PSA D45 1727 Materiały wykończeniowe wnętrza i elementy przedziału pasażerskiego – kondensacja

Norma „PSA D45 1727 Materiały wykończeniowe wnętrza i elementy kabiny pasażerskiej – Kondensacja”, opracowana przez PSA, francuską międzynarodową firmę motoryzacyjną, opisuje metodę badawczą służącą do oceny kondensacji powodowanej przez materiały stosowane w kabinie pasażerskiej samochodów osobowych.

Niniejsza norma ma zastosowanie do wszystkich materiałów wykończeniowych wnętrza (tekstylia, skóra, tkaniny powlekane tworzywem sztucznym) oraz elementów kabiny pasażerskiej (izolacja akustyczna, pianka siedzeń, elementy deski rozdzielczej, listwy wykończeniowe, takie jak tylna półka bagażnika lub panele drzwi). Ma ona również zastosowanie do produktów w postaci pasty lub cieczy (takich jak plastyfikatory, surowce).

Metoda ta opiera się na niemieckiej normie „DIN 75201 Oznaczanie właściwości zaparowujących materiałów wykończeniowych stosowanych we wnętrzach samochodów”.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Zaparowywanie to proces polegający na skraplaniu się na szybach, szczególnie przedniej i tylnej, lotnych produktów wydzielanych przez materiały, z których wykonana jest kabina pasażerska.
• Wskaźnik zamglenia oznacza procentową utratę odbicia. Odpowiada on współczynnikowi odbicia światła w zakresie 60 stopni dla tafli szkła mierzonemu przed i po badaniu.
• Grawimetria jest metodą pomiaru masy fragmentów ulegających kondensacji, zebranych na folii aluminiowej po przeprowadzeniu testu.

Norma ta obejmuje dwie metody badań:

• Metoda reflektometryczna służy do pomiaru wpływu produktów lotnych emitowanych przez materiały stosowane w kabinie pasażerskiej pojazdu na powierzchnie szklane. Badanie to polega na umieszczeniu próbek materiału w kąpieli o kontrolowanej temperaturze w celu pomiaru wyglądu i uszkodzeń spowodowanych przez produkty lotne, które mogą osadzać się na schłodzonej płytce szklanej. Osady mierzy się reflektometrem i wskazuje wizualnie. Czas trwania badania wynosi 3 godziny w temperaturze określonej w specyfikacji elementu.
• Celem metody wagowej jest pomiar masy produktów lotnych emitowanych przez materiały stosowane w kabinie pasażerskiej pojazdu na powierzchni oszklonej. Badanie to przeprowadza się poprzez wprowadzenie próbek materiału do kąpieli o kontrolowanej temperaturze w celu pomiaru ilości produktów lotnych, które mają tendencję do wytrącania się na folii aluminiowej przykrytej schłodzoną płytką szklaną. Wytrącone osady są ważone względem folii aluminiowej. Czas trwania badania wynosi 16 godzin w temperaturze określonej przez charakterystykę badanego elementu.

Wanna kondycjonująca używana w testach składa się z odbiornika wyposażonego w termostat, który może pomieścić sześć zlewek. Wymiary wewnętrzne odbiornika muszą wynosić co najmniej 550 mm x 270 mm x 260 mm.

Termostat reguluje temperaturę kąpieli, tak aby test przebiegał w zakresie od 60°C do 130°C. Należy zastosować zabezpieczenia zapobiegające przegrzaniu. Przepływ i objętość płynu w wymienniku ciepła, a także ogrzewanie, muszą być takie, aby całkowita temperatura kąpieli nie różniła się od temperatury testu o więcej niż 0,5°C.

Konstrukcja łaźni powinna zapewniać, że temperatura nie spadnie o więcej niż 3°C po umieszczeniu zlewek i że zostanie przywrócona w ciągu 10 minut. Minimalna odległość między zlewkami a ściankami wynosi 30 mm, a minimalna odległość między dnem łaźni a dnem zlewek wynosi 75 mm.

