
Norma „DIN 6175 Tolerancje kolorów dla powłok samochodowych – Powłoki lite i efektowe”, opracowana przez Niemiecki Instytut Normalizacyjny (DIN), opisuje wymagania dotyczące dopuszczalnych tolerancji dla powłok lite i efektowych. Na przykład największa dopuszczalna różnica koloru między próbką koloru a jego realizacją, czyli między tymi powłokami.

Norma ta składa się zasadniczo z dwóch części opublikowanych pod tym samym tytułem:
Kolor powłok o specjalnych efektach w dużym stopniu zależy od oświetlenia i geometrii detekcji, co nadaje im bardzo atrakcyjny wygląd. W rezultacie powłoki te stały się bardzo popularne w przemyśle motoryzacyjnym oraz innych zastosowaniach, np. w kosmetykach i tuszach zabezpieczających. Powłoki efektowe składają się z przezroczystego podłoża zawierającego konwencjonalne pigmenty absorpcyjne oraz pigmenty efektowe w postaci płatków. Jej warstwowa struktura powoduje zakłócenia, które są przyczyną tego szczególnego odczuwanego efektu.
Aby w pełni scharakteryzować szeroką gamę kolorów tych powłok przy dowolnym oświetleniu i dowolnej geometrii oświetlenia/obserwacji, konieczne jest zmierzenie funkcji rozkładu widmowego współczynnika odbicia dwukierunkowego dla dużej liczby geometrii pomiarowych. W ten sposób można uzyskać wszystkie informacje niezbędne do scharakteryzowania przesunięcia koloru. Jednakże tego typu pomiary nie są łatwe do wykonania i można je wykonywać jedynie w bardzo dobrze wyposażonych laboratoriach. Co więcej, ilość danych zawartych w pomiarach funkcji rozkładu odbicia dwukierunkowego jest tak duża, że szybkie uzyskanie z nich informacji nie jest łatwym zadaniem. Jednak ze względu na rosnącą popularność tych powłok pilnie potrzebne jest opracowanie nowych technik i narzędzi umożliwiających charakteryzowanie odbicia widmowego i koloru jako funkcji różnych konfiguracji geometrycznych napromieniowania/obrazowania.
Charakterystyka koloru powłok o efektach specjalnych wymaga określenia zmiennych geometrycznych, które bezpośrednio wpływają na zmianę funkcji rozkładu widmowego współczynnika odbicia dwukierunkowego. Fizyczne podejście do optyki powłok interferencyjnych pokazuje, że tak zwane parametry płatkowe (nachylenie pigmentów interferencyjnych i kąt padania na nie) są lepszymi kandydatami niż współrzędne sferyczne odniesione do powierzchni powłoki (tradycyjne zmienne geometryczne). Główną zaletą stosowania tych zmiennych geometrycznych jest to, że w przeciwieństwie do kątów biegunowych współrzędnych sferycznych odniesionych do powierzchni powłoki, są one stałe tak długo, jak długo wartości funkcji rozkładu widmowego współczynnika odbicia dwukierunkowego pozostają stałe. Dlatego też charakterystyka koloru powłok o efektach specjalnych powinna opierać się na doborze geometrii pomiarowych o dobrze rozłożonych wartościach parametrów bazujących na płatkach.
Chociaż podejście bazujące na płatkach okazało się istotne dla zrozumienia i scharakteryzowania tego rodzaju powłok, w kwestiach praktycznych konieczne jest zachowanie związku między współrzędnymi opartymi na płatkach i tradycyjnymi zmiennymi geometrycznymi.
Nasza organizacja zatrudnia wykwalifikowaną kadrę, która śledzi rozwój nauki i techniki na całym świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych prac testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych realizowanych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi testowe zgodne z normą „DIN 6175 Tolerancje kolorów dla powłok samochodowych - Powłoki lite i efektowe”.
