VW 50180 Komponenty, półprodukty i materiały w wnętrzach pojazdów - zachowanie emisji

Norma „VW 50180 Elementy, półprodukty i materiały we wnętrzu pojazdu – Zachowanie emisji” opracowana przez koncern samochodowy Volkswagen opisuje kryteria oceny stosowania elementów, półproduktów i materiałów o niskiej emisji we wnętrzu pojazdu i bagażniku, a także części mających kontakt z powietrzem napływającym do pojazdu.

Norma ta obejmuje wszystkie komponenty, półprodukty i materiały zamontowane w przedziale pasażerskim lub bagażniku, począwszy od wnętrza pojazdu, poprzez obudowy metalowe.

W Grupie Volkswagen stosowane są zasadniczo dwa różne standardy. Mianowicie,

• W przypadku stosowania części wyłącznie dla Porsche AG należy przestrzegać normy VW 96043, norma VW 50180 nie ma zastosowania.
• W przypadku stosowania części przekazanych koncernowi Volkswagen / Porsche AG należy stosować się do normy VW 50180.
• W pozostałych przypadkach należy stosować się do normy VW 50180.

Podstawowe wymagania zawarte w tej normie opisano następująco:

• W przypadku wstępnej akceptacji dostawy lub zmian należy postępować zgodnie z normą VW 01155.
• Aby uniknąć substancji niebezpiecznych, należy przestrzegać normy VW 91101.
• Wszystkie materiały używane w nowych projektach muszą spełniać minimalne wymagania. Niespełnienie wymagań dotyczących wartości emisji jest wystarczającym powodem do odrzucenia próbki.
• Spełnienie wymagań musi zostać potwierdzone podczas wstępnego badania próbki wynikami z laboratorium upoważnionego przez Grupę Volkswagen do przeprowadzania stosownych testów.
• W przypadku stosowania nowych materiałów lub konstrukcji komponentów spełnienie wymagań musi zostać potwierdzone poprzez zatwierdzenie próbki budowlanej na podstawie wyników z laboratorium upoważnionego przez Grupę Volkswagen do przeprowadzania stosownych badań.
• Laboratoria badawcze mogą uzyskać kwalifikacje poprzez pomyślne uczestnictwo w cyklicznych testach emisyjnych, regularnie przeprowadzanych przez właściwą jednostkę inżynierii materiałowej.
• Jeżeli istnieją dowody na to, że uprawnione laboratorium przeprowadziło nieprawidłową ocenę/pomiar (co najmniej 3 przypadki), urzędnik przeprowadzający badania sekwencyjne może nakazać laboratorium ponowną kwalifikację lub ją cofnąć.

Wymagania zawarte w tej normie opisane są następująco:

• Poniższe ograniczenia stanowią minimalne wymagania, które muszą spełniać komponenty, półprodukty i materiały zgodnie z punktem 1.
• Wymagania dotyczące podzespołów, półproduktów i materiałów stosowanych we wnętrzu pojazdu, w bagażniku i w elementach układu wentylacji w pojazdach Grupy Volkswagen zostały określone w tabelach od 2 do 5 niniejszej normy.
• W szczególności należy przestrzegać ograniczeń dotyczących substancji, o których mowa w paragrafie 7.
• Odstępstwa od wymagań określonych w tabelach 2 do 5 są dopuszczalne tylko w wyjątkowych i uzasadnionych przypadkach po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego inżyniera materiałowego.

Metody testowe, które należy zastosować, to:

• Składniki kondensujące zgodnie ze standardową specyfikacją testową PV 3015
• Emisje związków organicznych wg normy PV 3341
• Badanie zapachu wg normy PV 3900 (tylko warianty A2, A3, B2, B3, C2 i C3)
• Zawartość formaldehydu wg normy PV 3925
• Metoda komorowa DUT (urządzenie poddawane testowi) zgodnie z normą PV 3942

Wymagania dotyczące emisji odnoszą się do wszystkich podzespołów podlegających niniejszej normie, niezależnie od ich rozmiaru i wagi. Weryfikację za pomocą raportów pomiarowych należy przeprowadzić w następujących przypadkach:

• Waga komponentu lub zespołu jest większa niż 20 g.
• W przypadku komponentów barwionych masa pojedynczego komponentu jest większa niż 5 g.
• W przypadku komponentów wykonanych z POM masa poszczególnych części wynosi ponad 5 g (tylko norma PV 3925).

W przypadku części zewnętrznych mających kontakt z wnętrzem pojazdu, na przykład pokrywy bagażnika (wykonanej z materiałów polimerowych), limity dla danego materiału wymienione w tabeli są podwojone w przypadku testów przeprowadzanych zgodnie z normami PV 3015, PV 3341 i PV 3925. Limity testowe zgodnie z normą PV 3900 pozostają takie same.

Transport, opakowanie i przechowywanie próbek przeznaczonych do badań emisji powinny być zaprojektowane w sposób zapobiegający zanieczyszczeniu krzyżowemu. W idealnym przypadku próbki są pakowane w blokującą emisję folię aluminiową bezpośrednio po wyprodukowaniu, a następnie przechowywane w środowisku wolnym od emisji przez 24 godziny. Jeżeli konieczne jest zbadanie próbek, które nie spełniają tych idealnych warunków (np. pochodzących ze stanu magazynowego), próbkę należy zapakować natychmiast po pobraniu. W takich przypadkach maksymalny wiek w chwili pakowania nie powinien przekraczać czterech tygodni.

W przypadku próbek wymagających wtórnego czasu reakcji po produkcji, na przykład w przypadku późniejszego usieciowania pianek lub farb, czas ten może wystąpić przed zapakowaniem w folię kompozytową aluminiową. Okres ten nie powinien jednak przekraczać 23 dni przy temperaturze 3 stopni plus/minus 7 stopnie. Przyspieszanie reakcji wtórnych/starzenia poprzez podwyższoną temperaturę nie jest dozwolone w próbkach przeznaczonych do badania zapachu lub emisji. Czas reakcji wtórnej należy udokumentować w raporcie z badań/opisie próbki.

Zapakowane próbki należy zmierzyć w ciągu trzech miesięcy. Próbki należy wyjąć z worka na 7 plus/minus 1 dzień przed badaniem i przechowywać w temperaturze nie większej niż 25 stopni i wilgotności względnej 50 procent plus/minus 15 procent. Produkty zwinięte należy otworzyć i wyrzucić ich zewnętrzną warstwę.

Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście świadczone są również usługi testowe dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „VW 50180 Komponenty, półprodukty i materiały wnętrza pojazdów – Zachowanie emisyjne”.