Wydajność i jakość materiału KIA MS237-12 POM (polioksymetylen)

Norma „KIA MS237-12 Wydajność i jakość materiału POM (polioksymetylen)”, opracowana przez Hyundai-Kia Motors Corporation, najstarszego producenta pojazdów mechanicznych w Korei, opisuje procedurę określania wydajności i jakości materiału polioksymetylenowego (POM) stosowanego w produkcji pojazdów. Materiał ten jest często stosowany we wnętrzach lub w miejscach wskazanych na rysunkach w celu redukcji zapachu. Klasyfikację polioksymetylenu podano w tabeli zatytułowanej „Rodzaje i zastosowania” zamieszczonej w normie:

• Typ A: Uniwersalny (dźwignia HVAC, pedał przyspieszenia, pedał redukcji biegów)
• Typ B: Lekki opór (zapięcie pasa bezpieczeństwa, pokrętło)
• Typ C1: Odporność na uderzenia (20 procent poliuretanu) (klips, elementy złączne)
• Typ C2: Odporność na uderzenia (10 procent poliuretanu) (klips, elementy złączne)
• Typ D: Wysoka płynność (osłona głośnika)

Ogólne wymagania zawarte w niniejszej normie opisano następująco:

• Części wykorzystujące ten materiał muszą spełniać wszystkie wymagania odpowiedniej normy dotyczącej wydajności zespołu.
• Nie należy w niewłaściwy sposób zmieniać składu chemicznego i warunków przetwarzania, które mogą mieć wpływ na jakość części.
• Przed zmianą składu chemicznego materiału należy obowiązkowo skonsultować się z działem materiałów i kontroli jakości.
• Finalne części wykonane z tego materiału muszą być wolne od wad, nierównomiernego połysku, przypaleń, odkształceń, srebrnych smug, pęknięć, nierównomiernego koloru, smug, linii spawania, wgłębień i innych wad.
• Temperatura topnienia powinna być niższa niż 200 stopni, a czas przebywania tworzywa w procesie formowania wtryskowego powinien być krótszy niż 5 minut.

Materiał ten bada się metodami określonymi w normie i musi spełniać warunki podane w tabeli.

Ogólnie rzecz biorąc, standardowe warunki laboratoryjne do przeprowadzania testów wynoszą 23 stopnie plus/minus 2 stopnie temperatury i 50 procent plus/minus 5 procent wilgotności względnej. Próbki są badane na próbkach bezpośrednio po okresie kondycjonowania trwającym co najmniej 48 godziny w standardowych warunkach określonych powyżej, co najmniej 24 godzin po uformowaniu.

W przypadku wskaźnika płynięcia stosuje się następujące normy:

• „ISO 1133 Tworzywa sztuczne – Oznaczanie wskaźnika masowego płynięcia (MFR) i wskaźnika objętościowego płynięcia (MVR) tworzyw termoplastycznych”.
• „ASTM D1238-10 Standardowa metoda badania szybkości płynięcia tworzyw termoplastycznych metodą plastometrii wytłaczania”.

W przypadku ciężaru właściwego stosuje się następujące normy:

• „ISO 1183-1 Tworzywa sztuczne – Metody oznaczania gęstości tworzyw sztucznych niekomórkowych – Część 1: Metoda zanurzeniowa, metoda piknometru cieczowego i metoda miareczkowania”.
• „ASTM D1505-18 Standardowa metoda badania gęstości tworzyw sztucznych oparta na gradiencie gęstości”.

W przypadku wytrzymałości na rozciąganie i wydłużenia stosuje się następujące normy:

• „ISO 527-1 Tworzywa sztuczne – Oznaczanie właściwości wytrzymałościowych na rozciąganie”.

W przypadku danego typu próbki obowiązują następujące standardy:

• „ISO 3167 Tworzywa sztuczne – Wielofunkcyjne próbki do badań” (typ próbki Typ A, prędkość badania 50 mm/min).
• „ASTM D638-14 Standardowa metoda badania właściwości rozciągających tworzyw sztucznych” (typ próbki: Typ 1, prędkość badania: 50 mm/min).

