GMW 15635 Oznaczanie emisji aldehydów i ketonów z materiałów wewnętrznych

Norma „GMW 15635 Oznaczanie emisji aldehydów i ketonów z materiałów wyposażenia wnętrz”, opracowana przez General Motors Worldwide (GMW), to procedura badawcza służąca do określania emisji aldehydów i ketonów z materiałów wyposażenia wnętrz pojazdów. Norma ta dotyczy przede wszystkim emisji substancji chemicznych, które mogą być uwalniane z materiałów niemetalowych stosowanych w pojazdach, i pomaga producentom kontrolować jakość powietrza we wnętrzu pojazdu oraz spełniać wymagania dotyczące właściwości użytkowych materiałów.

Norma GMW 15635 jest również określana jako zamiennik normy GME 60271 i jest szczególnie istotna dla General Motors w zakresie kwalifikacji materiałów wewnętrznych.

Norma ta mierzy emisję aldehydów i ketonów, w tym związków karbonylowych, uwalnianych z materiałów wnętrza pojazdu. Przykłady materiałów, które można poddać ocenie, obejmują:

• Tworzywa sztuczne i materiały polimerowe
• Tekstylia powlekane
• Skóra i materiały skórzane
• Włókna i tekstylia
• Powłoki funkcjonalne i kompozyty
• Inne niemetalowe materiały do ​​wnętrz

Laboratoria badawcze stosują tę metodę w przypadku zastosowań obejmujących związki takie jak formaldehyd i aldehyd octowy.

Norma GMW 15635 wykorzystuje metodę kontrolowanej emisji w szczelnie zamkniętej kolbie. Zazwyczaj przygotowaną próbkę badawczą umieszcza się na wodzie dejonizowanej w szczelnie zamkniętej kolbie. Następnie kolba zawierająca próbkę jest poddawana działaniu kontrolowanej temperatury przez określony czas. W tym czasie aldehydy i ketony uwolnione z materiału są absorbowane przez wodę. Po wystawieniu na działanie wody kolba jest schładzana, a zaabsorbowane związki poddawane są analizie chemicznej.

Procedura analityczna wykorzystuje następujące elementy:

• Derywatyzacja 2,4-dinitrofenylohydrazyny (DNPH)
• Przekształcanie związków karbonylowych w mierzalne pochodne.
• Wysokosprawna chromatografia cieczowa (HPLC)
• Detekcja promieniowania ultrafioletowego (UV)

Uzyskaną ilość podaje się zazwyczaj w mikrogramach/gram (µg/g) w oparciu o suchą masę próbki badanej.

Zasadniczo metoda ta obejmuje następujące kroki:

• Przygotowanie próbek: Z materiału wewnętrznego przygotowuje się próbki reprezentatywne.
• Kondycjonowanie i przechowywanie: Próbki są chronione przed zanieczyszczeniem, a jeśli nie można natychmiast rozpocząć badań, są przechowywane w kontrolowanych warunkach. Jedna z aktualnych wersji procedury wymaga chłodnego, szczelnego przechowywania z minimalną objętością powietrza i ograniczonym czasem przechowywania.
• Przygotowanie butelki: Próbkę umieszcza się na wierzchu określonej ilości wody dejonizowanej w szczelnie zamkniętej butelce.
• Ekspozycja termiczna: Zamknięta butelka jest umieszczana w piecu na określony czas trwania testu. Około 3 godziny ekspozycji w piecu, po czym następuje około 1 godzina chłodzenia.
• Absorpcja: Rozproszone aldehydy i ketony są wychwytywane przez zdejonizowaną wodę.
• Derywatyzacja chemiczna: 2,4-dinitrofenylohydrazyna (DNPH) jest stosowana do derywatyzacji związków karbonylowych.
• Analiza HPLC: Pochodne analizuje się metodą HPLC z detektorem UV.
• Obliczenia i raportowanie: Zmierzone stężenia przeliczane są na wartości emisji w oparciu o suchą masę próbki i wyrażane w µg/g.

