Twardość lakieru Ford FLTM BI 112-02 Tukon

Norma „Ford FLTM BI 112-02 Tukon – twardość lakieru”, opracowana przez Ford Motor Company (FORD), opisuje metodę badawczą służącą do określania mikrotwardości lakieru. Metodę tę wykonuje się poprzez wykonanie wgłębienia w warstwie lakieru za pomocą standardowego wgłębnika Knoopa z obciążeniem 25 g.

Badanie twardości Tukona to metoda pomiaru służąca do określania mikrotwardości przy użyciu wgłębnika diamentowego Knoopa lub wgłębnika piramidalnego o kwadratowym dnie Vickersa.

Twardość jest badaniem mechanicznym, stosowanym w różnych formach do pomiaru większości materiałów, a w szczególności metali. Informacje uzyskane w badaniu twardości mają charakter uzupełniający i często są wykorzystywane w połączeniu z innymi technikami weryfikacji materiałów, takimi jak rozciąganie lub ściskanie, w celu uzyskania kluczowych informacji na temat parametrów użytkowych.

Farba, jak każda twarda powierzchnia, ma pewną twardość. Mówiąc prościej, chodzi o siłę potrzebną do zarysowania powierzchni. Bardzo miękką farbę łatwo zarysować, ale łatwiej ją polerować. Twarda powierzchnia nie zarysuje się tak łatwo, ale trudniej ją polerować.

Twardość farby może być spowodowana wieloma czynnikami. Takie jak metoda suszenia, grubość warstwy farby, rodzaj użytej farby lub substancje chemiczne użyte w farbie. Bardzo trudno jest stwierdzić, dlaczego lakier jednego samochodu jest twardszy od lakieru innego. Co ważniejsze, podobnie jak grubość farby, twardość może się różnić w zależności od panelu.

Polerowanie powierzchni polega na usunięciu bardzo cienkiej warstwy powierzchni i jednoczesnym staraniu się o pozostawienie jej tak gładkiej, jak to możliwe. Jeśli powierzchnia jest bardzo twarda, usunięcie tej warstwy wymaga znacznie więcej czasu i wysiłku. Proces ten będzie znacznie łatwiejszy, jeśli farba będzie bardzo miękka. Oznacza to jednak również, że bardzo twarda farba wymaga mocniejszego polerowania i polerowania z większą ilością ściernych nakładek. Wiedza o tym, jak twarda jest farba, pomaga określić, kiedy przerwać polerowanie i rozpocząć szlifowanie na mokro.

Zasadniczo rozróżnia się trzy główne rodzaje pomiaru twardości: pomiar metodą zarysowania, wgniecenia i odbicia. Każda z tych klas pomiarowych ma osobną skalę pomiarową. Ze względów praktycznych do przeliczania jednostek miary między różnymi skalami stosuje się tabele przeliczeniowe.

Jedna z takich metod, metoda Tukona pomiaru twardości farby (metoda twardości zarysowań), jest miarą odporności próbki na pęknięcia lub trwałe odkształcenia plastyczne spowodowane tarciem ostrym przedmiotem. Zasada jest taka, że ​​przedmiot wykonany z twardszego materiału zarysuje przedmiot wykonany z miękkiego materiału. Przy testowaniu powłok, twardość zarysowania odnosi się do siły niezbędnej do wcięcia powłoki w podłoże.

Testy Knoopa wykonuje się głównie przy siłach pomiarowych wynoszących od 10 g do 1000 g. Tego typu testy są powszechnie znane jako testy mikrotwardości lub mikrowgnieceń i najlepiej sprawdzają się w przypadku małych powierzchni testowych lub kruchych materiałów, ponieważ w krótkiej przekątnej odkształcenie materiału jest minimalne.

W świecie farb i powłok nie wystarczy stwierdzić, że produkt jest twardy lub bardzo twardy. Profesjonaliści potrzebują precyzyjnych pomiarów, aby mieć pewność, że używają właściwych produktów do swoich konkretnych zastosowań.

Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen świadczonych na rzecz przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi testowania zgodne z normą „Ford FLTM BI 112-02 Tukon twardość lakieru”.