Specyfikacja materiałowa Renault D41 1108 - procedura testowa

Norma „Renault D41 1108 Specyfikacja materiałowa - Procedura testowa” opracowana przez francuską firmę samochodową Renault obejmuje procedury dla następujących rodzajów materiałów:

• Materiał do nadwozi (klejenie, uszczelnianie i podobne)
• Zaopatrzenie lakierni (uszczelniacz, UBC i podobne)
• Przycinanie materiałów warsztatowych (klejenie, uszczelnianie i podobne)

Celem tej metody badawczej jest charakterystyka kleju i spoiwa materiałów sieciowalnych, żelujących lub samoschnących w warsztacie nadwoziowym, lakierniczym lub wykończeniowym (uszczelnianie, klejenie, UBC, materiał wiążący i tym podobne).

Stosując tę ​​procedurę, między dwoma wspornikami nakłada się równoległościanową spoinę klejową i w razie potrzeby wypala. Badany element poddawany jest naprężeniom rozciągającym i ścinającym w warunkach czasu i temperatury określonych w dokumentach normatywnych. Połączenie charakteryzuje się naprężeniem i rodzajem zerwania (adhezyjne lub wiążące).

Do głównych materiałów stosowanych w tych testach należą:

• Materiał podpór określony jest w dokumentach normatywnych, a ich geometria w załączniku do niniejszej normy (załącznik A). Powierzchnię przygotowuje się według wskaźników określonych w dokumentach normatywnych.
• Zestaw olejowy wykonany jest z politetrafluoroetylenu (PTFE) o grubości 0,2 mm, 2 mm, 5 mm lub dowolnej grubości określonej w dokumentach normatywnych.
• Zestaw podkładek składa się z aluminium lub stali o tej samej grubości co wsporniki + szczęki mocujące lub wyrównujące.
• Składa się z zespołu śrub 4 mm, odpowiednich podkładek i nakrętek lub innego urządzenia służącego do blokowania podkładki PTFE pomiędzy wspornikami.
• Maszyna napinająca to maszyna posiadająca szczękę samozaciskową, dynamometr i następujące cechy:
  • Szybkość ruchomej szczęki ustawiono na 10 mm/min plus/minus 2 mm/min.
  • Posiada skalę obciążenia od 10 do 1 000 daN, w zależności od rodzaju badanego produktu.
• Łopatka lub najlepiej urządzenie służące do wytłaczania produktu.
• Nóż.
• Piec wentylacyjny służy do wypieku produktów w razie potrzeby. Jego atmosferę można regulować do 250 stopni plus/minus 2 stopnie, w zależności od warunków utwardzania określonych w dokumencie normatywnym.
• W klimatyzowanym pomieszczeniu panuje temperatura 23 stopni plus/minus 2 stopnie i wilgotność względna 50 procent plus/minus 5 procent.
• Aparatura specjalna (wsporniki do szkła)
• Produkt do odtłuszczania podłoży (z wyjątkiem warstwy dosmarowanej) (np. heptan).
• Materiał sieciowalny, żelujący lub samoschnący.

Test powtarza się trzykrotnie w zależności od warunków utwardzania lub suszenia.

Geometria złącza klejowego zależy od sprawdzanego produktu. O ile nie podano specjalnych instrukcji, jego grubość określona w dokumentach normatywnych wynosi:

• Procedura A: 0,2 mm do klejenia produktów (przy zakładce 12,5 mm plus/minus 0,5 mm)
• Procedura B: 2 mm (z zakładką 20 mm plus/minus 0,5 mm) dla produktów o niższych właściwościach mechanicznych
• Procedura C: 2 mm (z zakładką 12,5 mm plus/minus 0,5 mm) dla cienkich produktów do klejenia
• Procedura D: 5 mm dla produktów do klejenia szkła (z zakładką 12,5 mm plus/minus 0,5 mm)

Każdy element testowy przygotowuje się w następujący sposób:

• Wspornik odbiornika, śruby i podkładki instaluje się w sposób pokazany w standardowym dodatku.
• Aby zapobiec tworzeniu się pęcherzyków powietrza w miejscu łączenia, wymaganą ilość produktu osadza się pomiędzy dwoma klinami za pomocą szpatułki lub najlepiej urządzenia do wytłaczania. Włożony koralik powinien mieć kształt okrągły lub trójkątny i po kryciu zawsze powinien pozostać jego nadmiar.
• Zmontowany wspornik umieszcza się na miejscu, dociska do momentu zetknięcia się produktu z podkładkami, tak aby uzyskać niewielki występ na całej szerokości klejenia, zapewniając, że wsporniki są nadal równoległe.
• Zakłada się podkładki i nakrętki, a następnie zespół blokuje się przy użyciu średniej siły.

Otrzymany w ten sposób wycinek do badań i utrzymywany w pozycji poziomej poddaje się pieczeniu lub suszeniu przez okresy określone w dokumentach normatywnych. Po wyschnięciu lub ochłodzeniu nakrętki są usuwane, a śruby i podkładki wysuwane. Po 24-godzinnym spoczynku w klimatyzowanym pomieszczeniu lub po poddaniu jednemu z procesów starzenia określonych w dokumentach normatywnych, próbki do badań czyści się nożem z bocznych nadmiarów kleju spowodowanych lekkim spływaniem lub pęcznieniem podczas gotowania lub suszenia.

Badanie wytrzymałości na ścinanie przeprowadza się w pomieszczeniu lub w dowolnej temperaturze określonej w dokumentach normatywnych według następującej procedury:

• Próbkę do badań mocuje się pionowo i wyśrodkowuje pomiędzy szczękami dynamometru w taki sposób, aby odległość między nimi a krawędziami złącza wynosiła 50 mm. Jeśli nie są dostępne odpowiednie szczęki (do wyrównywania), po stronie połączenia między szczęką a wspornikiem umieszcza się podkładkę. Na przykład w przypadku podpór o grubości 1 mm i złączy o grubości 0,2 mm stosuje się podkładkę o grubości 1,2 mm.
• Badany element ciągnie się aż do pęknięcia.
• Siłę „F” odpowiadającą rozerwaniu odczytuje się na tarczy lub rejestratorze.
• Wszystkie uszkodzone części testowe zostają zachowane.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania określone w normie „Renault D41 1108 Właściwość materiału - Procedura testowa”, z przeszkolonym i specjalistycznym personelem oraz zaawansowanym sprzętem technologicznym .