W przypadku wytrzymałości na zginanie i modułu sprężystości stosuje się następujące normy:

• „ISO 178 Tworzywa sztuczne – Oznaczanie właściwości zginających” (wymiary próbki 80,0 × 10,0 × 4,0 mm, rozpiętość 64 mm, prędkość badania: 2 mm/min).
• „ASTM D 790 Standardowe metody badań właściwości zginania tworzyw sztucznych i materiałów elektroizolacyjnych wzmacnianych i niewzmocnionych” (wymiary próbki 127,0 × 12,7 × 6,4 mm, prędkość badania: 30 mm/min).

Odporność na uderzenia metodą Izoda spełnia następujące normy:

• „ISO 180 Tworzywa sztuczne – Oznaczanie udarności metodą Izoda” (typ próbki Typ A, wymiary próbki 80 × 10 × 4,0 mm (z karbem), siła młotka 2,94 J).
• „ASTM D256-23 Standardowe metody badań służące do określania odporności tworzyw sztucznych na uderzenie wahadłem Izoda” (wymiary próbki 63,5 × 12,7 × 6,4 mm (z karbem), siła młotka 2,94 J).

Do pomiaru twardości metodą Rockwella stosuje się następujące normy:

• „ISO 2039-2 Tworzywa sztuczne – Oznaczanie twardości – Część 2: Twardość Rockwella”.
• „ASTM D 785 Standardowa metoda badania twardości Rockwella tworzyw sztucznych i materiałów elektroizolacyjnych” (skala R próbek).

W przypadku temperatury odkształcenia cieplnego obowiązują następujące normy:

• „ISO 75-1 Tworzywa sztuczne – Oznaczanie temperatury ugięcia pod obciążeniem” wielkość próbki 80 × 10 × 4,0 mm, metoda płaska, obciążenie rozciągające: 0,45 MPa)”.
• „ASTM D648-06 Standardowa metoda badania temperatury ugięcia tworzyw sztucznych pod obciążeniem zginającym w położeniu osiowym”, wymiary próbki 127 × 12,7 × 6,4 mm, obciążenie rozciągające 0,45 MPa”.

W zakresie odporności na blaknięcie przestrzegana jest następująca norma:

• „KIA MS210-05 części plastikowe formowane - wnętrze”.

W przypadku lotnych związków organicznych (LZO) przestrzegana jest następująca norma:

• „KIA MS300-55 Metoda testowa do określania emisji lotnych związków organicznych (LZO) z części pojazdu”.

W przypadku spektroskopii w podczerwieni z transformacją Fouriera (FT-IR) stosuje się następującą normę :

• Spektroskopia FTIR: całkowite osłabione odbicie, zakres pomiarowy 4.000 ~ 650 cm-1, liczba skanowań 32-krotna).

W przypadku analizatora termograwimetrycznego (TGA) obowiązują następujące normy:

• „ISO 11358 Tworzywa sztuczne – Termograwimetria (TG) polimerów”.
• „ASTM E1131-08 Standardowa metoda badania składu metodą termograwimetrii” (szybkość nagrzewania 20 stopni/min, zakres temperatur od temperatury pokojowej do 850 stopni).

W przypadku różnicowej kalorymetrii skaningowej (DSC) stosuje się następujące normy:

• „ISO 11357 Tworzywa sztuczne – Różnicowa kalorymetria skaningowa (DSC)”
• „ASTM D3418-21 Standardowa metoda badania temperatur przejścia i entalpii topnienia i krystalizacji polimerów metodą różnicowej kalorymetrii skaningowej” (szybkość nagrzewania i chłodzenia 20 stopni/min).

Dla każdego elementu testowego opisanego w niniejszej normie należy przedstawić raport z testu odpowiedniemu zespołowi ds. materiałów oraz działom kontroli jakości. Przy każdej zmianie materiałów, recyklingu i dostawców konieczne jest przedstawienie i zatwierdzenie raportu z testów.

Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych świadczonych na rzecz przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi testowania zgodne z normą „KIA MS237-12 – parametry i jakość materiału POM (polioksymetylen)”.