
Norma „GMW 14333 Odporność na paliwo materiałów i komponentów zewnętrznych pojazdów samochodowych”, opracowana przez General Motors Worldwide (GMW), obejmuje procedurę badań technicznych służącą do oceny odporności materiałów i komponentów zewnętrznych pojazdów na działanie paliw. Norma ta dotyczy w szczególności malowanych tworzyw sztucznych, formowanych tworzyw kolorowych, powłok i innych elementów zewnętrznych, które mogą mieć kontakt z benzyną lub innymi paliwami samochodowymi podczas eksploatacji pojazdu, konserwacji lub przypadkowego rozlania paliwa.

Głównym celem normy GMW 14333 jest określenie wpływu paliw samochodowych na materiały i podzespoły zewnętrzne pojazdów. Zewnętrzne części pojazdów mogą być narażone na działanie paliwa na różne sposoby:
Narażenie na działanie paliwa może powodować różne formy degradacji, w tym:
Norma GMW 14333 określa kontrolowaną procedurę laboratoryjną, która pozwala określić, czy materiał lub element może zachować wymagany wygląd i właściwości użytkowe po wystawieniu na działanie paliwa. Norma ta jest przeznaczona przede wszystkim dla zewnętrznych materiałów i elementów samochodowych, które mogą mieć kontakt z paliwem. Typowe zastosowania obejmują:
Niniejsza norma identyfikuje lakierowane lub formowane elementy pojazdów w kolorze, szczególnie te znajdujące się w obszarach potencjalnie narażonych na działanie paliwa, jako zastosowania krytyczne. Badania odporności na paliwo są zazwyczaj uwzględniane w wymaganiach eksploatacyjnych dla lakierowanych elementów z tworzyw sztucznych. Jednak dokładne wymagania dotyczące części i akceptacji są zazwyczaj określane na podstawie odpowiedniej specyfikacji, rysunku, specyfikacji materiałowej lub wymagań technicznych General Motors.
Norma GMW 14333 wykorzystuje zasadę kontrolowanej ekspozycji próbek badawczych na odpowiednie paliwo samochodowe lub określony płyn badawczy. Ogólna zasada jest następująca: próbka jest kondycjonowana – ekspozycja na paliwo – wielokrotna ekspozycja – dopuszcza się regenerację/regenerację – próbka jest badana i oceniana. Procedura ta opiera się na ocenie materiału po wielokrotnych krótkotrwałych zanurzeniach lub, w zależności od określonej metody, po ciągłej ekspozycji na paliwo. Jest to istotne, ponieważ materiał może wytrzymać krótkotrwały kontakt z paliwem, ale ulec degradacji po wielokrotnej ekspozycji.
Norma GMW 14333 definiuje różne możliwe podejścia testowe:
W przypadku powłok organicznych, po piątym zanurzeniu przeprowadza się również pośrednią ocenę twardości, stosując odpowiednią procedurę pomiaru twardości paznokciem. Następnie ekspozycja jest kontynuowana do zakończenia określonych cykli.
Po wystawieniu na działanie czynników chemicznych próbki są poddawane regeneracji i następnie oceniane.
Norma ta określa, że badania należy przeprowadzać w temperaturze około 23 stopni plus/minus 5 stopni, chyba że odpowiednie wymagania wyraźnie stanowią inaczej. Kontrola temperatury jest istotna, ponieważ interakcje paliwa z materiałem mogą się znacząco zmieniać wraz z temperaturą.
W miarę możliwości testowane są kompletne komponenty produkcyjne. Jednakże, gdy rozmiar, geometria lub konfiguracja komponentu uniemożliwiają przeprowadzenie pełnego testu, można wyciąć z niego reprezentatywne fragmenty. Krawędzie cięcia są odpowiednio maskowane, aby zapobiec przedostawaniu się paliwa z obszarów, które normalnie nie byłyby widoczne w gotowym komponencie. W przypadku powłok organicznych można również stosować specjalnie przygotowane panele testowe. Niniejsza norma definiuje panele reprezentatywne o przybliżonych wymiarach: 250 mm plus/minus 5 mm x 20 mm plus/minus 2 mm x 1 mm plus/minus 0,5 mm, z podłożem odpowiadającym celowi produkcyjnemu. Ta zasada celu produkcyjnego jest istotna, ponieważ panele laboratoryjne muszą jak najwierniej odzwierciedlać rzeczywisty system podłoże/powłoka.
Jedną z kluczowych cech normy GMW 14333 jest wymóg, aby płyn badawczy odpowiadał środowisku paliwa właściwemu dla danego zastosowania. Najnowsze wersje tej normy odnoszą się do konkretnych składów paliwa oraz powiązanych norm dotyczących jego przygotowania i charakterystyki. Poprzednia wersja opisuje również konkretną recepturę paliwa testowego zawierającą następujące składniki:
Prawidłowe kondycjonowanie próbek testowych jest istotne, ponieważ nowo wyprodukowane powłoki, formowane tworzywa sztuczne, kleje i inne materiały mogą jeszcze nie osiągnąć zamierzonych właściwości końcowych. Norma ta określa minimalne czasy przetrzymywania dla poszczególnych próbek. Wymagania te pomagają zapewnić, że test mierzy odporność materiału na paliwo, a nie tylko skutki niepełnego utwardzenia lub stabilizacji.
Celem oceny narażenia po wystawieniu paliwa na działanie czynników chemicznych jest ustalenie, czy wystawienie paliwa na działanie czynników chemicznych doprowadziło do niedopuszczalnego pogorszenia jakości. W zależności od materiału i specyfikacji, obserwacje mogą obejmować:
Konkretne kryteria dopasowania/niezgodności są na ogół ustalane zgodnie ze specyfikacją danego komponentu lub materiału.
Odporność na paliwo jest szczególnie ważna w przypadku zewnętrznych elementów pojazdu, ponieważ może dojść do kontaktu z paliwem, nawet jeśli element nie jest przeznaczony do ciągłego zanurzenia w paliwie. Na przykład, benzyna może przypadkowo zetknąć się z następującymi substancjami podczas tankowania:
Powłoka, która wydaje się akceptowalna w normalnych warunkach środowiskowych, może zmięknąć lub stracić przyczepność po wystawieniu na działanie paliwa. Dlatego norma GMW 14333 pomaga General Motors i jego dostawcom w identyfikacji materiałów, które mogą zachować wymagane właściwości w realistycznych warunkach kontaktu z paliwem.
Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe zgodne z normą GMW 14333.
