Metoda badania właściwości przyczepności folii lakierniczej Toyota TSH1503G

W normie „Toyota TSH1503G Test method for the adhezyjne właściwości powłoki lakierniczej” opracowanej przez producenta pojazdów Toyota opisana jest procedura określania siły przyczepności lakierów samochodowych.

Przyczepność powłoki odnosi się do silnego wiązania pomiędzy powłoką a podłożem materiału. Większość powłok musi tworzyć silne wiązanie i przylegać do podłoża przez długi czas po utwardzeniu i zakończeniu tworzenia powłoki. Tworzenie filmu odgrywa ważną rolę w przyczepności. Różne czynniki, takie jak skurcz i ciśnienie, wpływają na tworzenie się powłoki po utwardzeniu. Siła wiązania powłoki z podłożem zależy od następujących właściwości materiału:

• Przyczepność: Siła wiązania kleju z powierzchnią podłoża
• Kohezja: Siła wiązania pomiędzy spójnymi cząstkami

Przyczepność jest jedną z kluczowych właściwości w przemyśle farb i powłok. Zapewnia trwałe przyleganie warstwy lub powłoki farby do podłoża, szczególnie w warunkach agresywnych. Charakter przyczepności jest bezpośrednio powiązany z trwałością i jakością powłoki. Kluczowymi elementami regulującymi przyczepność powłok do podłoża są:

• Interfejs powłoki podłoża
• Skład powłok
• Tworzenie się filmu (musi być takie, aby powierzchnia styku była jak najmocniejsza)

Według jednej z teorii dwa materiały sklejają się ze sobą pod wpływem sił grawitacyjnych. Siły te istnieją pomiędzy cząsteczkami powierzchniowymi i przylegają do ich powierzchni międzyfazowych. Są to siły międzycząsteczkowe. Wytworzone siły powierzchniowe definiuje się jako siły wtórne. Aby te siły mogły się rozwinąć, cząsteczki barwnika muszą mieć ścisły kontakt molekularny z powierzchnią podłoża.

Oddziaływania kwasowo-zasadowe i wiązania wodorowe mogą również przyczyniać się do wewnętrznych sił adhezji. Aby uzyskać dobrą absorpcję, ważne jest zapewnienie stałego kontaktu pomiędzy powłoką farby a klejonym materiałem.

Badanie krzyżowe, opisane w normie Toyota TSH1503G, to metoda określania odporności farb i powłok na oddzielenie od podłoża za pomocą narzędzia wnikającego w podłoże poprzez wycięcie w powłoce wzoru siatki pod kątem prostym.

Dzięki tej metodzie możliwe jest wykonanie szybkiego testu pozytywnego/negatywnego. Podczas badania układu wielowarstwowego można określić odporność na rozdzielanie się różnych warstw. Podczas wykonywania tego badania wykonuje się nacięcie w kształcie kratki na powierzchni co najmniej 10 x 10 cm za pomocą noża lub odpowiedniego noża metalowego, aż do dolnej warstwy. Wykonuje się równomiernie rozmieszczone nacięcia (8-10 mm) w poziomie i w pionie, aby utworzyć wzór siatki na powierzchni obszaru testowego. Na miejsce cięcia nakłada się taśmę klejącą i energicznie ją usuwa. Obszar jest obserwowany w celu ustalenia wyniku.

Przyczepność klasyfikuje się według norm w następujący sposób:

• ISO 0: Krawędzie wycięć są całkowicie gładkie, żaden z kwadratów siatki nie jest oddzielony. Powierzchnia nadaje się do malowania po niezbędnych przygotowaniach.
• ISO 1: Małe płatki powłoki są odrywane na przecięciach nacięć, wpływa to na 5% powierzchnię nacięcia. Powierzchnia nadaje się do malowania po niezbędnych przygotowaniach.
• ISO 2: Małe płatki powłoki oddzielone na przecięciach nacięć wzdłuż krawędzi, z obszarem nacięcia wynoszącym 5–15%. Powierzchnia nadaje się do malowania po niezbędnych przygotowaniach.
• ISO 3: Farba częściowo lub całkowicie łuszcząca się wzdłuż krawędzi lub niektórych ram częściowo lub całkowicie oddzielona, ​​z dotkniętym obszarem przekroju poprzecznego od 15 do 35 procent. Przed malowaniem na siatkę nakłada się podkład wiążący i utrwalający, a po wyschnięciu badanie powtarza się w celu oceny przyczepności. Jeśli wartości się poprawią, powierzchnię można pomalować po nałożeniu warstwy utrwalającego podkładu. W przeciwnym razie część lub całość powierzchni zostanie zeskrobana przed ponownym malowaniem.
• ISO 4: Farba odpadła w postaci dużych pasków wzdłuż krawędzi nacięć lub niektóre kwadraty zostały częściowo lub całkowicie oddzielone, co dotyczy obszaru przekroju poprzecznego wynoszącego od 35 do 65 procent. Przed malowaniem powierzchnię należy częściowo lub całkowicie zeskrobać.
• ISO 5: Dowolny stopień łuszczenia nie mieszczący się w klasyfikacji ISO 65, w którym oddzielona farba przekracza 4 procent powierzchni przekroju poprzecznego. Przed malowaniem powierzchnię należy całkowicie zeskrobać.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla firm z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania określone w normie „Toyota TSH1503G Metoda testowa właściwości przyczepności powłoki lakierniczej”, z przeszkolonym i doświadczonym personelem oraz zaawansowany sprzęt technologiczny.