DBL 5527 Zapobieganie korozji galwanicznej w częściach elastomerowych o niskiej przewodności elektrycznej

Norma „DBL 5527 Zapobieganie korozji galwanicznej w częściach elastomerowych o niskiej przewodności elektrycznej”, opracowana przez firmę Daimler, właściciela marki Mercedes-Benz, opisuje wymagania dotyczące części elastomerowych o niskiej przewodności elektrycznej (takich jak uszczelki, podkładki uszczelniające, profile, pierścienie uszczelniające typu O-ring, przewody giętkie i formowane elementy gumowe). Głównym celem tej normy jest zapobieganie lub minimalizowanie korozji galwanicznej/kontaktowej w zespołach, w których te elementy elastomerowe mają bezpośredni lub pośredni kontakt z metalami lekkimi, takimi jak aluminium lub magnez, powszechnie stosowanymi w konstrukcji nowoczesnych pojazdów.

W zastosowaniach motoryzacyjnych, szczególnie w nadwoziu, podwoziu, elementach zewnętrznych i pod maską, elastomery są często łączone z lekkimi elementami metalowymi w celu zmniejszenia masy pojazdu. Te standardowe elastomery mogą wykazywać wystarczającą przewodność elektryczną (lub naładować się elektrostatycznie), co sprzyja korozji galwanicznej w kontakcie z metalami szlachetniejszymi w obecności elektrolitów (np. soli drogowej, wilgoci).

Aby temu zapobiec, norma DBL 5527 określa receptury elastomerów, które spełniają wymagania mechaniczne, termiczne, chemiczne i wytrzymałościowe dla zastosowań motoryzacyjnych, a jednocześnie charakteryzują się obniżoną (niską) przewodnością elektryczną, co zasadniczo zwiększa ich właściwości izolacyjne. Pomaga to chronić wrażliwe na korozję części aluminiowe/magnezowe w krytycznych zastosowaniach.

Niniejsza norma koncentruje się przede wszystkim na następujących tematach:

• Właściwości elektryczne: Wymagania dotyczące rezystancji powierzchniowej i objętościowej, zachowania izolacji lub ograniczeń przewodności w celu uniknięcia tworzenia ogniw galwanicznych.
• Metody badań: Są one zazwyczaj zaadaptowane lub zbliżone do norm, takich jak DIN 50918 (pomiary elektrochemiczne) i DIN IEC 60093 (rezystancja materiałów izolacyjnych). Laboratoria wykonują pomiary takie jak:
• Testy różnicy potencjałów/spadku napięcia.
• Opór/przewodnictwo płyt testowych lub gotowych części (również pod wpływem odkształcenia lub naprężenia).
• Weryfikacja efektu izolacji.
• Przydatność materiału: Kryteria akceptacji dla związków elastomerowych (np. EPDM, NBR, silikonu, fluorowęglowodorów) przeznaczonych do stosowania w obszarach styku narażonych na korozję.
• Zakres zastosowania: Przede wszystkim do uszczelek statycznych lub dynamicznych, podkładek, zderzaków i innych elementów elastomerowych, w których występuje kontakt z metalami lekkimi w obszarze nadwozia, drzwi, okien, silnika lub podwozia.

Norma DBL 5527 jest często przywoływana obok innych specyfikacji Daimlera dotyczących elastomerów i materiałów, na przykład:

• DBL 5571: Profile uszczelniające i formowane elementy elastomerowe (głównie EPDM) do zastosowań w budownictwie mieszkaniowym.
• DBL 5555: Wymagania ogólne dotyczące gotowych/półproduktów polimerowych.
• Konkretne typy elastomerów lub inne normy z serii DBL 6038 lub DBL 55xx dotyczące odporności na warunki środowiskowe.

Dostawcy dostarczający komponenty gumowe/elastomerowe do Mercedes-Benz muszą wykazać zgodność z normami za pomocą certyfikowanych raportów z testów. Norma ta wspiera trendy redukcji (większa liczba części aluminiowych w stosunku do magnezowych) przy jednoczesnym zachowaniu długoterminowej odporności na korozję. Niezgodność może prowadzić do problemów z korozją galwaniczną i potencjalnie skutkować roszczeniami gwarancyjnymi lub awariami w miejscu produkcji.

