Norma „Volvo STD 429-0001 Zapach materiałów tapicerskich w pojazdach - Substancje organiczne”, opracowana przez firmę samochodową Volvo, opisuje procedurę oceny zapachu pod wpływem temperatury i wilgotności. Procedurę tę wykonuje się w odniesieniu do materiałów znajdujących się we wnętrzu pojazdu oraz elementów mających styczność ze strumieniem powietrza dostarczanego do wnętrza pojazdu. Terminu „zapach” używa się do określenia podatności materiału na wydzielanie lotnych związków, którym towarzyszy wyczuwalny zapach po przejściu przez określony cykl temperatury i wilgotności.
W tych testach stosowana jest komora grzewcza z cyrkulacją powietrza, zgodna z normą „ISO 188 Guma wulkanizowana lub termoplastyczna – Przyspieszone starzenie i badania odporności na ciepło”. Jako pojemniki testowe wykorzystuje się szklane pojemniki o pojemności 1 lub 3 litrów, wyposażone w uszczelki i zamknięcia neutralne zapachowo. Dodatkowo jako pojemniki testowe wykorzystuje się szklane pojemniki o pojemności 1 lub 3 litrów, wyposażone w uszczelki zapachowe i pokrywki. Zazwyczaj wybiera się pojemnik o pojemności 1 litra, a jeśli wymagana jest większa precyzja, stosuje się pojemnik o pojemności 3 litrów. Wyższą precyzję można osiągnąć również poprzez zaangażowanie większej liczby oceniających. Przed każdym testem należy oczyścić naczynia testowe.
W fazie kondycjonowania egzemplarzy próbnych badania podzespołów należy przeprowadzać nie wcześniej niż po upływie jednego tygodnia i nie później niż po upływie czterech tygodni od daty produkcji. Przechowywanie podzespołów od daty produkcji do daty przeprowadzenia testu powinno być takie samo, jak przechowywanie podzespołów dopuszczonych do produkcji (czyli taka sama temperatura, wilgotność powietrza i warunki przechowywania). Próbki pobrane z podzespołów muszą zostać wyprodukowane tego samego dnia, w którym rozpoczyna się procedura testowa.
Ilość materiału użytego w teście podana jest w tabeli zawartej w normie i zależy od ilości materiału użytego we wnętrzu pojazdu.
Jeżeli grubość materiału w przypadku jednorodnej próbki przekracza 20 mm, próbki do badań należy podzielić tak, aby maksymalna grubość próbki wynosiła 20 mm. Materiał warstwowy należy przetestować, mając wszystkie komponenty na swoim miejscu. W przypadku małych części, jeśli jest to konieczne do przeprowadzenia wymaganej liczby testów, można użyć kilku takich części.
Podczas przeprowadzania testów tabela zawarta w normie przedstawia ilość materiału, jaka powinna znaleźć się w każdym pojemniku testowym. Każdy materiał badany jest w dwóch warunkach, tj. w naczyniach testowych z wodą i bez wody. Każdy oceniający powinien mieć dostęp do własnego pojemnika.
Do badania używa się dwóch naczyń testowych zawierających próbki testowe. Jednym z nich jest 50-litrowa zlewka testowa zawierająca 1 ml dejonizowanej wody (lub 150-litrowa zlewka testowa zawierająca 3 ml dejonizowanej wody). Drugim jest zlewka testowa o pojemności 1 litra (lub zlewka testowa o pojemności 3 litrów) bez wody. Jeżeli w pojemniku testowym znajduje się woda, próbki należy umieścić w taki sposób, aby nie miały bezpośredniego kontaktu z wodą.
Oprócz naczyń testowych zawierających próbki testowe, należy napełnić 1-litrowe naczynie testowe 50 ml wody dejonizowanej (tzw. próba zerowa). Woda do testu zerowego musi pochodzić z tego samego źródła, co pozostała woda testowa.
Następnie naczynia testowe szczelnie zamyka się i umieszcza w nagrzanej komorze grzewczej, gdzie pozostają tam przez 24 godziny plus/minus 1 godzinę. Jeżeli nie określono inaczej, w komorze grzewczej musi być utrzymywana temperatura 40 stopni plus/minus 1 stopień.
W przypadku powlekania płyt włókninowych oraz materiałów zawierających kleje lub spoiwa można stosować temperaturę 70 stopni plus/minus 1 stopień.
Ocenę należy przeprowadzić natychmiast po wyjęciu naczyń testowych z komory grzewczej. Aby zatwierdzić test, wymagana jest klasa 1 dla naczynia testowego zawierającego wyłącznie wodę.
W przypadku testów dostawczych ocenę musi przeprowadzić co najmniej trzech asesorów. Jeżeli poszczególne oceny różnią się o więcej niż dwa stopnie, należy przeprowadzić kolejny test z udziałem co najmniej pięciu oceniających. W przypadku braku porozumienia testy przeprowadzane są zawsze z udziałem co najmniej pięciu oceniających.
Każdy oceniający uczestniczy w specjalnym programie szkoleniowym, w którym doskonali swoje umiejętności oceny zapachów. Aby utrzymać tę umiejętność, oceniający uczestniczy w regularnym szkoleniu, co najmniej raz w miesiącu.
Wymagania dotyczące osób oceniających są następujące: nie mogą oni palić tytoniu, muszą mieć prawidłowy węch i nie mogą mieć żadnych upośledzeń węchu w czasie testu.
Ocenę zapachu przeprowadza się dla wszystkich możliwych wariantów w skali od 1 do 6, przy czym możliwe są również półstopniowe wahania.
Skala stopni wygląda następująco:
Charakterystykę zapachu określa się, zaokrąglając wynik do najbliższej połowy stopnia, z uwzględnieniem zastosowanej procedury testowej i takich wariantów, jak średnia arytmetyczna poszczególnych stopni.
Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych testów, pomiarów, analiz i ocen przeprowadzanych dla firm z różnych sektorów znajdują się również usługi testowania zgodne z normą „Volvo STD 429-0001 Zapach materiałów tapicerskich w pojazdach - Substancje organiczne”.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
