Metoda testowa SAE J1530 do określania odporności na utratę włókien, odporności na ścieranie i pękanie materiałów dywaników samochodowych

Metoda testowa SAE J1530 do określania odporności na utratę włókien, odporności na ścieranie i pękanie materiałów dywaników samochodowych

Metoda badania materiałów wykładzin samochodowych SAE J1530 służąca do określania odporności na utratę włókien, ścieranie i pilling, będąca normą lotniczą, opisuje metodę badania służącą do określania odporności na ścieranie, utratę włókien i odporność na pilling materiałów wykładzin samochodowych.

Metoda testowa SAE J1530 do określania odporności na utratę włókien, odporności na ścieranie i pękanie materiałów dywaników samochodowych

Materiały i sprzęt niezbędny do badania odporności na utratę włókien w zależności od masy próbki obejmują:

  • Materiał ścierny Tabera lub odpowiednik z przystawką próżniową
  • Koła H-18 lub równoważne
  • Ciężarki zapewniające łączne obciążenie 1000 g na każde koło ścierne
  • S-1 1 papier ścierny do odnawiania powierzchni lub odpowiednik
  • Płyta montażowa S-37 lub równoważna
  • Skalibrowane wagi
  • Przezroczysta torba foliowa odpowiednia do zbierania włókien
  • Tkanina trzepaczka (80 x 84 nitki na cal kwadratowy, bawełna czesana, klejona i wybielana)
  • Regenerator tarcz narzędzi diamentowych (opcjonalnie)

Próbki testowe przygotowuje się za pomocą okrągłej matrycy o średnicy około 100 mm lub wycina się je wzdłuż linii okręgu na płycie montażowej. Za pomocą dziurkacza wykonuje się otwór o średnicy 6 mm w środku próbki. W razie konieczności do zabezpieczenia próbki można użyć płyty montażowej S-37. Próbki należy przechowywać w temperaturze 24 stopni plus/minus 23 stopnie i wilgotności względnej 2 procent plus/minus 50 procent przez co najmniej 5 godziny.

Podczas testu montowane są koła H-18, a urządzenie testowe jest ustawione na obciążenie 1000 g na koło. Przed rozpoczęciem badania każdej próbki powierzchnia kół ściernych jest wykańczana poprzez uruchomienie ich w ciągu co najmniej 11 cykli na tarczy ściernej typu S-25 zamontowanej na stole obrotowym. Jeśli koła są nieokrągłe, wypukłe lub nadmiernie zatkane zużytym materiałem, należy je ponownie wykończyć za pomocą narzędzia diamentowego do regeneracji kół, aż do uzyskania oczekiwanego efektu. W razie wątpliwości co do stanu kół należy zastosować nowe koła. Powierzchniowe tarcze ścierne są odkurzane lub szczotkowane w celu usunięcia luźnych cząstek. Zważ próbkę z dokładnością do 0,1 g. Zapisz wagę jako W1. Gdy zachodzi potrzeba zebrania utraconych włókien, wąż próżniowy jest przykrywany kawałkiem tkaniny miernika bijakowego w celu zebrania startych włókien, a wąż jest podłączany do portu próżniowego materiału ściernego Tabera. Próbkę umieszcza się na talerzu obrotowym. Płytkę zaciskową umieszcza się nad śrubą gramofonu i dokręca nakrętkę. Pierścień zaciskowy jest regulowany tak, aby ściśle przylegał do próbki i stołu obrotowego. Pierścień zaciskowy jest dociskany i przytrzymywany na obwodzie talerza obrotowego. Zmarszczki na próbce usuwa się poprzez dopasowanie krawędzi próbki pod pierścieniem zaciskowym. Następnie należy dokręcić śrubę regulacyjną pierścienia. Na powierzchnię próbki opuszczane są koła ścierne. Dyszę próżniową umieszcza się 3 mm nad powierzchnią próbki, a podciśnienie ustawia się w zakresie od 60 do 70. Podciśnienie włącza się i wykonuje się test przez określoną liczbę cykli. W przypadku zebrania włókien, wąż podciśnieniowy należy wyjąć z portu podciśnieniowego. Ostrożnie trzymaj ściereczkę do ubijania, a zebrane włókna umieszczaj w przezroczystej plastikowej torbie. Tkaninę trzepaczki wyrzuca się. Próbka zostaje zdjęta z talerza obrotowego. Próbkę poddaje się odkurzaniu za pomocą węża próżniowego w celu usunięcia luźnych włókien. Wymieniono wąż próżniowy w materiale ściernym Taber. Próbkę waży się z dokładnością do 0,1 g. Masę podaje się w gramach. Utratę włókien oblicza się w gramach, korzystając ze wzoru podanego w normie.

Jeżeli nie zaznaczono inaczej, odporność na ścieranie jest kontynuacją testu utraty włókien. Próbkę umieszcza się ponownie w urządzeniu ściernym i kontynuuje test przez liczbę cykli określoną dla wymagań dotyczących ścierania. Wyniki przedstawiane są w sposób uzgodniony przez strony.

Tester ścieralności Tabera stosowany w tych testach jest urządzeniem testowym służącym do określania względnej odporności materiałów na mechaniczne działanie ścierne, takie jak tarcie, szorowanie lub erozja.

Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych świadczonych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi testowe zgodne z normą „SAE J1530 Metoda testowa do określania odporności materiałów dywaników samochodowych na utratę włókien, odporność na ścieranie i brodzenie”.

WhatsApp