
Norma „Renault D42 1541 Elastyczne i półelastyczne materiały komórkowe wytrzymałość na ściskanie”, opracowana przez francuską firmę samochodową Renault, opisuje metodę charakteryzowania wytrzymałości na ściskanie elastycznych i półelastycznych materiałów komórkowych wykonanych z gumy lub elastycznych tworzyw sztucznych (takich jak plastyfikowany polichlorek winylu, polietylen), w postaci arkuszy, płyt, pasków, złączy lub części formowanych, z lokalnie otwartymi lub zamkniętymi komórkami składającymi się z dwóch równoległych powierzchni. Poniższe kwestie wykraczają poza zakres niniejszej normy:

Ściśliwość materiału charakteryzuje się:
Sprzęt używany w tej metodzie badania obejmuje:
Próbka nośna ma kształt prostopadłościanu o podstawie 50 mm × 50 mm i grubości od 4 mm do 30 mm. Taką grubość można uzyskać poprzez nałożenie na siebie dwóch elementów. Jeżeli pomieszczenie nie pozwala na pobranie próbki, próbka może mieć mniejszą podstawę, której najmniejszy wymiar musi być zawsze co najmniej równy wysokości. Wymiary użytego elementu testowego są następnie ponownie podawane w raporcie z badania.
Dostępne powierzchnie formowania pozostają po obu stronach próbki testowej, chyba że określono inaczej lub jest to zasadniczo niemożliwe. W obu przypadkach należy to zaznaczyć w raporcie z badań. Próbka łożyska liniowego to nieruchomy element o długości 50 mm, grubości od 4 mm do 30 mm i odchyleniu 10 procent, pobrany z próbki.
Do każdego testu przygotowuje się trzy probówki. Próbki pobiera się, mierząc ich wysokość tak, aby pokrywała się z kierunkiem siły ściskającej działającej podczas eksploatacji. Probówki pozostawia się w temperaturze pokojowej na co najmniej 3 godzin.
Na początku testów dokładnie mierzy się wymiary bazowe (próbki do badania nośności) lub długości (próbki do badania nośności liniowej) prób. Grubość każdego elementu testowego, po ewentualnym nałożeniu jego elementów, jest dokładnie mierzona za pomocą maszyny ściskającej, w warunkach opisanych w normie Renault D45 1394, przy zastosowaniu ciśnień (lub obciążeń) podanych w tabeli podanej w normie.
Prędkość przesuwania się płyty ruchomej jest dostosowywana do zadanej prędkości. W przypadku próbek o grubości od 20 mm do 30 mm prędkość powinna wynosić 100 mm/min. Próbkę umieszcza się w środkowej części dolnej płyty maszyny wytrzymałościowej.
Zagęszczarkę należy regulować zgodnie z poniższą instrukcją:
Ruchomą płytę uruchamia się i zatrzymuje, gdy siła ściskająca wynosi odpowiednio 50 N i 50 N dla próbki nośnej o wymiarach 0,25 mm × 2,5 mm. Obciążenie przyłożone do próbki łożyska liniowego wynosi 0,5 N. Określono położenie płyty ruchomej.
Przy wybranej prędkości odległość między płytami zmienia się o 75 procent, a próbka badana jest ściskana i rozprężana od jednego do pięciu razy bez przerwy. Jednocześnie, co najmniej w pierwszym i piątym cyklu, rejestruje się krzywą wysiłku i przemieszczenia.
Po ostatecznej dekompresji ruchoma płyta zostaje zatrzymana w pozycji początkowej.
Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen świadczonych na rzecz przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi testowania zgodne z normą „Renault D42 1541 Elastyczne i półelastyczne materiały komórkowe – odporność na ciśnienie”.
