Hyundai MS300-55 Oznaczanie lotnych związków organicznych (LZO) - Metoda testowa do oznaczania emisji LZO z części wnętrza pojazdu

Norma „Hyundai MS300-55 Oznaczanie lotnych związków organicznych (LZO) - Metoda badania określania emisji LZO z części wnętrza pojazdu” opracowana przez Hyundai Motor Company opisuje proces pomiaru stosowany w celu określenia emisji lotnych związków organicznych (LZO) z formowanych części we wnętrzu pojazdu. Ta metoda badawcza obejmuje szczegółową analizę przy użyciu czułego przyrządu i jest klasyfikowana jako prosty pomiar za pomocą monitora gazu.

Normę tę stosuje się do pomiaru emisji lotnych związków organicznych (LZO) z części oddzielnych lub takich, których nie można badać w całości. W przypadku części montowanych obowiązuje norma „Hyundai MS300-57 Oznaczanie emisji lotnych związków organicznych (LZO) w komorze testowej o pojemności 1 m3 - Metoda badania emisji lotnych związków organicznych (LZO) z części montowanych w jednym miejscu”.

Norma Hyundai MS300-55 zawiera tabelę zawierającą limity emisji lotnych związków organicznych (LZO) dla każdego składnika. W tabeli podano wartości emisji (μg/m3) dla związków benzenu, toluenu, etylobenzenu, ksylenu, styrenu, formaldehydu, aldehydu octowego i akroleiny.

Ponadto limit emisji w tej normie przy prostym pomiarze ustalono na 5 ppm dla całkowitej zawartości lotnych związków organicznych i 2 ppm dla formaldehydu.

Próbki testowe muszą być w takim samym stanie, w jakim znajdowały się na linii montażowej, a ich dostarczenie nie może potrwać dłużej niż 72 godziny, wliczając czas transportu z produkcji do pomieszczenia testowego. Próbkę należy zapakować w opakowanie winylowe (polietylenowe lub podobne) albo aluminiowe, aby zapobiec zanieczyszczeniu krzyżowemu. Przed badaniem próbkę wystawia się na działanie atmosfery, a jej temperaturę utrzymuje się na poziomie 23 stopni z tolerancją plus/minus 2 stopnie.

W przypadku próbek wymagających cięcia, po ich przygotowaniu (cięciu) przewidziany jest okres stabilizacji. Okres stabilizacji powinien wynosić 72 godziny od momentu produkcji do momentu przeprowadzenia testów. Natomiast w przypadku kompozytów ABS należy zapewnić okres stabilizacji wynoszący co najmniej 48 godzin. Stabilizację należy przeprowadzić w miejscu spełniającym warunki niniejszej normy, a z próbki należy usunąć wszelkie zanieczyszczenia.

Jeżeli nie określono inaczej, standardowe warunki testowe wynoszą: temperatura 23 stopnie plus/minus 2 stopnie i wilgotność względna 50 procent plus/minus 5 procent.

Podczas przeprowadzania analiz próbka pobrana z próbki umieszczonej w worku do pobierania próbek jest podgrzewana do określonej temperatury, a następnie gaz z worka do pobierania próbek jest zbierany w celu zmierzenia stężeń testowych. Porównując stężenie testowe ze stężeniami w próbkach kontrolnych, można obliczyć wartości stężenia lotnych związków organicznych (LZO), formaldehydu i innych związków karbonylowych emitowanych z próbki testowej.

Głównym sprzętem używanym w tych testach jest:

• Worek do pobierania próbek: Worek do pobierania próbek można stosować, jeżeli jest szczelnie zamknięty korkiem, zgodnie z normą. Torba może być wykonana z poliestru lub żywicy fluorowej. Dopuszcza się stosowanie toreb jednorazowych i uniwersalnych. Zatyczka może być wykonana z silikonu lub teflonu. Musiał przejść test szczelności.
• Nasadka silikonowa: Nasadkę silikonową, która przykrywa woreczek na próbki, przed użyciem należy umyć wrzącą wodą i osuszyć.
• Azot: Stosowany do czyszczenia worka do pobierania próbek i sprawdzania szczelności. Musi mieć czystość co najmniej 99,999 procent.
• Zgrzewarka termiczna: Służy do zgrzewania krawędzi cięcia worka na próbki.
• Piekarnik termostatyczny: Jest to piec termostatyczny, w którym podgrzewany jest worek do pobierania próbek.
• Pompa do pobierania próbek powietrza: Może pobierać powietrze z otoczenia, worka lub komory do pobierania próbek o przepływie od 0,1 l/min do 1 l/min.
• Rurki: Rurki zapewniają szczelne dopasowanie na wlocie pompy do worka do pobierania próbek i rurki do pobierania próbek. Powinien być wykonany z teflonu lub silikonu, który nie wprowadza do próbki zanieczyszczeń ani impregnowanych lotnych związków organicznych (LZO).
• Układ desorpcji termicznej: Typowy układ obejmuje mechanizm, który utrzymuje probówki z próbkami, które mają zostać poddane desorpcji, podczas gdy są one podgrzewane i jednocześnie przepłukiwane obojętnym gazem nośnym (helem). Desorpcyjna próbka zawarta w gazie oczyszczającym jest kierowana do chromatografu gazowego i kolumny kapilarnej poprzez podgrzewaną linię transferową. Jest to dwuetapowa desorpcja termiczna.
• Chromatograf gazowy z selektywnym detektorem masowym (GC/MSD): Chromatograf gazowy może kontrolować ciśnienie gazu nośnego za pomocą urządzenia elektrycznego. Jest wyposażony w selektywny detektor masowy i bibliotekę mas.
• Kolumna kapilarna do chromatografii gazowej: odpowiednie są kolumny z 60-procentowym wiązaniem fenylometylopolisiloksanowym o długości 0,25 m i średnicy wewnętrznej od 0,53 mm do 5 mm.

Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen świadczonych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi testowania zgodne z normą „Hyundai MS300-55 Oznaczanie lotnych związków organicznych (LZO) - Metoda badania emisji LZO z wewnętrznych części pojazdów”.