KIA MS210-06 Części formowane z tworzywa sztucznego - do użytku na zewnątrz

Norma „KIA MS210-06 Części formowane z tworzyw sztucznych – Zastosowanie na zewnątrz”, opracowana przez Hyundai-Kia Motors Corporation, najstarszą firmę produkującą pojazdy mechaniczne w Korei, opisuje procedurę badania właściwości użytkowych formowanych tworzyw sztucznych stosowanych w zewnętrznych elementach wykończeniowych samochodów. W przypadku części plastikowych komory silnika obowiązuje norma „KIA MS210-12 Części plastikowe formowane – zastosowanie w komorze silnika”.

Instrukcje rysunkowe dla użytych części znajdują się w tabeli zatytułowanej „Typy i symbole” podanej w normie, na podstawie właściwości odporności na ciepło i statusu testu odporności na cykle cieplne (status pojazdu i status części).

Zgodnie z tą normą, badanie odporności na cykle termiczne należy przeprowadzać w warunkach panujących w pojeździe (w tym zakresie stosuje się normę „KIA MS210-05 Części formowane z tworzyw sztucznych – do użytku w pomieszczeniach”).

Oczekuje się, że wymagania opisane w niniejszej normie zostaną spełnione. Wymagania dotyczące każdej istotnej części oceniane są w ramach umowy kontrolnej.

Jeśli chodzi o wymagania ogólne, odcień koloru powinien mieścić się w standardowym zakresie próbek przy jasnym świetle naturalnym. Powierzchnia części nie powinna mieć żadnych wad, nierównomiernego połysku, nadpaleń słonecznych, nadmiernych linii spawania, smug, porów, uszkodzeń związanych z przyczepnością i innych wad.

Części należy testować metodami szczegółowo opisanymi w niniejszej normie i muszą one spełniać wymagania zawarte w tabeli zatytułowanej „Elementy testowe i wymagania” podanej w normie.

Jeżeli nie ma możliwości przeprowadzenia testów pojazdu, testy można przeprowadzić w rzeczywistych warunkach pojazdu, a warunki testu można podać w raporcie. Wyniki testów pojazdu mają pierwszeństwo przed wszystkimi innymi wynikami.

Jeżeli nie jest możliwe przeprowadzenie badania za pomocą promieniowania podczerwonego, w przypadku prostych części konstrukcyjnych badanie przeprowadza się na pojedynczych elementach. Części charakteryzujące się dużymi różnicami temperatur wewnętrznych i zewnętrznych lub dużymi różnicami temperatur górnych i dolnych należy testować za pomocą promieni podczerwonych. Zespół reflektorów/lamp tylnych, zespół zderzaka, zespół lusterek i podobne części to części charakteryzujące się różną różnicą temperatur wewnątrz i na zewnątrz. Spojlery tylne i podobne części to części charakteryzujące się różną różnicą temperatur pomiędzy górną i dolną częścią.

Jeżeli wyniki testów różnią się od siebie, należy omówić z inżynierami projektowymi i działem kontroli jakości metody udoskonalenia, biorąc pod uwagę warunki temperaturowe części w terenie.

Tabela zatytułowana „Elementy testowe i wymagania” definiuje szczegółowe wymagania na następujących zasadach:

• Odporność na cykl cieplny
• Odporność na czynniki atmosferyczne
• Odporność na wibracje
• Wodoodporność
• Odporność chemiczna
• Odporność na uderzenia
• Odporność na zarysowania
• Odporność na zanieczyszczenia
• Metale ciężkie i substancje szkodliwe

Standardowe warunki laboratoryjne do przeprowadzania testów to temperatura 23 stopnie plus/minus 2 stopnie i wilgotność względna 50 procent plus/minus 5 procent. Próbki należy wybierać spośród produktów gotowych lub ich odpowiedników wyprodukowanych w takich samych warunkach, jak części produkowane seryjnie. Próbki testowe należy przechowywać w standardowych warunkach laboratoryjnych przez 48 godzin. Tylko w przypadku testu odporności na cykle ciepła i wilgotności oraz testu odporności na wibracje, części należy montować zgodnie z rysunkiem.

