Porsche PN 11011 Ochrona powierzchni części metalowych – podstawowe informacje i przegląd

Norma „ Porsche PN 11011 Ochrona powierzchni części metalowych – Informacje podstawowe i przegląd”, opracowana przez koncern motoryzacyjny Volkswagen, zastąpiła normę PN 11003-1. Dyrektywa Unii Europejskiej 2000/53/WE w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji zabrania stosowania chromu sześciowartościowego (Cr(VI)) jako środka antykorozyjnego. Wymaga to zmiany w systemach ochrony powierzchni.

Wszystkie powierzchnie muszą spełniać wymagania normy PN 1004 dotyczące zapobiegania zanieczyszczeniom. Poprzednie rodzaje ochrony powierzchni zawierające Cr(VI) nie obowiązują. Struktura i struktura normy pozostają niezmienione. Skrót „ochrona powierzchni” wskazuje na określony poziom ochrony antykorozyjnej i kolor powłoki.

Norma Porsche PN 11011 dotyczy ogólnej ochrony powierzchni metalowych elementów pojazdów poprzez nakładanie powłok metalowych i niemetalowych. Jeśli funkcjonalność części bezpośrednio zależy od ochrony powierzchni, mogą zostać dodane dodatkowe informacje. Na przykład, konkretne systemy ochrony powierzchni przewodów hamulcowych, kół i lakieru nadwozia są określone w normach i specyfikacjach dostaw. Są one wymienione w załączniku B do normy.

Ochrona powierzchni jest oznaczana skrótami na rysunkach i w dokumentacji technicznej, wraz z numerem niniejszej normy. Identyfikuje ona konkretną powłokę wraz z powiązanymi właściwościami, takimi jak odporność na korozję i wykończenie. Strukturę czterocyfrowego skrótu zilustrowano na rysunku zamieszczonym w normie. Pierwsza cyfra identyfikuje proces. Druga cyfra identyfikuje klasę odporności (proces i typy odporności są wymienione w tabelach zamieszczonych w normie). Trzecia i czwarta cyfra rozróżniają cechy procesu ochrony powierzchni, takie jak konstrukcja, wygląd i wykończenie, oraz odpowiadającą im klasę odporności.

Metody ochrony powierzchni dzielą się na klasy odporności w następujący sposób:

• Ochrona przed światłem 1: Ochrona podczas transportu i przechowywania
• Ochrona środkowa 3: Części w przedziale pasażerskim, bagażniku i innych chronionych miejscach montażu
• Silna ochrona 6: Części, w których wymagana jest ochrona powierzchni w celu zapewnienia prawidłowego działania, części bezpośrednio narażone na działanie zewnętrznych warunków atmosferycznych (podwozie, silnik, skrzynia biegów)

Różne metody ochrony powierzchni przy zachowaniu tej samej klasy odporności mogą dawać różne właściwości antykorozyjne i funkcjonalne.

W procesie doboru rodzaju zabezpieczenia powierzchni istotne jest rozróżnienie pomiędzy określonymi rodzajami zabezpieczenia, a tymi dostępnymi na rynku.

Wybór określonego rodzaju zabezpieczenia powierzchni zależy od pozycji montażu, rodzaju naprężeń korozyjnych oraz specyficznych wymagań części roboczych. Te rodzaje zabezpieczenia, wraz ze skrótami i wymaganiami, podsumowano w tabeli „Klasa zabezpieczenia, skróty i wymagania” zawartej w normie. W przypadku części standardowych preferowane są rodzaje zabezpieczenia o grubej ramie.

W przypadku niektórych części nie jest możliwe ani konieczne określenie stopnia zabezpieczenia powierzchni. W takich przypadkach wystarczy podać literę kodu procesu, po której następują cyfry 010, zgodnie z tabelą „Dostępne w handlu rodzaje zabezpieczeń” zawartą w normie (np. c010 = ocynkowane).

Wartości podane w tabelach to minimalne grubości powłok. Podczas powlekania producent musi zapewnić, aby wymiary gotowych elementów mieściły się w dopuszczalnych tolerancjach. Jeżeli w uzasadnionych przypadkach nie można przekroczyć określonych grubości powłok, na rysunku należy podać maksymalną dopuszczalną grubość powłoki.

