Volvo STD 423-0023 Сјај - Бои и емајли

Стандардот „Volvo STD 423-0023 Сјај - Бои и емајли“ развиен од автомобилската компанија „Волво“ опишува три методи за тестирање за мерење на спекуларниот сјај на фолии од боја со геометрија од 20, 60 и 85 степени, соодветно:

• Методот на геометрија од 60 степени може да се примени на сите филмови од боја, но за бои со многу висок сјај или бои кои се блиску до мат сјај, методот на геометрија од 20 степени или 85 степени може да биде посоодветен.
• Методот на геометрија од 20 степени е дизајниран да обезбеди подобра дискриминација на бои со висок сјај, т.е. оние со сјај од 70 степени поголем од 60 единици.
• Методот на геометрија од 85 степени е дизајниран да обезбеди подобра дискриминација на бои со низок сјај, т.е. оние со сјај од 30 степени помал од 60 единици.

Мерењата на сјајот со овие методи се значајни само за филмови на површини со добра рамнина, бидејќи секоја закривеност или локална неправилност на подлогата може сериозно да влијае на резултатот од мерењето.

Во рамките на Volvo Group, методот на мерење се користи и на полихроматски типови на филмови за боја (на пр. метални) на органски материјали и на обоени бои на големо.

Во овие тестови се користат тест панели на кои е нанесен материјал за боја во согласност со постојната инфраструктура и се сушат во согласност со барањата. Дополнително, мерачот на сјај што се користи во тестовите мора да се состои од извор на светлина и леќа што насочува светлосен зрак паралелен или малку конвергентен кон тестираната површина, како и тело на приемник што содржи леќа, стоп за поле и фотоелектрична ќелија за да го прими потребниот конус на рефлектирана светлина.

Во однос на геометриските услови, оската на упадниот зрак треба да биде 20 степени плус/минус 0,1 степени, 60 степени плус/минус 0,1 степени или 85 степени плус/минус 0,1 степени, соодветно, во однос на нормалата на тестираната површина. Оската на приемникот мора да се совпаѓа со огледалната слика на оската на упадниот зрак во рамките на 22,1 степени плус/минус 0,1 степени. Со полирано црно стакло или друго предно огледало во положбата на тест панелот, сликата на изворот треба да се формира во центарот на затворачот на приемното поле (прозорецот на приемникот). Ширината на осветлената површина на тест-таблата мора да биде најмалку 10 mm.

Аголот помеѓу оската на приемниот зрак и нормалата мора да биде еднаков на соодветниот агол на упадниот зрак со иста толеранција. Димензиите и толеранциите на изворите на светлина и приемниците мора да бидат како што е наведено во табелите дадени во стандардот. Аголните димензии на постојките на приемното поле треба да се мерат од леќите на приемникот. За генерализирани цртежи на димензии, мора да се следат бројките дадени во стандардот. Толеранциите треба да се изберат така што грешките во отворите на изворот и приемникот да не предизвикаат грешка во индикацијата од повеќе од 100 единица за осветленост во која било точка на скала од 1 единици.

Филтрирањето кај приемникот мора да се изврши на таков начин што пропустливоста на филтерот е во согласност со формулата дадена во стандардот.

Не треба да има вињетирање на зраците што спаѓаат во аглите на полето наведени во геометриските услови. Рецептометарот дава индикација пропорционална на светлосниот флукс што минува низ крајната точка на рецепторското поле во рамките на 1 процент од отчитувањето во целосна скала.

Примарниот референтен стандард треба да биде високо полирано црно стакло чија горна површина е рамна со точност од два ресни на сантиметар, мерено со методи на оптичка интерференција.

На стаклото со индекс на прекршување од 587,6, мерено на бранова должина од 1.567 nm, му се доделува спекуларна вредност на осветленост од 100. Доколку стаклото со овој индекс на прекршување не е достапно, потребна е корекција. Вредностите на спекуларната осветленост за полирано црно стакло со различни индекси на прекршување под три агли на инциденца се прикажани во табелата дадена во стандардот.

Примарниот стандард се проверува најмалку на секои две години поради можноста за стареење. Во случај на влошување, оригиналниот сјај може да се врати со оптичко полирање со цериум оксид.

Работните стандарди може да бидат керамички плочки, стаклен емајл, непроѕирно стакло или други рамномерно сјајни материјали, но мора да имаат добра рамномерност и да бидат калибрирани според примарен стандард за одредена површина и насока на осветлување. Овие стандарди треба периодично да се проверуваат преку споредба со примарните стандарди. Работните стандарди мора да бидат униформни, стабилни и калибрирани од технички компетентни организации. За секоја геометрија на мерачот на сјај, мора да бидат достапни најмалку два стандарди со различни нивоа на сјај (20 степени, 60 степени и 85 степени).

Во однос на земањето примероци од течни бои, се зема репрезентативен примерок од производот што треба да се тестира (или од секој производ во случај на систем со повеќе слоеви), како што е опишано во стандардот ISO 1512. Како што е опишано во стандардот ISO 1513, секој примерок се испитува и се подготвува за тестирање.

Доколку е можно, се зема рамна површина од обложената подлога, со димензии најмалку 150 mm x 100 mm.

Меѓу бројните тестови, мерења, анализи и евалуации што се спроведуваат за бизниси во различни сектори, нашата организација, со својот обучен и стручен персонал и напредна технолошка опрема, обезбедува и услуги за тестирање дефинирани во стандардот „Volvo STD 423-0023 Gloss - Бои и емајли“.