Spójność kolorów i wyglądu wizualnego materiałów wykończeniowych wnętrza i nadwozia Ford FLTM BI 109

Spójność kolorów i wyglądu wizualnego materiałów wykończeniowych wnętrza i nadwozia Ford FLTM BI 109

Seria norm „Ford FLTM BI 109 Automotive Color and Appearance Consistency of Interior and Exterior Materials”, opracowana przez Ford Motor Company (Ford), to grupa metod badawczych (FLTM) definiujących sposób oceny spójności koloru i wyglądu materiałów stosowanych we wnętrzu i na zewnątrz pojazdów. Jest ona częścią szerszego systemu jakości Forda, mającego na celu zapewnienie, że materiały takie jak tworzywa sztuczne, tkaniny, lakiery i elementy tapicerki spełniają rygorystyczne wymagania estetyczne i estetyczne.

Spójność kolorów i wyglądu wizualnego materiałów wykończeniowych wnętrza i nadwozia Ford FLTM BI 109

Rodzina norm Ford FLTM BI 109 koncentruje się nie tylko na instrumentalnym pomiarze koloru, ale także na percepcji wzrokowej człowieka w kontrolowanych warunkach oświetleniowych, co pozostaje ostatecznym wyznacznikiem przy podejmowaniu decyzji o akceptacji.

Podstawowym celem standardów Ford FLTM BI 109 jest zapewnienie następujących rzeczy:

  • Sprawdzanie różnic w kolorach między częściami produkcyjnymi a standardami odniesienia.
  • Materiały zachowują swój stały wygląd pomimo starzenia, przetwarzania lub wystawienia na działanie czynników środowiskowych.
  • Standaryzacja metod inspekcji instrumentalnej (spektrofotometrycznej) i wizualnej.
  • Wygląd wnętrza i nadwozia samochodu musi spełniać oczekiwania Forda.

Podstawową zasadą wszystkich opisanych metod jest to, że ocena wizualna unieważnia pomiary liczbowe, gdy pojawiają się rozbieżności.

Norma Ford FLTM BI 109 składa się z następujących podsekcji:

  • Ford FLTM BI 109-01 Ocena wyglądu wizualnego: Niniejsza norma określa metodę badawczą stosowaną do oceny wizualnego wyglądu koloru materiałów samochodowych w kontrolowanych warunkach oświetleniowych. Jest ona uważana za jedną z podstawowych norm zatwierdzania wyglądu wewnętrznych i zewnętrznych elementów samochodowych. Norma opisuje subiektywną metodę kontroli wizualnej, służącą do porównania próbki testowej z próbką odniesienia przy różnych źródłach sztucznego światła. Ma ona zastosowanie do następujących materiałów:
    • Malowane elementy
    • Tworzywa sztuczne
    • tkaniny
    • Materiały podłogowe i powierzchnie wewnętrzne

Metodę tę stosuje się powszechnie zarówno do powłok o jednolitym kolorze, jak i efektownych (metalicznych/perłowych).

Podstawową zasadą tej normy jest to, że ocena wizualna zawsze ma pierwszeństwo przed wynikami instrumentalnymi (pomiarowymi). Nawet jeśli kolorymetry wskazują akceptowalne wartości, ostateczna akceptacja opiera się na ocenie wzrokowej człowieka w znormalizowanych warunkach.

Norma ta klasyfikuje różnice wizualne na konkretne komponenty:

    • Jasność: Jaśniejsza lub ciemniejsza
    • Chromatyczność: różnice w nasyceniu.
    • Ton: Kierunek zmiany koloru (czerwony / zielony / niebieski / żółty)
    • Shimmer: Metaliczny wygląd płatków
    • Granularność: wizualna jednorodność tekstury.

Parametry te pomagają inżynierom wyjaśnić, dlaczego dwie części wyglądają inaczej, a nie tylko czy się różnią, czy nie.

Ewaluator porównuje próbkę testową z głównym wzorcem odniesienia. Przy kontrolowanym oświetleniu przyznaje ocenę na podstawie wykrywalności:

    • 0 = Brak różnicy
    • 1 = Różnica ledwo zauważalna
    • 2-3 = Wyraźnie zauważalne
    • 4-5 = Duże odchylenie

W przypadku rozbieżności między wynikami wizualnymi i uzyskanymi za pomocą przyrządów, decydująca jest ocena wizualna.

