Norma „GMW 14127 Badanie odporności na pękanie w niskich temperaturach materiałów stosowanych we wnętrzach samochodowych”, opracowana przez General Motors Worldwide (GMW), obejmuje metodę badawczą służącą do oceny odporności materiałów stosowanych we wnętrzach samochodowych na pękanie pod wpływem uderzeń w niskich temperaturach. Metoda ta ma szczególne zastosowanie do skóry, tkanin powlekanych, materiałów z tworzyw sztucznych w rolkach, folii, tworzyw sztucznych i materiałów elastomerowych stosowanych we wnętrzach pojazdów.
Ta metoda rozwiązuje istotny problem w praktyce: materiał wewnętrzny, który zachowuje elastyczność i atrakcyjny wygląd w normalnych temperaturach, może stać się kruchy pod wpływem ekstremalnie niskich temperatur. Jeśli materiał zostanie uderzony, sprasowany lub w inny sposób uderzony, jego powłoka powierzchniowa lub zewnętrzna może pęknąć. Norma GMW 14127 określa kontrolowaną metodę oceny tego zachowania.
Głównym celem normy GMW 14127 jest określenie odporności materiałów stosowanych we wnętrzach samochodów na pękanie pod wpływem uderzeń w temperaturze -30 stopni Celsjusza. W przypadku skóry test ocenia pękanie powłoki wierzchniej. W przypadku produktów w rolkach z tworzywa sztucznego test ocenia pękanie powłoki wierzchniej lub skóry wierzchniej. Procedura jest przeznaczona do elementów wyposażenia wnętrz samochodów osobowych. Dzięki temu test jest szczególnie przydatny w przypadku następujących materiałów:
Wnętrza samochodów są narażone na znaczne wahania temperatury. Pojazd zaparkowany na zewnątrz zimą może osiągnąć temperaturę znacznie niższą od normalnej temperatury pokojowej. W niskich temperaturach wiele polimerów, powłok, klejów i materiałów elastycznych staje się mniej ciągliwych. Dlatego materiał może zachowywać się inaczej w temperaturze -30 stopni Celsjusza niż w temperaturze 23 stopni Celsjusza.
Pęknięcia mogą początkowo wydawać się drobnym defektem, ale wielokrotne użycie może spowodować powiększenie się uszkodzonego obszaru. W zależności od zastosowania może to prowadzić do:
Dlatego norma GMW 14127 zapewnia sposób identyfikacji materiałów podatnych na tego typu uszkodzenia spowodowane niską temperaturą przed ich zastosowaniem w urządzeniach produkcyjnych.
Norma GMW 14127 jest blisko spokrewniona z normą GMW 14126. Podczas gdy norma GMW 14126 ocenia odporność materiałów składanych na pękanie na zimno, norma GMW 14127 ocenia pękanie spowodowane uderzeniem w niskich temperaturach. Laboratoria badawcze wymieniają obie normy razem w kategorii badań odporności na pękanie na zimno/temperaturę. To rozróżnienie jest istotne: norma GMW 14126 koncentruje się na pękaniu na zimno związanym z fałdowaniem, podczas gdy norma GMW 14127 na pękaniu na zimno związanym z uderzeniem. W związku z tym materiał może dobrze wypadać w jednym teście, a słabo w innym, ponieważ występują różne naprężenia mechaniczne.
Podstawową zasadą badania zgodnego z normą GMW 14127 jest kondycjonowanie próbki w niskiej temperaturze, a następnie poddanie jej kontrolowanemu uderzeniu. Dostępna dokumentacja sprzętowa dla normy GMW 14127 opisuje stanowisko badawcze składające się z systemu z obciążnikiem, obejmującego rurę o regulowanej wysokości, mechanizm zwalniający oraz uchwyt próbki.
Niska temperatura otoczenia jest istotna, ponieważ ma na celu odtworzenie zmniejszonej elastyczności i zwiększonej kruchości, które mogą wystąpić podczas pracy w warunkach zimnej pogody.
Temperatura charakterystyczna określona dla normy GMW 14127 wynosi minus 30 stopni. Celem tej normy jest określenie odporności na pękanie udarowe w temperaturze minus 30 stopni. Zasadniczo próbki i układ testowy należy kondycjonować w temperaturze minus 30 stopni plus/minus 2 stopnie przez 2 godziny plus/minus 0,25 godziny. Warunki te należy traktować jako wskazówkę co do procedury testowej. Aby uzyskać precyzyjne wymagania, należy zawsze stosować odpowiednią specyfikację materiałową.
W badaniu stosuje się kontrolowane uderzenie ciężarkiem. Wymagana intensywność uderzenia może zależeć od badanego materiału lub komponentu.
Po uderzeniu próbka jest badana pod kątem obecności pęknięć. Kluczowe pytanie nie brzmi, czy próbka została uderzona, ale czy uderzenie spowodowało niedopuszczalne uszkodzenia powierzchni materiału. Typowe wady, które należy uwzględnić, to:
Kryteria akceptacji są zazwyczaj ustalane na podstawie specyfikacji odpowiedniego materiału lub komponentu, a nie na podstawie założenia, że każdy mały objaw wizualny oznacza awarię.
Norma GMW 14127 ma stosunkowo szeroki zakres zastosowań. Można ją stosować do różnych materiałów, w tym:
Typowa konfiguracja testu wymaga następujących elementów:
Sprzęt musi być w stanie stale generować określoną energię uderzenia.
Kluczowym aspektem konfiguracji jest zapewnienie, że próbka utrzyma odpowiednio niską temperaturę przez cały czas trwania testu.
Norma GMW 14127 jest szczególnie cenna podczas doboru i weryfikacji materiałów. Dostawca może oferować kilka materiałów kandydackich, które w normalnych warunkach laboratoryjnych wyglądają identycznie. Badanie odporności na uderzenia w niskich temperaturach może ujawnić znaczące różnice w ich zachowaniu w niskich temperaturach.
Normę GMW 14127 można również stosować w ramach programów jakości dostawców i produkcji. Może ona pomóc producentom w następujących kwestiach:
Norma GMW 14127 należy do szerszej grupy testów trwałości w niskich temperaturach w motoryzacji. Na przykład:
Metod tych nie należy traktować jako automatycznie zamiennych. Potrzebna metoda jest określana przez producenta narzędzia, specyfikację materiału, rysunek lub plan weryfikacji.
Główne zalety metody badawczej zgodnej z normą GMW 14127 są następujące:
Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe zgodne z normą GMW 14127.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
