EN 1436 Materiały do ​​oznakowania dróg - Wydajność oznakowania dróg i metody badań dla użytkowników dróg

Europejska norma „EN 1436 Materiały do ​​oznakowania dróg – Właściwości oznakowania dróg dla użytkowników dróg i metody badań” opisuje właściwości odblaskowe białych i żółtych oznakowań drogowych dla użytkowników dróg w świetle dziennym lub przy oświetleniu drogowym, odblask w świetle reflektorów pojazdów, kolory oraz odporność na poślizg. Norma ta obejmuje również metody i warunki badań.

Do celów niniejszej normy stosuje się terminy i definicje podane w normie „IEC 60050-845 Międzynarodowy słownik elektrotechniczny (IEV) – część 845: Oświetlenie”, a także następujące definicje:

• (Oznakowanie drogowe) Współczynnik jasności przy oświetleniu rozproszonym wyraża stosunek jasności powierzchni oznakowania drogowego w danym kierunku do oświetlenia w tym obszarze.
• (Oznakowanie dróg) Współczynnik jasności wyraża stosunek jasności oznakowanej powierzchni drogi w danym kierunku do jasności idealnie odbijającego światła rozpraszacza oświetlonego w ten sam sposób.
• (Oznakowanie drogowe) Współczynnik oświetlenia odbitego odnosi się do współczynnika oświetlenia danej powierzchni oznakowania drogowego w kierunku obserwacji przy oświetleniu w powierzchni prostopadłej do kierunku padającego światła.
• (Oznakowanie dróg) wartość testera antypoślizgowości, jakość antypoślizgowości mokrej nawierzchni jest mierzona poprzez pocieranie gumowego ślizgacza o tę nawierzchnię z małą prędkością.
• Okres użytkowania oznakowania drogowego oznacza okres, w którym oznakowanie drogowe spełnia wszystkie wymagania dotyczące parametrów użytkowych dla klas pierwotnie określonych przez zarządcę dróg.
• Oznakowanie strukturalne odnosi się do oznakowania drogi ze strukturą na powierzchni, bez obszarów oznakowania drogi o regularnych wymiarach i płaszczyźnie. Struktury można tworzyć na podstawie wzorów, profili, losowej tekstury lub innych cech.
• Oznakowanie drogowe typu I odnosi się do oznakowań drogowych, które nie posiadają specjalnych cech mających na celu zwiększenie odblasku w warunkach mokrych lub deszczowych.
• Oznakowanie drogowe typu II odnosi się do oznakowań drogowych ze specjalnymi cechami, mającymi na celu zwiększenie odblasku w warunkach mokrych lub deszczowych.
• Współrzędne chromatyczności (x, y) odnoszą się do współrzędnych na diagramie chromatyczności przestrzeni barw CIE 1931.

Wymagania określone w niniejszej normie odnoszą się do parametrów użytkowych znaków drogowych przez cały okres ich użytkowania. Wymagania wyrażone są za pomocą różnych parametrów, reprezentujących różne aspekty funkcjonowania znaków drogowych, a w przypadku niektórych z nich, wzrastające klasy funkcjonowania.

Czas trwania funkcjonalnego oznakowania drogi zależy od tego, czy oznakowanie ma charakter krótkotrwały czy długotrwały, czy też występuje na nim ruch (np. symbole na jezdni w porównaniu do ciągłych linii krawędziowych), natężenia ruchu, chropowatości nawierzchni drogi oraz lokalnych warunków, takich jak stosowanie opon z kolcami w niektórych krajach.

Zajęcia umożliwiają nadanie różnym aspektom oznakowania dróg różnych priorytetów, zależnie od konkretnych warunków. Wysokie klasy wydajności nie zawsze mogą być osiągnięte jednocześnie dla dwóch lub więcej z tych parametrów. Przykładowo oznakowanie drogi może zawierać osadzone w nim szklane kuleczki lub kruszywo antypoślizgowe, mające na celu uzyskanie wysokiego poziomu odblaskowości lub klasy antypoślizgowości. Ogólnie rzecz biorąc, nie można jednocześnie osiągnąć wysokiej klasy odblaskowości i odporności na poślizg. Ponadto wybór klas wydajności oznacza kompromis pomiędzy potrzebami kierowców a kosztami zapewnienia wydajności.

W przypadku odporności na poślizg nacisk kładzie się niekiedy na oznakowanie drogi, które pokrywa znaczną część powierzchni ruchu, takie jak przejścia dla pieszych, strzałki, oznaczenia krzyży, tekst i symbole. Dlatego też wybór klas wydajności powinien zostać określony w krajowych specyfikacjach przetargowych lub innych przepisach krajowych po należytym rozważeniu wszystkich aspektów. W niektórych krajach nie da się utrzymać wymaganych klas wydajności w ograniczonym okresie roku, gdy oznakowanie dróg może się pogorszyć z powodu obecności wody, kurzu, błota itp.

Współczynnik odbicia w świetle dziennym lub w oświetleniu ulicznym mierzy się albo współczynnikiem oświetlenia przy oświetleniu rozproszonym, mierzonym w kierunku ruchu, zgodnie z tą normą, albo współczynnikiem oświetlenia. Oba te parametry mierzą jasność znaku drogowego widzianego w typowym lub średnim świetle dziennym lub w oświetleniu ulicznym. Zasadnicza różnica leży w kierunkach obserwacji . Współczynnik oświetlenia przy oświetleniu rozproszonym odpowiada dość dużej odległości obserwacji, podczas gdy współczynnik oświetlenia odpowiada obserwacji z bliskiej odległości. Pomiar współczynnika oświetlenia przy oświetleniu rozproszonym jest uważany za bardziej odpowiedni do oceny widoczności takich znaków drogowych w świetle dziennym lub w oświetleniu ulicznym.

Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście świadczone są również usługi badawcze dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „EN 1436 Materiały do ​​oznakowania dróg – Właściwości użytkowe oznakowania dróg i metody badań dla użytkowników dróg”.