Procesy powlekania stosowane do nakładania powłok cynkowych na elementy z materiałów masowych często wymagają kompromisów w zakresie jednorodności grubości powłoki. Nawet jeśli uzyska się jednorodną, ​​wymiarowo stabilną grubość powłoki na większości powierzchni, może dojść do nagromadzenia materiału przekraczającego określone granice tolerancji, szczególnie przy nasadzie zęba i na powierzchniach styku (np. pod łbem śruby). Nie oznacza to jednak, że części są bezużyteczne. W takich przypadkach dokładności wymiarowej powlekanych części gwintowanych nie można już określić za pomocą przyrządów pomiarowych, a jedynie poprzez pomiary jednostkowe. Dlatego też, podczas badania za pomocą sprawdzianu pierścieniowego, dokładność wymiarową nadal uważa się za osiągniętą, jeśli sprawdzian pierścieniowy można wkręcić z maksymalnym momentem dokręcającym.

O ile nie uzgodniono inaczej, w przypadku części gwintowanych poddanych obróbce wykończeniowej lub wykończonych w celu zwiększenia wytrzymałości zmęczeniowej, należy wybrać proces powlekania z temperaturą wypalania nieprzekraczającą 220°C. To ograniczenie dotyczy również części gwintowanych utwardzanych powierzchniowo. W przeciwnym razie można spodziewać się zauważalnego spadku wytrzymałości zmęczeniowej części gwintowanej.

Zasadniczo do klejenia, powlekania i uszczelniania nadają się tylko niektóre rodzaje ochrony powierzchni oraz powierzchnie powlekane galwanicznie bez użycia smaru.

Gwintowane elementy złączne wymagają smarowania zgodnie z normami PTL 7540 lub VDA 235-101. Całkowity współczynnik tarcia powinien mieścić się w zakresie od 0,09 do 0,14. Należy uwzględnić wpływ środków smarnych na skuteczność powłok klejowych (np. mikrokapsułek) w celu mocowania lub uszczelniania.

Tylko niektóre rodzaje ochrony powierzchni przewodzą prąd elektryczny. Wszystkie pozostałe rodzaje uszczelnień mają właściwości izolacyjne. Powłoki cynkowe nie nadają się do połączeń elektrycznych. Rezystancja wewnętrzna wzrasta z powodu utleniania się płatków cynku pod wpływem naprężeń korozyjnych.

Krótko mówiąc, norma Porsche PN 11011 to wewnętrzna specyfikacja, która szczegółowo określa wymagania dotyczące ochrony powierzchni elementów metalowych stosowanych w pojazdach Porsche. Opisuje ona różne systemy powłokowe i ich zastosowania, zapewniając odporność na korozję i zgodność z normami środowiskowymi. Norma ta zawiera kompleksowy przegląd metod ochrony powierzchni części metalowych, odwołując się do innych norm dotyczących konkretnych systemów powłokowych i obszarów zastosowań.

Norma ta obejmuje różne systemy powłokowe, takie jak powłoki cynkowo-żelazowe i cynkowo-niklowe, wraz ze specyfikacjami dotyczącymi grubości, pasywacji i procesów uszczelniania.

Ponadto norma ta kładzie nacisk na stosowanie powłok wolnych od chromu sześciowartościowego (Cr(VI)), zgodnych z dyrektywą w sprawie ograniczenia stosowania substancji niebezpiecznych (RoHS) oraz zgodnych z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska i bezpieczeństwa.

Zasadniczo norma ta określa kryteria odporności na korozję. Na przykład niektóre systemy powłok cynkowych płatkowych są zaprojektowane tak, aby wytrzymywały test w mgle solnej do 480 godzin bez czerwonej rdzy, w zależności od konkretnej powłoki i zastosowania.

Podsumowując, norma PN 11011 stanowi przewodnik dla dostawców i producentów, który ma im pomóc zagwarantować, że metalowe elementy spełniają standardy jakości i trwałości Porsche dzięki zastosowaniu odpowiednich obróbek powierzchni.

Nasza organizacja, która od lat wspiera firmy z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w dziedzinie nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą „Porsche PN 11011 Ochrona powierzchni części metalowych – Podstawowe informacje i przegląd”.