Układ chłodzenia składa się z pustej płyty chłodzącej wykonanej z metalu odpornego na korozję, takiego jak aluminium, oraz dwóch przyłączy wody chłodzącej, umieszczonych tak, aby woda chłodząca wpływała do płyty. Powierzchnia styku ze szklaną płytą musi być płaska. Masa wypełnionej wodą płyty chłodzącej musi wynosić co najmniej 1 kg, aby wyeliminować pionowy nacisk zlewki w misie. Dla każdej pozycji musi być przewidziana jedna płyta chłodząca.

Dodatkowo wymagane są płaskie termopary, czujniki podczerwone, przewodowe, typu K lub inne czujniki temperatury nadające się do pomiaru temperatury kąpieli i płyt.

W testach wykorzystywany jest także inny sprzęt:

• Szklanki: Szklanki o płaskim dnie, wykonane ze szkła odpornego na wysokie temperatury (powyżej 120 stopni), o wadze minimalnej 450 g.
• Uszczelka: Wykonana z fluoroelastomeru o okrągłym przekroju, grubości 4 mm plus/minus 0,1 mm, średnicy wewnętrznej 95 mm plus/minus 1 mm, twardości Shore'a A 65 plus/minus 5, mierzonej zgodnie z normą ISO 868. Zaleca się wymianę uszczelki raz w roku lub maksymalnie po 100 użyciach.
• Płytka szklana: minimalne wymiary 110 mm x 110 mm i grubość 3 mm plus/minus 0,2 mm. Płytki posiadają oznaczenia pokrywające się z oznaczeniami na ramce testowej. Strona testowana musi być oznaczona wytrawionym znakiem lub innym systemem. Płytki szklane mogą być używane tylko do ograniczonej liczby testów. Zaleca się wymianę płytek po 30 użyciach lub gdy tylko w miejscu odkładania pojawi się linia.
• Reflektometr: Służy do pomiaru odbicia światła w zakresie 60 stopni. Musi to być reflektometr cyfrowy.

Próbki testowe powinny być reprezentatywne dla skali, która ma być charakteryzowana. Aby zapewnić tę reprezentatywność, konieczne jest określenie podstawowych cech badanej populacji. Kryteria doboru próbek testowych powinny zostać określone w raporcie z badań zgodnie z normą A10 0156. W przypadku wątpliwości dotyczących pobierania próbek należy skontaktować się z PSA.

Dostarcza się co najmniej sześć lub więcej próbek testowych z tej samej partii, a w razie potrzeby przeprowadza się testy i walidację krzyżową. Próbki te muszą być przechowywane w szczelnych i nieprzepuszczających światła opakowaniach w klimatyzowanym pomieszczeniu. Do pomiaru współczynnika odbicia, a także do pomiaru grawimetrycznego, należy dostarczyć co najmniej trzy próbki testowe (zwykle) lub sześć (w zależności od decyzji zleceniodawcy) na każdy badany materiał i na każdy test. Dla informacji, w przypadku wyrobów spienionych test należy powtórzyć dwukrotnie, tj. weryfikację należy zadeklarować na trzech próbkach testowych dwukrotnie, w odstępie co najmniej jednego dnia między tymi dwoma testami.

Grubość próbki testowej może osiągnąć maksymalnie 10 mm. Grubsze próbki testowe są zmniejszane do 10 mm poprzez obróbkę ich spodniej strony. (Spód odpowiada stronie niewidocznej dla pasażerów). W przypadku izolacji akustycznej obróbka odbywa się po stronie pianki. W przypadku paneli przyrządów składających się z wkładki, pianki i skóry dopuszcza się grubość większą niż 10 mm.

W przypadku małych lub nieregularnych kształtów, próbkę można odtworzyć poprzez ręczne cięcie lub piłowanie, upewniając się, że próbki są idealnie płaskie. Próbki powinny stykać się z dnem pojemnika w jak największym stopniu, aby zapewnić lepszą wymianę ciepła. Jeśli uzyskanie odpowiedniej płaskości nie jest możliwe, badanie można przeprowadzić na płaskich próbkach, reprezentatywnych dla danego procesu, z użyciem tych samych materiałów.

Nasza organizacja, która od lat wspiera firmy z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia naukowe i technologiczne oraz stale się rozwijają. W tym kontekście oferujemy również usługi testowania zgodne z normą „PSA D45 1727 Materiały tapicerskie i elementy kabiny pasażerskiej – Kondensacja”.