  • Ford FLTM BI 109-02 Pomiar koloru (metoda instrumentalna): Niniejsza norma obejmuje metodę badawczą opisującą instrumentalną (urządzenie) ocenę różnic koloru między próbką testową a wzorcem odniesienia. Norma ta jest powiązana z normą Ford FLTM BI 109-01 (ocena wizualna).

Głównym celem normy Ford FLTM BI 109-02 jest zapewnienie obiektywnej, powtarzalnej i mierzalnej metody oceny zmienności koloru materiałów motoryzacyjnych. Norma ta służy do pomiaru różnic koloru w następujących materiałach:

    • Kolory jednolite (farba jednolita, plastik, tekstylia)
    • Kolory efektowe (metaliczne, perłowe, powierzchnie wielokątne)
    • Elementy wykończenia wnętrza i nadwozia samochodu.

Norma ta gwarantuje, że ocena koloru nie opiera się wyłącznie na percepcji człowieka, ale jest również poparta danymi ilościowymi uzyskanymi z kolorymetrów.

Główne cele są następujące:

    • Określanie różnic w kolorach między częściami produkcyjnymi a wzorcami głównymi.
    • Aby zapewnić powtarzalność pomiędzy dostawcami i zakładami.
    • Aby ocenić zmiany wynikające z następujących przyczyn:
    • Różnorodność materiałów
    • Warunki przetwarzania
    • Starzenie się pod wpływem czynników środowiskowych (promieniowanie UV, ciepło, wilgotność)
    • Wspieranie decyzji jakościowych obiektywnymi danymi liczbowymi.

Opisana metoda została zaprojektowana tak, aby dokładnie odzwierciedlała ludzką percepcję, a jednocześnie pozostaje w pełni kontrolowana instrumentalnie i powtarzalna. Niniejsza norma definiuje następujące kontrolowane warunki:

    • Typ oświetlacza (np. symulacja światła dziennego D65)
    • Kąt obserwatora (zwykle 2 lub 10 stopni standardowego obserwatora)
    • Geometria pomiarowa
    • Włączenie/wyłączenie składnika odblaskowego
    • Wielokątowy pomiar powłok udarowych.

Parametry te zapewniają spójność wyników uzyskiwanych w różnych laboratoriach i u różnych dostawców.

Norma Ford FLTM BI 109 ma kluczowe znaczenie dla rozwoju i produkcji samochodów z następujących powodów:

  • Spójność marki: Nawet drobne różnice w kolorze tapicerki wewnętrznej lub farby zewnętrznej mogą mieć wpływ na postrzeganą jakość i tożsamość marki.
  • Kontrola dostawców: Zapewnia wspólny globalny punkt odniesienia, gwarantujący spójny wygląd materiałów dla dostawców i fabryk Forda.
  • Weryfikacja starzenia i trwałości: Materiały muszą zachować swój akceptowalny kolor po spełnieniu następujących warunków:
    • Narażenie na promienie UV
    • starzenie cieplne
    • Narażenie chemiczne
    • Cykle zużycia i czyszczenia
  • Zmniejsza subiektywne rozbieżności: Łącząc te elementy, zmniejsza rozbieżności między zespołami ds. jakości dostawcy i producenta oryginalnego sprzętu.
    • Pomiar instrumentalny
    • Kontrolowana ocena wizualna

Normę Ford FLTM BI 109 często stosuje się w połączeniu z innymi normami dotyczącymi wyglądu, takimi jak:

  • Ford FLTM BI 110: Pomiar połysku powierzchni lakierowanych.
  • Seria Ford FLTM BI 009: Różne testy wyglądu i trwałości.
  • Normy Ford FLTM BU: testy klejenia i łączenia.

Normy te łącznie zapewniają spójność wizualną materiałów stosowanych w motoryzacji.

Podsumowując, norma Ford FLTM BI 109 to fundamentalna metoda jakości w motoryzacji, stosowana do sprawdzania i oceny spójności koloru. W unikalny sposób łączy ona następujące elementy:

  • Rygorystyczne metody pomiaru koloru w laboratorium (Ford FLTM BI 109-02)
  • Inspekcja okiem ludzkim przy kontrolowanym oświetleniu (Ford FLTM BI 109-01)

Gwarantuje to również, że percepcja wizualna pozostanie ostatecznym kryterium akceptacji w systemie jakości wyglądu Forda.

Nasza organizacja, z kompetentnym i doświadczonym zespołem, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie oferujemy również usługi testowe zgodne z normą Ford FL™ BI 109.

WhatsApp