Norma „EN ISO 20567 Farby i lakiery – Oznaczanie odporności powłok na odpryski kamieni”, oparta na normie europejskiej, a następnie opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), składa się z następujących podrozdziałów opublikowanych pod tym samym tytułem:
Zasadniczo, odporność badanej nawierzchni na uderzenia kamieniami bada się poprzez rzucanie na nią licznych, małych, ostrych przedmiotów przez krótki czas. Materiał użyty w teście składa się ze schłodzonego żelaznego żwiru, który jest rzucany na nawierzchnię pod określonym kątem za pomocą sprężonego powietrza. Zakres uszkodzeń zależy nie tylko od kąta, ale również od poziomu ciśnienia, masy pocisków, czasu trwania bombardowania oraz konstrukcji aparatury badawczej. Luźne fragmenty materiału nawierzchni są usuwane. Zakres uszkodzeń określa się poprzez porównanie z wzorcami obrazowymi.
Do podłoża stosuje się płytki testowe o minimalnym rozmiarze 100 mm x 100 mm. Przed nałożeniem powłoki i suszeniem lub wypalaniem, każda płytka testowa jest przygotowywana zgodnie z normą ISO 1514. Stosuje się metodę aplikacji określoną przez producenta farby. Grubość suchej powłoki określa się w mikronach, stosując jedną z procedur określonych w normie ISO 2808.
Przed wykonaniem testu panele testowe są kondycjonowane przez co najmniej 16 godzin w temperaturze 23 stopni plus/minus 2 stopnie i wilgotności względnej 50 procent plus/minus 5 procent (zgodnie z normą ISO 3270).
Badanie przeprowadza się w temperaturze pokojowej, od 18°C do 28°C. Temperatura jest podana w raporcie z badania. Po kondycjonowaniu należy upewnić się, że nie wystąpi kondensacja przed ani w trakcie badania.
Do testera wsypuje się 500 g piasku (plus 20 g/minus 0 g). Badanie przeprowadza się w jednym z warunków wymienionych w tabeli. Zastosowana metoda jest uzgadniana między stronami. Piasek jest ważony po każdym przebiegu badania i, w razie potrzeby, dosypywany, aby utrzymać masę całkowitą na poziomie 500 g (plus 20 g/minus 0 g). Czas potrzebny do wysunięcia się piasku jest sprawdzany stoperem za każdym razem, gdy rozpoczynana jest nowa seria badań, a w razie potrzeby również w trakcie trwającej serii badań.
Po maksymalnie 100 próbach, zużyty żwirek jest wymieniany na 500 g świeżego żwirku. Podczas kolejnych prób żwirek nie jest wymieniany. Luźna farba jest usuwana z obszaru testowego. Metoda usuwania luźnej farby jest uzgadniana między stronami i jest podana w raporcie z badań.
Zasadniczo, odporność badanej nawierzchni na uderzenia kamieniami sprawdza się poprzez rzutowanie na nią określonego ciała uderzeniowego. Ciało uderzeniowe użyte w teście ma klinowatą krawędź tnącą, która powoduje wzór uszkodzeń równoważny temu uzyskanemu w teście wielokrotnego uderzenia. Klinowate ciało uderzeniowe jest dociskane do badanej nawierzchni za pomocą impulsu energii generowanego przez przyspieszoną stalową kulę za pomocą sprężonego powietrza. Luźne fragmenty materiału nawierzchni są usuwane. Odporność na uderzenia kamieniami ocenia się poprzez pomiar całkowitej szerokości rozwarstwionej nawierzchni, w tym blizny po klinie.
Zasadniczo, odporność badanej powłoki na uderzenia kamieniami określa się poprzez wystrzelenie w jej kierunku pojedynczego, swobodnie lecącego pocisku w teście, w którym określa się parametry znacząco wpływające na uszkodzenia (kąt uderzenia, prędkość, masę i geometrię uderzającego obiektu). Temperaturę można zmieniać w zależności od potrzeb. Wynik testu wyraża się w postaci rozmiaru uszkodzonego obszaru po usunięciu fragmentów powłoki, które oderwały się od podłoża w wyniku uderzenia, a w przypadku wielowarstwowych systemów malarskich – w postaci szczegółów uszkodzeń w obrębie każdej warstwy powłoki.
Zasadniczo, odporność nawierzchni na uderzenia kamieniami bada się poprzez uderzanie wielu małych, ostrych ciał uderzeniowych, fragment po fragmencie, w dużej mierze niezależnie od siebie. Materiałem używanym w badaniu jest zimny śrut żelazny, który jest nanoszony na nawierzchnię pod kątem 90 stopni za pomocą sprężonego powietrza. Zakres uszkodzeń zależy od ciśnienia roboczego, rodzaju śrutu, czasu wyrzutu oraz konstrukcji maszyny wytrzymałościowej. Luźne fragmenty materiału nawierzchni są usuwane. Stopień uszkodzeń ocenia się poprzez porównanie z wzorcami odniesienia.
Krótko mówiąc, EN ISO 20567 to wiodąca norma międzynarodowa stosowana do oceny odporności powłok, w szczególności lakierów samochodowych i powłok ochronnych, na odpryski kamieni. Opisane metody badań odgrywają kluczową rolę w zapewnieniu, że pojazdy i inne powlekane powierzchnie zachowają swoją integralność i wygląd w przypadku uderzenia małych, twardych cząstek, takich jak żwir czy gruz.
Niniejsza norma określa metody oceny odporności powłoki na uszkodzenia spowodowane uderzeniem pocisków, takich jak kamienie. Norma ta ma zasadnicze znaczenie w następujących sektorach:
Podstawowym celem jest symulacja rzeczywistych warunków, w których pomalowane powierzchnie mogą być narażone na uderzenia kamieni lub odłamków, szczególnie na drogach, oraz ocena trwałości powłoki w takich sytuacjach.
Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w dziedzinie nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą EN ISO 20567 Farby i lakiery – Oznaczanie odporności powłok na uderzenia kamieniem.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
