Norma „Fiat 50184 Wymagania dotyczące badań środowiskowych materiałów niemetalowych (farb, emalii itp.)”, opracowana przez Fiat Chrysler Automobiles (FCA) (obecnie Stellantis), włosko-amerykańską firmę motoryzacyjną, opisuje następujące cztery metody:
Celem niniejszej normy jest zdefiniowanie metod i urządzeń do badań środowiskowych oraz określenie obszarów zastosowania różnych badań środowiskowych. Niniejsza norma zastępuje normy 50472, 50474 i 50514 oraz normę 50413.
Metoda ta jest powszechnie stosowana do charakteryzacji materiałów stosowanych we wnętrzach i tapicerce samochodowej, szczególnie tam, gdzie przed dopuszczeniem do produkcji konieczna jest weryfikacja odporności na starzenie środowiskowe lub mechaniczne. Głównym celem tej metody jest ocena zachowania się materiału lub komponentu w określonych warunkach testowych.
W zależności od rodziny komponentów i poziomu rewizji metoda A jest na ogół kojarzona z następującymi ocenami:
Metoda ta pozwala określić, czy dany element zachowa wymagane właściwości przez cały przewidywany okres eksploatacji pojazdu.
Metoda A normy Fiat 50184 ma zastosowanie w następujących przypadkach:
Testy te są szczególnie ważne w przypadku następujących czynników, na które narażone są elementy przedziału pasażerskiego:
Przygotowanie próbek: Niniejsza norma określa wymiary próbek, wymagania dotyczące kondycjonowania, procedury czyszczenia, wymagania dotyczące wstępnego starzenia oraz liczbę próbek. Kondycjonowanie zazwyczaj przeprowadza się w kontrolowanym środowisku laboratoryjnym, takim jak:
Procedura testowa: Metoda A ogólnie opisuje następujące zagadnienia:
W zależności od zastosowania procedura obejmuje następujące czynności:
Kryteria oceny: Po przeprowadzeniu testu komponenty są badane pod kątem następujących aspektów:
Pomiary obejmują:
Metoda ta służy do oceny trwałości i wydajności materiałów, powłok, elementów wykończeniowych lub części samochodowych w określonych warunkach środowiskowych i eksploatacyjnych. Głównym celem tej metody jest określenie, czy materiał lub element zachowa swoje właściwości po poddaniu go określonym warunkom naprężenia.
Metoda ta pozwala na identyfikację podzespołów, które mogą przedwcześnie ulec awarii w rzeczywistych warunkach serwisowania pojazdów.
Metoda B normy Fiat 50184 ma zastosowanie w następujących przypadkach:
Metoda ta pozwala ocenić odporność na następujące czynniki:
Metoda B ma na celu symulację trudniejszych lub bardziej odmiennych warunków pracy niż metoda A.
Przed przeprowadzeniem badań próbki przygotowuje się w kontrolowanym środowisku laboratoryjnym, zazwyczaj w następujących warunkach:
Metoda ta polega zazwyczaj na poddaniu próbek kontrolowanym warunkom stresu, takim jak:
Czas ekspozycji może się wahać od kilku godzin do kilku dni, w zależności od rodzaju komponentu.
Po wystawieniu na działanie substancji chemicznej składniki ocenia się pod kątem następujących aspektów:
Pomiary obejmują:
Celem tej metody jest sprawdzenie, czy materiały lub komponenty samochodowe są w stanie wytrzymać określone obciążenia środowiskowe i eksploatacyjne bez niedopuszczalnej degradacji. Metoda ta została zaprojektowana w celu oceny następujących cech:
Metodę C często stosuje się, gdy komponenty muszą zostać zweryfikowane w bardziej wymagających lub alternatywnych warunkach testowych niż te określone w metodach A i B.
Metodę C można stosować do szerokiej gamy materiałów wykończeniowych i wnętrz samochodowych, w tym:
Podczas eksploatacji pojazdu podzespoły samochodowe są stale narażone na trudne warunki środowiskowe. Niniejsza metoda ma na celu symulację następujących warunków:
Symulacje te pomagają inżynierom przewidywać zachowanie usług w warunkach rzeczywistych.
W odniesieniu do procesu przygotowywania próbek norma ta określa ogólnie następujące kwestie:
Kondycjonowanie przeprowadza się zazwyczaj w następujących warunkach laboratoryjnych:
Metoda C obejmuje jeden lub więcej z następujących warunków stresowych:
Czas ekspozycji zależy od kategorii komponentu i wymagań.
Po przeprowadzeniu testów komponenty są sprawdzane pod kątem oznak pogorszenia jakości, takich jak:
Metody oceny obejmują:
Celem tej metody jest sprawdzenie, czy materiał lub komponent zachowuje akceptowalne parametry i wygląd po poddaniu go określonym warunkom testowym. Metoda ta ma na celu ocenę następujących aspektów:
Metodę tę stosuje się zazwyczaj, gdy komponenty muszą zostać poddane walidacji w warunkach symulujących długotrwałe użytkowanie pojazdu. Metodę tę można zastosować do wielu elementów wyposażenia wnętrza i wykończenia samochodów, w tym:
Metoda D ma na celu odtworzenie następujących typów naprężeń:
Warunki te pomagają inżynierom przewidzieć długoterminową trwałość materiałów przed rozpoczęciem produkcji.
Norma ta zazwyczaj opisuje następujące kwestie dotyczące procesu przygotowywania próbek:
Kondycjonowanie zwykle odbywa się w następujących warunkach:
Zapewnia to spójność i powtarzalność wyników.
Metoda ta polega na wystawieniu na działanie jednego lub większej liczby kontrolowanych warunków stresowych, takich jak:
Czas i intensywność ekspozycji zależą od kategorii i wymagań komponentu.
Po przeprowadzeniu testów próbki są badane pod kątem oznak pogorszenia jakości, takich jak:
Metody oceny obejmują:
Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe zgodne z normą Fiat 50184.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
