VW PV 3378 Badanie przyczepności elementów kompozytowych gumowo-metalowych i/lub gumowo-plastikowych w celu oceny połączenia klejowego w zależności od materiałów

Norma VW PV 3378 „Badanie przyczepności elementów kompozytowych gumowo-metalowych i/lub gumowo-plastikowych w celu oceny połączenia klejowego materiałów - Określanie wytrzymałości na pękanie, ocena wzoru pękania i odporności w warunkach wilgotnego ciepła”, opracowana przez firmę motoryzacyjną Volkswagen, opisuje procedurę oceny zespołów poprzez porównanie przyczepności, odporności układu klejowego w warunkach wilgotnego ciepła (odporności na hydrolizę) i zachowania się zespołu podczas starzenia w jego nowym stanie.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Wytrzymałość na zerwanie: Odnosi się do maksymalnej siły przyłożonej do elementu kompozytowego gumowo-metalowego lub gumowo-plastikowego, aż do jego całkowitego pęknięcia lub rozerwania. Siłę przykłada się za pomocą uniwersalnego urządzenia testującego.
• Podłoże (wzmocnienie): Materiał nośny dla elementów kompozytowych z gumy. Może być wykonany z metalu lub tworzywa sztucznego. Podłoża są zazwyczaj pokryte powłokami (takimi jak warstwy fosforanujące lub pasywujące).
• Podkład: W dwuwarstwowym systemie klejowym podkład jest warstwą podkładową o wyglądzie szarego koloru, która stanowi bazę klejącą (nakrętkę).
• Nakrętka: W dwuwarstwowym systemie klejącym nakrętka stanowi wizualnie czarną warstwę pośrednią, która tworzy wiązanie klejowe pomiędzy wkładką a elastomerem.
• Cement: W jednowarstwowym systemie klejowym cement działa jako aktywny klej, wiążąc podłoże z elastomerem w sposób adhezyjny.

Norma VW PV 3378 definiuje trzy metody badań służące do określania przyczepności elementów kompozytowych gumowych:

• Metoda A (ściskanie) Badanie wytrzymałości połączeń tulejowo-tulejowych: Określenie siły pękania i charakterystyki powierzchni pęknięcia (miejsca i rodzaju pęknięcia). Obciążenie połączenia do momentu wystąpienia pęknięcia za pomocą uniwersalnej maszyny wytrzymałościowej.

Przykładami są połączenia U, D, S, O, gumowe tuleje do drążków stabilizatora oraz połączenia wahacza (mała tuleja i duże połączenie okrągłe). W tych elementach wzmocnienie zapewnia rdzeń, ewentualnie tuleja zewnętrzna, a w niektórych przypadkach jedna lub więcej tulei pośrednich.

• Metoda B (rozciąganie) Wydajność połączeń silnika i przekładni: Określenie siły pękania i charakterystyki powierzchni pęknięcia (miejsca i rodzaju pęknięcia). Obciążenie połączenia do momentu wystąpienia pęknięcia za pomocą uniwersalnej maszyny wytrzymałościowej.

Te gumowo-kompozytowe elementy są wzmocnione metalowymi lub plastikowymi wspornikami, zazwyczaj z dwoma lub więcej różnymi punktami mocowania do silnika, obudowy lub skrzyni biegów. W zależności od konstrukcji, stosowane są zarówno elastomerowe obudowy wsporników, jak i gumowe ograniczniki/ograniczniki przestrzeni, które różnią się pod względem zastosowania.

• Metoda C (test szczypcami, test odrywania): Ręczne obciążanie elementu kompozytowego gumowo-metalowego lub gumowo-plastikowego przy użyciu środków mechanicznych (np. szczypiec) aż do wystąpienia pęknięcia, a następnie obserwacja cech powierzchni pęknięcia (miejsce i rodzaj pęknięcia).

Metodę tę stosuje się do badania elementów kompozytowych z gumy, metalu lub gumy i tworzywa sztucznego, których nie można zidentyfikować za pomocą metody A lub metody B. Metodę C należy wybrać, jeśli ze względu na konstrukcję części, geometrię lub miejsce montażu uniwersalna maszyna wytrzymałościowa nie może przyłożyć siły obciążenia powodującej pęknięcie.

Przykładami są części z bardzo cienkimi gumowymi gąsienicami, części o bardzo skomplikowanej i czasami asymetrycznej geometrii, części ze wzmocnieniami umieszczonymi bardzo blisko rdzenia metalowego oraz części o stosunkowo małych wymiarach (np. pierścienie enkodera, nasadki uszczelniające, gumowe tarcze i podkładki, gumowe ograniczniki/przestrzeni, uszczelki trzonków zaworów oraz dostrojone tłumiki masowe).

W przypadku wszystkich metod, w każdym przypadku należy przetestować co najmniej 5 oddzielnych części. Wymóg ten musi być również spełniony w przypadku części w starszym stanie (po starzeniu cieplnym i wilgotnościowym). Na przykład, do sprawdzenia części w stanie dostawy potrzebnych jest co najmniej 5 części, a do sprawdzenia części po starzeniu cieplnym i wilgotnościowym potrzebnych jest 5 dodatkowych części.

W świecie wysokiego ryzyka, jakim jest produkcja samochodów, gdzie każdy element musi wytrzymać ekstremalne warunki, Volkswagen od dawna jest pionierem w ustalaniu rygorystycznych kryteriów jakości. Norma VW PV 3378 wyróżnia się jako specjalistyczny protokół oceny trwałości materiałów pod wpływem połączonych obciążeń mechanicznych i środowiskowych. Norma ta jest kluczowym narzędziem zapewniającym trwałość i bezpieczeństwo części z tworzyw sztucznych i kompozytów w pojazdach. Odzwierciedla ona zaangażowanie firmy w innowacyjność i niezawodność w branży, w której rośnie zapotrzebowanie na lekkie i trwałe materiały. Wraz z transformacją świata motoryzacji przez pojazdy elektryczne i technologie autonomicznej jazdy, normy takie jak VW PV 3378 nabierają jeszcze większego znaczenia. Normy te zapobiegają awariom, które mogłyby zagrozić bezpieczeństwu pasażerów lub osiągom pojazdu.

Elementy wykończenia deski rozdzielczej, paski zderzaka i uszczelki obudowy akumulatora w różnych modelach muszą przejść standardowy test VW PV 3378, aby mieć pewność, że nie pękną pod wpływem wilgoci i nie doprowadzą do wnikania wody ani osłabienia konstrukcji.

Dla inżynierów, dostawców i entuzjastów norma VW PV 3378 jest świadectwem proaktywnego projektowania w erze zdominowanej przez zmienność klimatu i innowacje materiałowe. W miarę jak VW szybko zmierza w kierunku przyszłości bezemisyjnej, norma ta pozostaje niezbędna, gwarantując bezpieczeństwo każdej jazdy.

Nasza organizacja, z kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, oferując im zaawansowane usługi badawcze oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi badawcze dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „VW PV 3378 Badanie przyczepności elementów kompozytowych gumowo-metalowych i/lub gumowo-tworzywowych w celu oceny wiązania klejowego zgodnie z materiałami”.