Norma „EN ISO 12219 Wnętrze pojazdów drogowych”, która jest normą europejską, a następnie opublikowaną przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), składa się z następujących podrozdziałów opublikowanych pod tym samym tytułem:
Zgodnie z tą normą wykonuje się trzy następujące pomiary:
Aby symulować średnie natężenie promieniowania słonecznego, w całej komorze testowej pojazdu stosuje się stałe natężenie promieniowania. Metoda LZO jest stosowana do pomiaru niepolarnych i lekko polarnych LZO w zakresie stężeń od mikrogramów do kilku miligramów na metr sześcienny. Stosując zasady opisane w tej metodzie, można również analizować niektóre półlotne związki organiczne.
Związki zgodne to związki, które można wychwycić i uwolnić z rurek sorpcyjnych, zgodnie z opisem w normie ISO 16000-6. Należą do nich związki lotne o lotności od n-C6 do n-C16.
Procedura pobierania próbek i analizy formaldehydu i innych związków karbonylowych polega na zebraniu powietrza do wkładów pokrytych 2,4-dinitrofenylohydrazyną (DNPH), a następnie analizie metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej (HPLC) z detekcją absorpcji w ultrafiolecie. Formaldehyd i inne związki karbonylowe można oznaczać w stężeniach od około 1 µg/m³ do 1 mg/m³. Metoda ta ma zastosowanie w samochodach osobowych.
Niniejsza norma zawiera wytyczne dotyczące:
Metoda badawcza określona w niniejszej normie obejmuje procedurę badania przesiewowego na obecność lotnych związków organicznych (LZO), formaldehydu i innych związków karbonylowych z użyciem worków do pobierania próbek. Norma ta zapewnia niezależnym laboratoriom badawczym i przemysłowi produkcyjnemu ekonomiczne podejście do:
W niniejszej normie określono konstrukcję, działanie, ocenę i zastosowanie worków do pobierania próbek służących do badania emisji par związków organicznych z podzespołów wnętrza pojazdów.
Niniejsza metoda badawcza to procedura obliczania wartości stężenia LZO, formaldehydu i innych związków karbonylowych emitowanych z elementów wnętrza pojazdu w worku na próbki. Jedna lub więcej próbek umieszczonych w worku na próbki jest podgrzewana do określonej temperatury, po czym część gazu z worka jest pobierana w celu zmierzenia stężeń badanych. Porównując stężenia testowe z odpowiadającymi im stężeniami w próbie ślepej, można obliczyć wartości stężenia LZO, formaldehydu i innych związków karbonylowych emitowanych z badanej próbki w worku na próbki.
Metoda ta została opracowana do oceny nowych elementów wykończenia wnętrza pojazdów, ale w zasadzie można ją również stosować do używanych elementów pojazdów. Anality docelowe obejmują lotne związki organiczne (LZO) i lotne związki karbonylowe, takie jak formaldehyd. Procedurę analityczną dla LZO określono w normie ISO 16000-6, a dla formaldehydu i niektórych innych lekkich związków karbonylowych – w normie ISO 16000-3. Zastosowanie opisane w niniejszej normie uzupełnia istniejące normy.
Niniejsza norma zapewnia niezależnym laboratoriom badawczym i przemysłowi produkcyjnemu opłacalne podejście do:
Małe komory zaprojektowano w celu zapewnienia funkcji transferu do emisji na poziomie pojazdu. Metoda ta jest przeznaczona do oceny nowych elementów wykończenia wnętrza pojazdu, ale w zasadzie można ją również zastosować do używanych elementów pojazdu.
Związki docelowe obejmują lotne związki organiczne (LZO) i lotne związki karbonylowe, takie jak formaldehyd. Procedurę analityczną dla LZO określono w normie ISO 16000-6, a dla formaldehydu i niektórych innych lekkich związków karbonylowych – w normie ISO 16000-3. Norma ta uzupełnia normy ASTM D5116 i VDA 276 i zapewnia niezależnym laboratoriom badawczym oraz przemysłowi produkcyjnemu podejście do:
Badanie emisji w komorze ma na celu określenie charakterystycznego poziomu emisji podzespołu zamontowanego w pojeździe. Określa ono również komorę do badań emisji, sposób przygotowania próbki testowej, podłączenie urządzeń do pobierania próbek par oraz warunki badania. Metoda ta ma zastosowanie do nowych podzespołów wnętrza pojazdu, zaprojektowanych specjalnie do pojazdów, a także może być stosowana do pojazdów wymontowanych z wnętrza pojazdu lub używanych.
W zależności od celu badania można zastosować szereg składników wieloelementowych. Jeśli wymagane jest potwierdzenie informacji dotyczących emisji składników jednostkowych pomiędzy tą metodą a metodą małej komory (norma ISO 12219-4), można zastosować tryb dynamiczny komory emisyjnej. Procedura analityczna określona dla lotnych związków organicznych (LZO) (norma ISO 16000-6) jest ważna dla oznaczania LZO w stężeniach od poniżej µg/m³ do kilku mg/m³. Metoda ta jest również ważna dla pomiaru niepolarnych i lekko polarnych LZO o lotności od n-C6 do n-C16. Można również analizować niektóre związki wysoce lotne i półlotne związki organiczne.
Norma ta uzupełnia istniejące normy i zapewnia niezależnym laboratoriom badawczym oraz przemysłowi produkcyjnemu podejście do:
Normę tę można wdrożyć jako opcjonalny dodatek do normy ISO 12219-4 , co umożliwi wykonanie badań na zawartość LZO, lotnych związków karbonylowych i półlotnych związków organicznych w ciągu jednego dnia.
