاره شده است استاندارد زیر است که توسط انجمن مهندسین خودرو (SAE) ایجاد شده است: SAE J1351 تست بوی داغ برای مواد مورد استفاده در داخل خودرو. این روش تست برای ارزیابی خواص انتشار بو مواد غیرفلزی مورد استفاده در داخل خودرو استفاده می شود. این استاندارد شامل شرایط آزمایش، الزامات پانل بو، مقیاس شدت بو و گزارش نتایج است. دادههای این آزمایش زمانی مفید هستند که با دادههای نمونههایی با ویژگیهای بو شناخته شده مقایسه شوند.
در میان آزمایشها، اندازهگیریها، تحلیلها و ارزیابیهای متعددی که برای کسبوکارها در بخشهای مختلف ارائه میکند، سازمان ما همچنین خدمات آزمایشی را برای تعیین مقاومت مواد داخلی خودرو در برابر پخش بو، در محدوده استاندارد GMW 3205، با آموزشدیده و کارکنان متخصص و تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته.