Dla osób pracujących nad doborem materiałów, ich testowaniem lub kwalifikacją dostawców w projektach Mercedes-Benz/Daimler norma DBL 5527 stanowi ważny wymóg w przypadku wszystkich części elastomerowych mających kontakt z aluminium lub magnezem, narażonych na korozję.

Krótko mówiąc, norma DBL 5527 to techniczna specyfikacja dostaw skupiająca się na zapobieganiu korozji galwanicznej (kontaktowej) w elementach elastomerowych mających kontakt z metalami lekkimi, takimi jak aluminium i magnez.

We współczesnej inżynierii motoryzacyjnej komponenty pojazdów są coraz częściej produkowane z różnorodnych materiałów, aby zmniejszyć masę i poprawić osiągi, na przykład uszczelki elastomerowe w obszarach nadwozia lub podwozia stykających się z elementami aluminiowymi lub magnezowymi. Gdy elastomer o stosunkowo wysokiej przewodności elektrycznej zetknie się z powierzchnią metalu w obecności elektrolitu (np. wilgoci), może utworzyć się ogniwo korozyjne, przyspieszając korozję metalu.

Normę tę opracowano w celu rozwiązania tego problemu poprzez określenie wymagań materiałowych, metod badawczych i ograniczeń dla składów elastomerów w celu znaczącego ograniczenia ryzyka korozji galwanicznej dzięki minimalizacji przewodnictwa elektrycznego.

Niniejsza norma ma zastosowanie przede wszystkim do materiałów elastomerowych (związków gumopodobnych) stosowanych w uszczelkach pojazdów, elementach uszczelniających i innych elementach, które mogą mieć bezpośredni kontakt z metalowymi elementami konstrukcyjnymi. Niniejsza norma:

• Definiuje dopuszczalne progi przewodnictwa elektrycznego, w obrębie których związki elastomerowe nie działają jako ścieżki przewodzące na styku metalu i elastomeru.
• W tym dokumencie opisano procedury badań elektrochemicznych służące do pomiaru różnic potencjałów kontaktowych w celu zapewnienia, że ​​materiały spełniają kryteria odporności na korozję w połączeniu ze stopami aluminium lub magnezu.
• Podczas określania materiałów elastomerowych w listach części, odwołują się do innych norm firmy Daimler (np. normy DBL 5571 dotyczącej profili uszczelniających) jako normatywnych wymagań technicznych.

W celu potwierdzenia zgodności z normą DBL 5527 przeprowadzane są zazwyczaj następujące badania laboratoryjne:

• Pomiary gęstości potencjału i prądu wykonuje się pomiędzy próbką elastomeru a reprezentatywnymi próbkami metalu (np. stopów aluminium lub magnezu), aby upewnić się, że prąd elektryczny jest niższy od przewidywanej wartości progowej.
• Ocena, czy elastomer zachowuje się jak nieprzewodzący interfejs, zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia korozji w rzeczywistych warunkach pracy.

W miarę jak producenci samochodów dążą do produkcji lżejszych i bardziej oszczędnych pojazdów, coraz częściej stosuje się lekkie metale, takie jak aluminium i magnez. Metale te są jednak bardziej podatne na korozję, zwłaszcza w kontakcie z innymi materiałami. Norma DBL 5527 pomaga to zagwarantować.

• Uszczelki elastomerowe i elementy nie powinny w sposób niezamierzony przyspieszać procesów korozyjnych.
• Pojazd zachowuje wysoką trwałość, zwłaszcza w trudnych warunkach klimatycznych, takich jak wilgoć i sól drogowa.
• Producenci oryginalnego sprzętu (OEM) uwzględniają kwestie zapobiegania korozji w fazie określania specyfikacji materiałowej w ramach zapewnienia jakości, zamiast polegać wyłącznie na powłokach powierzchniowych lub zewnętrznych środkach ochrony antykorozyjnej.

Norma DBL 5527 jest zgodna z szerszym ekosystemem norm Daimler DBL (kody DBL obejmują wymagania materiałowe, mechaniczne, termiczne i środowiskowe dla różnych podzespołów samochodowych). W tym sensie stanowi ona element szerszych ram jakości i inżynierii materiałowej dla bezpieczeństwa, wydajności i trwałości części samochodowych.

Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe zgodne z normą DBL 5527.