Norma ta została wprowadzona w celu zapewnienia wglądu w zachowanie i potencjał emisyjny wybranych elementów i materiałów wnętrza pojazdów narażonych na działanie wyższych temperatur. Tradycyjnie, za maksymalną temperaturę przyjmuje się 100 stopni Celsjusza.
Badanie przeprowadza się w małych komorach testowych emisji (tzw. małych komorach). Komory te mają na celu zapewnienie funkcji przejścia dla emisji na poziomie pojazdu. Metoda ta jest przeznaczona do oceny nowych elementów wykończenia wnętrza pojazdu, ale w zasadzie można ją również zastosować do używanych elementów pojazdu.
Procedurę analityczną dla półlotnych związków organicznych i półlotnych karbonylków określono w normie ISO 16000-6. Norma ta uzupełnia istniejące normy i zapewnia zewnętrznym laboratoriom badawczym oraz przemysłowi produkcyjnemu podejście do:
Opisaną metodę można wykonać jako badanie wyłącznie w wysokiej temperaturze lub w połączeniu z oznaczaniem lotnych związków organicznych w temperaturze 65 stopni w pojedynczym badaniu, zgodnie z opisem w normie ISO 12219-4.
Niniejsza norma opisuje metodę badania węchowego opartą na różnych skalach oceny węchowej, które opisano w załącznikach. Możliwe są również inne metody oceny węchowej, takie jak te zawarte w normie ISO 16000-28, ale nie są one przedmiotem niniejszego dokumentu.
Emisję zapachów z tapicerki i elementów wykończenia wnętrz pojazdów drogowych mierzy się za pomocą sensorycznego panelu zapachowego. Pobieranie próbek zapachów z części materiałowych lub z całej kabiny pojazdu można przeprowadzić metodą workową opisaną w niniejszej normie. Wykrywanie zapachów można przeprowadzić jednocześnie z pomiarami emisji substancji chemicznych zgodnie z normami ISO 12219-1 i ISO 12219-4. Niniejsza norma określa metodę przesiewową zapachu opartą na różnych skalach oceny zapachu opisanych w załącznikach.
Jest to metoda przesiewowa służąca do rutynowego porównywania podobnych podzespołów samochodowych w podobnych warunkach testowych. Ocena emisji lotnych związków organicznych (LZO) z podzespołów wnętrza pojazdu jest istotnym elementem jakości powietrza w pojeździe. Norma ta uzupełnia istniejące normy i zapewnia laboratoriom badawczym oraz przemysłowi produkcyjnemu ekonomiczną ocenę podzespołów wnętrza pojazdu. Metoda ta ma zastosowanie wyłącznie do nowo wyprodukowanych podzespołów. Metoda ta ma zastosowanie do wszystkich typów pojazdów i produktów wykorzystywanych jako podzespoły we wnętrzach pojazdów.
Zgodnie z tą normą wykonuje się trzy następujące pomiary:
Aby symulować średnie natężenie promieniowania słonecznego, w całej komorze testowej pojazdu stosuje się stałe natężenie promieniowania. Metoda LZO jest stosowana do pomiaru niepolarnych i lekko polarnych LZO w zakresie stężeń od mikrogramów do kilku miligramów na metr sześcienny. Stosując zasady opisane w tej metodzie, można również analizować niektóre półlotne związki organiczne. Zgodne związki obejmują LZO o lotności od n-C6 do n-C16, które można wychwytywać i uwalniać z rurek sorbentowych, zgodnie z opisem w normie ISO 16000-6.
Metodę tę stosuje się do samochodów ciężarowych i autobusów, zgodnie z definicją zawartą w normie ISO 3833. Norma ta opisuje:
Materiały są charakteryzowane pod kątem rodzaju i ilości substancji organicznych, które można zgazować. W tym celu wyznacza się dwie półilościowe wartości sumaryczne, pozwalające oszacować udział lotnych związków organicznych (wartość LZO) oraz udział substancji kondensujących (wartość niskolotnych związków zamgławiających). Ponadto oznacza się poszczególne substancje emitowane. Podczas analizy próbki są ekstrahowane termicznie, emisje są rozdzielane metodą chromatografii gazowej i detekcyjne za pomocą spektrometrii mas.
Metoda badawcza przedstawiona w niniejszej normie dostarcza wartości ważnych wyłącznie w warunkach opisanych w niniejszej normie. Wyniki uzyskane tą metodą nie nadają się do dalszego przewidywania wpływu emitowanych substancji na zdrowie i nie powinny być wykorzystywane jako podstawa do wyników, które mogą być uzyskane wewnątrz nieruchomego pojazdu podczas jazdy lub w warunkach zbliżonych do jazdy.
Metody te mają zastosowanie do surowców ciekłych, past, proszków lub stałych, z których takie materiały wykończeniowe są bazą lub z których są produkowane. Metody te mają również zastosowanie do innych materiałów i wyrobów gotowych. Procedury te mają zastosowanie do pomiaru kondensacji pary wodnej na powierzchniach szklanych w granicach dopuszczalnych warunków badania.
Testy te nie mierzą lub nie mogą dokładnie mierzyć:
W takich przypadkach stosuje się metodę wagową.
Nasza organizacja, działająca od wielu lat i skrupulatnie śledząca globalny rozwój nauki i technologii, zatrudnia zespół doświadczonych specjalistów i dysponuje szeroką infrastrukturą do przeprowadzania testów, pomiarów i analiz w szerokim zakresie dziedzin dla firm ze wszystkich sektorów. W tym kontekście świadczymy również usługi testowania zgodnie z normą EN ISO 12219 „Powietrze wewnątrz pojazdów drogowych”.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
