Volvo STD 1027-1372 Przyspieszone narażenie na działanie czynników zewnętrznych – test korozji strupów

Norma „Volvo STD 1027-1372 Przyspieszone narażenie na warunki zewnętrzne – test korozji natryskowej”, opracowana przez firmę samochodową Volvo, opisuje metodę badawczą przeznaczoną do stosowania w badaniach korozji systemów obróbki powierzchni. W tej metodzie proces korozji podczas wystawienia na działanie otwartego powietrza przyspiesza się poprzez regularne spryskiwanie badanej próbki roztworem chlorku sodu. Wzór korozji jest podobny do tego, jaki występuje w środowisku słonym.

Jednakże zmiany warunków atmosferycznych mogą mieć wpływ na wynik. Dlatego podczas ekspozycji konieczne jest uwzględnienie powszechnie znanego materiału odniesienia. Systemy i obiekty do obróbki powierzchni, których końcowe zastosowanie nie jest narażone na działanie promieni słonecznych, powinny być chronione przed bezpośrednim działaniem promieni słonecznych podczas wystawienia na działanie promieni słonecznych.

Sprzęt i materiały używane w testach obejmują:

• Stojak testowy zgodny z normą STD 5711,101
• Butelka ze spryskiwaczem (spryskiwacz ogrodowy) zawierająca 5 procent (procent masowy) chlorku sodu w wodzie destylowanej lub dejonizowanej. Jakość chlorku sodu powinna być zgodna z normą STD 423-0010.
• Elementy testowe:
  • Pomalowane panele testowe (1021,5211 x 100 mm) badanego podłoża zgodnie z normą STD 200
  • Komponenty poddane obróbce powierzchniowej (części)

Pokryte farbą elementy testowe są kondycjonowane zgodnie z normą STD 1021,1.

W stosownych przypadkach testy układów scalonych przeprowadzane są na panelach testowych zgodnie z normą STD 1024,7132.

Pomalowane panele testowe są zarysowywane przez powłokę lakierniczą za pomocą specjalnego narzędzia. Rysunka dokonuje się wzdłuż panelu testowego, w odległości 70 mm od krótszego końca panelu testowego. Długość narysowanej linii powinna wynosić 80 mm, a jej szerokość 0,5 mm. Bardzo ważne jest, aby linia była rysowana w ten sam sposób za każdym razem, gdy wykonuje się test.

W stosownych przypadkach rysowane są komponenty. Położenie i długość narysowanej linii są dostosowane do konstrukcji komponentu. Następnie następuje wystawienie na działanie warunków zewnętrznych zgodnie z normą STD 5711,101. Tutaj próbki testowe są spryskiwane 5-procentowym roztworem soli dwa razy w tygodniu. Zimą przed opryskiem próbki testowe należy oczyścić ze śniegu. Czas trwania testu wynosi zazwyczaj sześć miesięcy (chyba że wskazano inaczej). Jeżeli nie można uzyskać ostatecznego wyniku, czas trwania testu wydłuża się o okresy sześciomiesięczne.

Próbki badane są zgodnie z:

• Jeżeli doszło do zarysowania, sprawdza się rozprzestrzenianie się korozji. Nie sprawdza się odległości 15 mm od każdego końca, ponieważ w tym obszarze może dojść do uszkodzenia, co może skutkować uzyskaniem niereprezentatywnej próbki. Na odcinku pomiarowym 50 mm całkowity zasięg korozji jest pokazywany w mm poprzez odjęcie szerokości narysowanej linii od narysowanej linii. Jeśli występuje jakakolwiek utrata przyczepności, niezależnie od korozji lub w jej pobliżu, należy to także odnotować. Wynik podawany jest z dokładnością do 0,5 mm.
• Ocena korozji ogólnej zgodnie z normą STD 5715,102.
• Jeżeli w tych przypadkach wykonano badania odprysków, podano liczbę odprysków powodujących korozję.

Sprawozdanie z testu, które należy sporządzić po zakończeniu testu, powinno zawierać następujące informacje:

• Definicja rodzaju i jakości materiału testowego
• Data rozpoczęcia ekspozycji na warunki zewnętrzne i lokalizacja geograficzna
• Czas trwania testu
• Wynik testu
• Przetestowano zgodnie z normą STD 1027,1372

Kamień korozyjny powstaje w wyniku zewnętrznej korozji stali węglowej. Produkt korozji gromadzi się na powierzchni skorodowanej powierzchni, tworząc kamień korozyjny. W takim przypadku konieczne jest określenie, jaka grubość ścianki pozostaje pod tą powłoką, aby ocenić, czy eksploatacja urządzenia jest bezpieczna. W tym celu wykonuje się badanie korozji strupów.

Jeżeli na odcinku rury znajduje się skorupa, można wykonać badanie radiograficzne tego odcinka w celu pomiaru ilości pozostałego materiału. Jednakże ze względu na wymogi bezpieczeństwa istnieją ograniczenia mocy źródła radioaktywnego. Nie można uzyskać czystych zdjęć z rur o średnicy większej niż 162 mm. Dlatego badanie odporności na korozję strupów zleca się w przypadku występowania osadów w rurach, naczyniach i zbiornikach o większej średnicy.

Oprócz licznych testów, pomiarów, analiz i badań oceniających, które nasza organizacja przeprowadziła dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, zapewnia ona również usługi testowe określone w normie „Volvo STD 1027-1372 Przyspieszone narażenie na warunki zewnętrzne - test korozji parą” przy pomocy wyszkolonej i doświadczonej kadry oraz zaawansowanego technologicznie sprzętu.