Normę GMW 15635 uważa się za ważną z następujących powodów:

• Jakość powietrza we wnętrzu pojazdu: Pasażerowie pojazdu są przez długi czas otoczeni materiałami we wnętrzu pojazdu. Materiały te mogą uwalniać do kabiny substancje chemiczne, zwłaszcza pod wpływem wysokich temperatur. Pomiar zawartości aldehydów i ketonów pomaga zidentyfikować materiały, które mogą przyczyniać się do pogorszenia jakości powietrza we wnętrzu pojazdu.
• Dobór materiałów: Ta procedura umożliwia inżynierom ilościowe porównywanie różnych materiałów, formulacji, powłok, klejów i procesów produkcyjnych.
• Rozwój produktu: W trakcie rozwoju pojazdu badania emisji mogą pomóc w identyfikacji materiałów o wysokiej emisji zanim zostaną one wykorzystane w podzespołach produkcyjnych.
• Kontrola jakości dostawców: Dostawcy części samochodowych mogą stosować tę procedurę w celu weryfikacji, czy materiały spełniają odpowiednie wymagania General Motors.
• Ograniczanie niepożądanych emisji: Kontrola emisji karbonylu może przyczynić się do poprawy jakości powietrza w kabinie pojazdu i ograniczenia narażenia pasażerów na działanie substancji chemicznych.

Norma GMW 15635 jest częścią szerszej rodziny testów emisji spalin i jakości powietrza we wnętrzu pojazdów. Inni producenci i organizacje stosują podobne procedury dotyczące formaldehydu, lotnych związków organicznych, związków karbonylowych, zapachu i mechacenia. Na przykład laboratoria wymieniają normę GMW 15635 obok normy Ford FLTM BZ 156-01, która dotyczy emisji formaldehydu, aldehydów i ketonów z niemetalowych dywaników podłogowych. Jednak procedury te nie są automatycznie zamienne. Nawet jeśli obie metody mierzą podobne substancje chemiczne, przygotowanie próbek, warunki ekspozycji, metoda pobierania próbek, technika analityczna i wymagania dotyczące raportowania mogą się różnić.

Podstawowym wynikiem jest ilość aldehydów i ketonów uwalnianych przez materiał, znormalizowana do suchej masy badanej próbki. Dlatego metoda dostarcza informacji ilościowych, a nie tylko oceny wizualnej lub sensorycznej. Typowe raporty mogą obejmować:

• Identyfikacja próbki testowej
• Opis materiału
• Warunki testowe
• Indywidualne stężenia aldehydów
• Indywidualne stężenia ketonów
• Wyniki analityczne
• Ważne kryteria oceny lub akceptacji

Rzeczywiste limity akceptacji są ustalane na podstawie odpowiednich specyfikacji materiałowych, rysunków lub wymagań technicznych General Motors, a nie na podstawie założenia o uniwersalnym limicie wynikającym z samej procedury testowej.

Znormalizowana metoda badawcza GMW 15635 ma szczególne zastosowanie w przypadku następujących komponentów:

• Materiały na deskę rozdzielczą
• Materiały wykończeniowe drzwi
• Materiały tapicerskie
• Materiały na podłogi sufitowe
• Materiały podłogowe i dywanowe
• Elementy wnętrza z tworzywa sztucznego
• Tkaniny powlekane
• Komponenty na bazie polimerów
• Materiały zawierające kleje lub powłoki

Ponieważ różne materiały mogą mieć różne właściwości emisji chemicznej, metoda ta pozwala kontrolować emisje w całym łańcuchu dostaw wnętrza pojazdu.

Podsumowując, norma GMW 15635 zawiera kluczową procedurę testową do oceny emisji karbonyli z materiałów wyposażenia wnętrz samochodowych. Opisana metoda wykorzystuje system ekspozycji w szczelnie zamkniętej butli, w którym uwolnione związki są absorbowane w wodzie dejonizowanej, a następnie poddawane derywatyzacji DNPH i analizie HPLC-UV. Wyniki wyrażono jako procent suchej masy badanego materiału.

Norma ta wspiera kontrolę jakości powietrza w pomieszczeniach, dobór materiałów, kwalifikację dostawców, rozwój produktów i redukcję emisji. Jest ona również następcą normy GME 60271 i pozostaje częścią szerszego środowiska badań emisji w pomieszczeniach samochodowych. Jednak w przypadku prac laboratoryjnych należy zawsze zapoznać się z najnowszą wersją tej normy w celu uzyskania pełnych informacji na temat rozmiarów próbek, ilości, temperatur, czasów ekspozycji, warunków analitycznych, obliczeń i wymagań akceptacji.

Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe zgodne z normą GMW 15635.