Metody badań opisane w tej normie obejmują:

• Badanie odporności na cykle termiczne: Badanie należy powtórzyć 3 razy, chyba że podano inaczej. Pod względem odporności cieplnej temperatura powierzchni części powinna być zgodna z rysunkiem. Odporność na zimno powinna wynosić minus 40 stopni plus/minus 2 stopnie dla wszystkich części. Odporność na wilgoć powinna wynosić 50 stopni plus/minus 2 stopnie temperatury i 90 procent wilgotności względnej (lub więcej) dla wszystkich części. Jeżeli nie jest możliwe podłączenie termopary bezpośrednio do elementu w miejscu podłączenia licznika ciepła, termoparę podłącza się do tego samego panelu materiałowego i umieszcza w obszarze pomiarowym. Po trzech cyklach sprawdzana jest jakość powierzchni i funkcjonalność części. Odstępy i wyrównanie określa się zgodnie z tabelą podaną w .
• Test odporności na warunki atmosferyczne
  • Badanie z wystawieniem na działanie powietrza zewnętrznego: Próbki umieszczane są w kierunku południowym, a kąt nachylenia instrumentu badawczego dostosowywany jest do szerokości geograficznej obszaru testowego. Okres testowy ustalono na 12 miesięcy, odstęp 24 miesięcy zgodnie z instrukcją rysowania. Po napromieniowaniu próbka jest czyszczona neutralnym detergentem w celu usunięcia oleju, a pozostała wilgoć w próbce zostaje usunięta. Używa się co najmniej trzech próbek testowych i podaje wartości średnie.
  • Badanie odporności na sztuczne warunki atmosferyczne: Do badania używa się miernika pogodowego Weather-o-meter i łuku ksenonowego, zgodnie ze specyfikacją podaną w tej normie. Po napromieniowaniu próbkę czyści się neutralnym detergentem w celu usunięcia oleju, stosuje się dmuchawę powietrza i usuwa pozostałą wilgoć z próbki. Należy użyć co najmniej trzech próbek testowych i podać wartości średnie.
• Badanie odporności na wibracje: Badanie to powinno być zgodne z normą „JIS D 1601 Metody badania wibracji części samochodowych”, Klasa 1, Typ A. Ruch powinien odbywać się w górę i w dół przez 4 godziny, w lewo i w prawo przez 2 godziny oraz do przodu i do tyłu przez 2 godziny przy określonej częstotliwości i prędkości wibracji. Następnie wszelkie zmiany są weryfikowane. Test ten wykonuje się co najmniej raz.
• Test odporności na wodę: próbkę zanurza się w kąpieli wodnej o temperaturze 240 stopni plus/minus 40 stopnie na 2 godzin, a następnie powierzchnię myje się wodą. Do suszenia stosuje się sprężone powietrze, które przez 1 godzinę utrzymuje się w warunkach określonych w niniejszej normie. Sprawdzane są wszelkie przebarwienia i wady powierzchni (np. pęcherzyki). Możliwe jest również wykorzystanie do tego testu części zmontowanej. Test ten wykonuje się co najmniej trzy razy.
• Badanie odporności chemicznej: W tabeli podano rodzaje stosowanych substancji chemicznych i ich nazwy handlowe. Do wszystkich formowanych produktów, z wyjątkiem soczewek lamp, stosuje się dwie metody testowania: test przecierania i test plam.

Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych prac testowych, pomiarowych, analitycznych i oceniających świadczonych na rzecz przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi testowania zgodne z normą „KIA MS210-06 Elementy formowane z tworzyw sztucznych – Zastosowanie na zewnątrz”.